Opinions

Precies anderhalve eeuw geleden schreef Louisa May Alcott de semi-autobiografische roman “Little Women”. Het boek is bij mijn weten tenminste vier keer eerder verfilmd. Met uitzondering van de versie die vorig jaar verscheen, heb ik al die films gezien (1933, 1949 en 1994). Het zijn stuk voor stuk prachtige films. Logisch, want het is een prachtig, ontroerend verhaal.

Die eerdere films worden echter overtroffen door deze indrukwekkende bewerking van regisseur/scenarist Greta Gerwig. Zij is er wonderwel in geslaagd om het verhaal wat eigentijdse accenten te geven, zoals feministe Alcott dat destijds wellicht bedoeld heeft.

Het resultaat is betoverend. Het is een prachtige, meeslepende film geworden. Een goedgevoel film pur sang. Naast het script en de regie van Gerwig is dat mede te danken aan een ijzersterke cast, die over de volle breedte uitmuntende acteerprestaties neerzet. Zonder iemand tekort te willen doen, geldt dat in het bijzonder voor Saoirse Ronan (uiteraard), Florence Pugh en Laura Dern.

Waarlijk een juweel van een film.

Frivole fantasie over drie sensuele feeën, die een relatie krijgen met een wetenschappelijke student met onvoorziene gevolgen. Afgezien van een scène met de Japanse actrice Hitomi Kudō, die zo uit een softcore film lijkt te komen, valt het met de erotiek wel mee. Het is echter wel duidelijk dat de drie protagonisten niet gecast zijn vanwege hun acteertalent, maar veeleer vanwege hun weelderige fysiek die volop ten toon wordt gespreid. Dat is meteen het enige dat van deze film blijft hangen.

Film met twee gezichten. Het eerste deel van de film portretteert een call girl, die op zakelijke wijze haar beroep uitoefent in een weliswaar broeierig, maar niettemin kil en onverschillig Hongkong. Wanneer zij in het vervolg van de film terugkeert naar haar geboorteomgeving in het ijskoude noorden van China, belandt zij in weerwil van de extreme weersomstandigheden in een sociaal veel warmere omgeving.

De scherpe tegenstellingen tussen die twee leefomgevingen worden op haast documentaireachtige geregistreerd. Wat meer verhaal en emotionele betrokkenheid zou de film volgens mij ten goede gekomen zijn. Nu is het een vrij vlak geheel zonder veel hoogte- of dieptepunten.

Standaard misdaadfilm over de drooglegging tijdens de jaren 20 van de vorige eeuw. Voornaamste probleem is dat regisseur Ben Affleck de hoofdrol voor zichzelf opeist. Dat is een cruciale inschattingsfout, want Affleck mist als acteur het talent om een gangsterfilm als deze te kunnen dragen.

“Gewoontjes” karakteriseert Onderhond deze film. Naar mijn mening een rake typering.

Ik ben doorgaans geen liefhebber van overdreven actiefilms, maar in de “Die Hard”-serie zijn de acties zó over-de-top dat het vanzelf amusant wordt. Wat dat betreft voldoet dit vierde deel helemaal aan de verwachtingen. Er zit ook nog een verhaal achter, maar wel een verhaal met een vette knipoog. Dat doet er eigenlijk ook niet toe. Gewoon met het verstand op nul de ene spectaculaire actie na de andere aan je voorbij laten gaan. Dan is het best vermakelijk.

De film valt op door zijn stemmingswisselingen van stereotype Britse humor in het begin via een melancholisch middengedeelte naar een enigszins melodramatisch einde. Dit soort rollen zijn Bill Nighy natuurlijk op het lijf geschreven, maar heel bijzonder vond ik het allemaal niet, net zo min als destijds bij het zien van het Japanse origineel Ikiru (1952), vele jaren geleden.

Surrealistische verhalen en films zijn doorgaans niet aan mij besteed. Ik moet evenwel zeggen dat deze film mij aardig bevallen is vanwege het schalkse optreden van Mónika Balsai in de titelrol en vanwege de humoristische inkapseling van het bizarre verhaal.

