Opinions

Prachtige film. Vooral het Bollywood-achtige eerste deel, waarin de kleine Sunny Pawar werkelijk de sterren van de hemel speelt, maakt indruk. Ook Dev Patel als de volwassen versie van Sahoo en Nicole Kidman als zijn adoptiemoeder zijn goed op dreef. Het knappe scenario en de fraaie cinematografie maken deze film tot een uitermate pakkend geheel. Ik ben om die reden erg benieuwd naar de nieuwste film van regisseur Garth Davis (Maria Magdelene).

Dat het verhaal gebaseerd is op het autobiografische boek van Sahoo Brierley geeft de film een extra dimensie. Soms drijven ware gebeurtenissen de spot met je voorstellingsvermogen. In dit geval: gelukkig maar.

Beklijvende, feministische mozaïekfilm over vier totaal verschillende vrouwen, die door de normen en waarden van de Indiase samenleving gefrustreerd worden in hun streven naar een eigen identiteit en een stukje vrijheid en blijheid. Deze vlotte, met gevoel voor (zwarte) humor gemaakte satire houdt diezelfde samenleving een spiegel voor en laat een niet mis te verstane boodschap achter. Wat mij betreft een naar Indiase begrippen redelijk ondeugende film die iedereen, die een beetje geïnteresseerd is in andere culturen, gezien moet hebben.

Psychologisch drama dat maar moeizaam van de grond komt. De tegenstellingen tussen de beide protagonisten in het heden én verleden zijn zo groot, dat je je maar moeilijk voor kunt stellen dat zij ooit (lesbische) hartsvriendinnen waren. De teleurstellende ontknoping komt weinig overtuigend over.

Zwakke romcom over een jonge vrouw die wraak wil nemen op haar overspelige verloofde door zelf vreemd te gaan. Het uitgangspunt is wel aardig, maar de uitvoering laat nogal te wensen over. Bovendien zie je de ontknoping mijlenver aankomen. Matig.

Poolse variant van Love Actually (2003). Een grappige en charmante film, uitermate geschikt om op een kerstavond nog eens te bekijken. Heel vermakelijk, zij het dat ie kwalitatief toch wel wat verwijderd blijft van zijn kostelijke Britse voorbeeld. Opmerkelijk dat voor de regie een vrijwel onbekende Sloveen werd aangetrokken.

Alles draait om de sympathieke Tae-ri Kim (Ah-ga-ssi) in deze film over een jonge vrouw, die na een mislukt examen haar vriend en de hectiek van de grote stad inruilt voor de kalmte van het platteland. De rust van de omgeving, de verbondenheid met de natuur en de seizoenen, alsmede de vriendschap van oud-klasgenoten hebben een helend effect op de psychische wonden, die zij heeft opgelopen. En passant maakt zij zich de creatieve kookkunst van haar verdwenen moeder eigen.

Een rustgevende film die je van tijd tot tijd letterlijk en figuurlijk doet watertanden. Een pareltje.

Geschakeerd familiedrama waarin een verjaardagsfeestje wordt verdrongen door een moeizaam rouwproces, dat op zijn beurt overschaduwd wordt door allerlei persoonlijke problemen. De ietwat luchtige ondertoon maakt het minder dramatisch dan je zou verwachten.

Mooi camera- en acteerwerk. Prima regiedebuut van Joseph Chen-Chieh Hsu, geholpen door een uitstekende cast met de sexy Ying-hsuan Hsieh als uitblinker.

Tienermelodrama over twee jonge meiden, die uit verveling hun troosteloze thuisomgeving verruilen voor een ongewis avontuur in de grote stad. Natuurlijk komen ze van de regen in de drup terecht. Niet goed en niet slecht. Eigenlijk alleen interessant vanwege de opnieuw prikkelende aanwezigheid van Juno Temple.