De film komt pas echt op gang wanneer Rosa (Leandra Leal) haar verhaal begint te vertellen. Daar zit tegen het einde een verrassende wending in en dat is uiteindelijk toch wel even schrikken. Prima drama over ontrouw in meer dan een opzicht.

Mijn vierde film met een hoofdrol voor Leandra Leal. Ik vind het bepaald geen straf om haar aan het werk te zien.

Leuk idee om ten tijde van een lockdown op geraffineerde wijze een kostbaar kleinood te ontvreemden uit een gerenommeerd warenhuis. Het verhaal is ingepakt in een geinig filmpje, dat de sporen draagt van het huidige tijdgewricht. Best aangenaam dankzij de interactie tussen Anne Hathaway en Chiwetel Ejiofor.
Mogelijk de eerste film over een lockdown, maar naar mijn verwachting zeker niet de laatste.

De ludieke openingsscènes lijken een volbloed komedie aan te kondigen, maar dat pakt toch enigszins anders uit. Hoewel er nog steeds plaats is voor (soms flauwe) humor, wordt de ondertoon toch serieuzer wanneer het gebeuren zich verplaatst naar een psychiatrische inrichting. Tussen de regels door klinkt een voorzichtige boodschap over het in hun waarde laten van patiënten, zoals die ook te horen is in One Flew over the Cuckoo's Nest (verder gaat de vergelijking met die film niet op). Het resulteert in een goedgevoel komedie met een flinke scheut romantiek.

Al met al een aangename film, niet in de laatste plaats dankzij de enthousiaste cast.

Op aanraden van een kennis nog een keer bekeken. Ik moet toegeven dat de film door mij de eerste keer ondergewaardeerd is, al blijf ik de wijze waarop het raadsel ontrafeld wordt niet sterk vinden. Maar niettemin een volle * erbij: 3,5.

Afgezien van het plot, dat op zich knap in elkaar steekt, een formuleachtige misdaadkomedie met sporadisch een leuke wending. Het is allemaal al eerder en beter vertoond. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Steven Soderbergh inderdaad toe is aan zijn pensioen.

Matige komedie over puberende tieners en de generatiekloof.

Christa Teret doet het niet slecht, maar daarmee is eigenlijk alles gezegd.

In 2012 verschijnt de blijkbaar onvermijdelijke maar vermoedelijk totaal overbodige Amerikaanse remake met popster Miley Cyrus in de titelrol.

Niet mijn ding, maar ik hoor dan ook duidelijk niet tot doelgroep.

Scherpe satire van Fassbinder over de achterkant van het Wirtschaftswunder. De muziek en de settings geven de sfeer van de jaren '50 haast perfect weer.

Mooie rollen van Sukowa en Mueller-Stahl.

Moe makende rollercoaster dankzij de glansrol van een bijzonder energieke en vastberaden Franka Potente. De film is al naar na 80 minuten afgelopen en dat is maar goed ook, want dit tempo houdt niemand vol.

Ik had vooraf al wel het vermoeden dat deze film over de gespannen relatie tussen een vader en zijn transgender zoon/dochter mij zou bevallen. Dat is uitgekomen. Ik vind het een mooie film met een over het geheel genomen vertederend drama. Complimenten door Mya Bollaers, die haar ingewikkelde rol op geloofwaardige wijze gestalte geeft. Geen absolute topper, maar wel erg mooi.

De titel is een fonetische vondst.

Lolita is een schoolvoorbeeld van een film, die stukken minder is dan het boek. Het boek van Nabokov is intrigerend, sensueel, een beetje ongemakkelijk zelfs. Om zijn film destijds überhaupt in de bioscopen te kunnen krijgen heeft Kubrick via zelfcensuur het venijn goeddeels uit het verhaal moeten verwijderen. Met als gevolg dat ná het “spelletje” dat Lolita op het zomerkamp geleerd heeft, het tweede deel van de film naar mijn smaak weinig meer is dan een herhaling van zetten. Enkel de confrontatie tussen Humbert en de zwangere Lolita op het eind vormt daarop een uitzondering.

Kubrick tracht het weglaten van essentiële onderdelen van het verhaal te compenseren door een flinke dosis humor in te bouwen. Ik vind dat een weinig gelukkige keuze, omdat dat voornamelijk vorm krijgt door het opblazen van de rol van Quilty. En dat wordt er niet beter op omdat Peter Sellers in die rol eigenlijk alleen maar een buitengewoon irritante Peter Sellers speelt; bepaald niet mijn soort humor.

De rest van de cast kan er zeker mee door en dan denk ik in de eerste plaats aan Shelley Winters, die in het eerste deel van de film wat mij betreft de show steelt. Ook Sue Lyon is niet slecht bezig, ondanks het feit dat ze eigenlijk een klein beetje te oud is voor deze rol.

Er zijn filmliefhebbers te over die helemaal idolaat zijn van Stanley Kubrick. Ik heb niet meer dan een handvol van zijn films gezien, maar ik hoor daar duidelijk niet bij. Als ik een lijstje zou moeten maken van topregisseurs dan komt hij bij mij zelfs niet in de buurt van de top 10. Die positie is door deze film niet verbeterd. Met uitzondering van het eerste uur heeft de film mij nauwelijks geraakt. Sterker nog, ik heb mij tijdens het tweede deel (vanaf de eerste overnachting in een motel) stierlijk zitten vervelen en was blij dat de film afgelopen was. En dat gevoel heb ik toch niet vaak.

Na twee mislukte pogingen eindelijk eens deze tweede verfilming van Nabokov’s intrigerende boek helemaal afgekeken. Vond ik aan de Kubrick versie al niet veel aan, deze is zo mogelijk nog minder. Het chagrijnige gezicht van Jeremy Irons begon mij na zo’n half uur tegen te staan en dat werd er in de loop van de film niet beter op. Dominique Swain ziet er leuk uit, maar net als Sue Lyon in de originele film is ook zij te oud voor deze rol. Daarmee missen beide films op een cruciaal onderdeel de essentie van het verhaal. Het boek van Nabokov is meeslepend; de twee films die ervan gemaakt zijn, zijn dat allesbehalve. Ik kijk daar overigens niet van op, want ik denk dat “Lolita” niet op geloofwaardige wijze te verfilmen is zonder allerlei betamelijkheidsregels opzij te schuiven. En dat hoeft van mij niet.

Aan mooie meiden (Kelli Garner !) geen gebrek in deze zwaarmoedige film, die voor het overige nogal wat te wensen overlaat. Matig acteerwerk, stompzinnige dialogen die vaak kant noch wal raken én een hoofdrol voor coke... heel veel coke. Zonde van de moeite eigenlijk.

Volstrekt waardeloos. Pretentieuze film met een zwalkend verhaal, opgeblazen dialogen en schmierend acteerwerk. Ik sluit niet uit dat ik de verkeerde versie gezien heb, maar ik voel vooralsnog geen aandrang om de director’s cut te bekijken.

Grimmige film over een door de wol geverfd hoertje en haar “protegé”, die door haar pooier en een kille onderwereldfiguur steeds verder in de verdrukking komen. Het intense scenario met een toch wel verrassende twist tegen het einde zit knap in elkaar. Schokkend en spannend; meer hoeft dat van mij niet te zijn.

Knap debuut van regisseur/schrijver Williams. Indrukwekkend acteerwerk van een zwaar beschadigde Lorraine Stanley en van nieuwkomer Georgia Groome.

Door het steeds weer toevoegen van personages lijkt van lieverlee een haast onontwarbare kluwen van verhaallijnen te ontstaan. Het knap geschreven scenario houdt de boel echter goed onder controle, al vind ik de ontknoping een wat goedkoop gevonden dooddoener. Bovendien had de film een stuk compacter kunnen zijn door het achterwege laten van een paar overbodige subplotjes, zoals de slechte verhouding van de bareigenaar Otis met zijn militaire zoon. Ondanks deze minpuntjes een onderhoudende film met prima acteerwerk, in het bijzonder van Chris Cooper.

Een top bezetting + een waargebeurd verhaal = een matig eindresultaat. Kan gebeuren wanneer het er op lijkt dat alle betrokkenen de automatische piloot hebben aanstaan. In mijn ogen scoort enkel de betreurde James Gandolfini een voldoende.
Het ontbreekt bovendien aan spanning en de functie van de moeizame relatie van detective Elmer met zijn collega Rene is mij niet duidelijk geworden. Toch wel jammer allemaal.

Deze nieuwe samenwerking tussen Jeunet en Audrey Tautou levert opnieuw een mooie film op, al is het verhaal te breed uitgesponnen en daardoor ietwat aan de langdradige kant. Haalt zeker niet het niveau van Amélie....

Tamelijk kleurloze film over racisme in het zuiden van Texas, verpakt als sportdrama. De boodschap is duidelijk, maar ik heb de indruk dat er sindsdien (jaren 50) niet of nauwelijks enige verbetering heeft plaatsgevonden.

Actie, corruptie en een vleugje romantiek vormen de ingrediënten van deze film over een heftige verkiezingsstrijd met als centraal thema de afbraak van een winkelgebied ten behoeve van een prestigieus nieuwbouwproject. De “van dik hout”-actiescènes en politieke corruptie zijn geliefde onderdelen van Koreaanse films. Wat dat betreft is er weinig nieuws onder de zon. De haperende romantiek zorgt voor enig tegenwicht. Geen topfilm, maar onderhoudend genoeg.

”I once shared an elevator with Saddam Hussein.”

Een leuke komedie, die op sommige moment aardig aanhaakt bij het huidige politieke klimaat in de Verenigde Staten. Mijn probleem evenwel is dat ik op geen enkel moment kon geloven dat Seth Rogen en Charlize Theron een stel vormden. Jammer, want zonder de romantische link tussen die twee zou het volgens mij een betere film zijn geworden.

Ik herinner mij de gelijknamige tv-serie uit medio jaren ’60 met Roy Thinnes als Ben Quick en Woodward-look-a-like Nancy Malone als Clara Varner. Maar deze speelfilm had ik nooit eerder gezien. Ik verwachtte eigenlijk zoiets als Cat on a Hot Tin Roof, ook uit 1958.

Er zijn wel enige overeenkomsten tussen dat broeierige verhaal van Tennessee Williams en deze verfilming van een paar korte verhalen van William Faulkner, maar qua inhoud, uitvoering én acteerwerk is deze film een stuk minder dan Cat on ....

Het interessantste is eigenlijk nog de interactie tussen Joanne Woodward en Paul Newman, die kort na de voltooiing van de film met elkaar in het huwelijk traden (januari 1958). Opvallend is verder de letterlijk en figuurlijk gezwollen rol van Orson Welles, die trouwens een stuk minder subtiel is dan de vergelijkbare rol van Burl Ives in Cat ....

Samengevat, een interessante film die het bekijken zeker waard is, maar wat verbleekt als je z’n concurrent (ook met Newman) uit hetzelfde jaar al gezien hebt.

Nicholas Sparks gaat op herhaling, maar dan anders: “The Notebook”, versie 2.0.

Je waardering voor een film als deze staat of valt volgens mij met het antwoord op de vraag of je gevoelig bent voor zo’n romantisch verhaal met af en toe een traantje. Ik kan die vraag volmondig met “ja” beantwoorden. Ik houd daar wel van, zeker wanneer -zoals in dit geval- de film de gevoelige snaar op de juiste plaatsen weet te raken. Bovendien valt er m.i. weinig aan te merken op het acteerwerk en de cinematografie. Het is allemaal niet erg spectaculair, maar wel degelijk zoals het verhaal zelf. De film komt in z’n geheel aardig in de buurt van het prachtige The Notebook, maar is net niet zo goed. Oona Chaplin (Geraldine’s dochter) kende ik nog niet en vormt een aangename verrassing voor mij.

Al vaak verfilmd semi-autobiografisch toneelstuk, dat John Osborne naar verluidt in goed twee weken schreef. Dit heftige, psychologische drama betekende het regiedebuut van Tony Richardson en laat schitterende rollen zien van Richard Burton, Mary Ure en Claire Bloom. Een beetje wrang, maar allicht niet verwonderlijk dat juist deze drie acteurs zulk prima acteerwerk afleveren, want het turbulente privéleven van elk van deze drie roept wel wat associaties op met het onstuimige verhaal.

Pakkend drama, dat qua spanning enige gelijkenis vertoont met Cat on a Hot Tin Roof. Een aanrader voor de liefhebbers van huwelijksdrama’s.