Na het bijzonder mooie Bella (2006) weet regisseur Monteverde opnieuw aangenaam te verrassen met deze af en toe ontroerende familiefilm over het grenzenverleggende (zelf)vertrouwen en de vastberadenheid van een kleine jongen. De film weet perfect de patriottische, haast hysterische sfeer te schetsen, die Amerika in zijn greep hield ná Pearl Harbour, inclusief de achterdocht en grondige afkeer van alles van Japans was (zie ook Alan Parker’s Come See The Paradise). Wat dat betreft is het een treffend tijdsbeeld, zij het dat het dorpje er veel te kleurrijk uitziet..

Op het acteerwerk van de kleine Jakob Salvati, Cary-Hiroyuki Tagawa, Emily Watson en Tom Wilkinson én op de regie van Alejandro Monteverde valt weinig aan te merken. Lijkt mij mede daardoor een film om in de gaten te houden bij de Academy Awards.

Velen zien deze film als de moeder van het genre gangster-, c.q. maffiafilms. Inmiddels is de film hopeloos verouderd, veel meer dan andere films uit dezelfde periode. Inhoudelijk is het een tamelijk onnozele film, zeker naar de maatstaven van nu. Maar hij is toch nog wel het aanzien waard, al was het alleen maar omdat hiermee de carrière van Edward G. Robinson feitelijk pas van start ging.

Prima drama met een heel aardig verhaal en een voortreffelijke cast, waarvan ik vooral Kate Winslet en Jackie Earle Haley wil noemen. Ik kreeg van lieverlee het gevoel dat regisseur Field de kijker op heel aardige wijze een spiegel wilde voorhouden van de hedendaagse samenleving met al zijn tekortkomingen en persoonlijke malheur.

Film roept herinneringen op aan de Canadase komedie Young People F*cking (2007), maar is ondanks een aantal grappige situaties over het geheel genomen lang zo amusant niet. De regisseur heeft het leukste voor het laatst bewaard: de telefoonseks-scène met de doventolk.

Midden in de coronatijd zit ik bepaald niet te wachten op een film over een nieuwe pandemie. Het leidt geen twijfel dat dat mijn waardering negatief heeft beïnvloed.

Niet het soort humor dat ik kan waarderen. Het wordt allemaal veel te vet aangezet —vooral door Robert de Niro— nog erger dan in de beide prequels. Het aantal echt grappige momenten zijn om die reden op de vingers van één hand te tellen. Ondanks de topbezetting erg matig.

Er is weinig mis met de scenery en de cinematografie, maar des te meer met het verhaal. Goed beschouwd is dat niet veel meer dan een kookcursus doorheen de seizoenen. Nog niet zo lang geleden heb ik de Koreaanse remake uit 2018 gezien. Zeer tegen mijn gewoonte in vind ik die stukken beter, omdat die film tenminste nog enigerlei vorm van drama bevat. Dat ontbreekt nagenoeg geheel in deze film.

Mogelijk een van de minst bekende, maar niettemin een van de allerbeste films van Bette Davis. Zij is werkelijk formidabel in dit strakke drama over nietsontziende hebzucht. Op de momenten dat Davis haar meest starre en kille blik opzet, gaat je gevoelstemperatuur merkbaar naar beneden. Het leverde Davis voor het vierde jaar op rij een Oscar-nominatie op, een van de negen nominaties die deze film in totaal genereerde. Een meesterwerk is een te groot woord, maar het komt dicht in de buurt.

Wonderlijk dat blijkbaar maar weinig leden van dit forum deze film gezien hebben.

Hoewel het verhaal de grenzen van geloofwaardigheid opzoekt en hier en daar overschrijdt een spannende thriller helemaal gebouwd rondom (de wellicht iets te onderkoelde) Jody Foster. Jammer dat de film zoveel vraagtekens oproept. Afgezien daarvan een indrukmakende tour-de-force van de nog jonge Foster, vooral dankzij de interactie tussen haar en de ongure Martin Sheen.

Ik heb nooit de moed op kunnen brengen om aan Boccaccio’s “Decamerone” te beginnen. Misschien moet ik dat toch maar eens doen, want deze kluchtige film, die geïnspireerd schijnt te zijn door de ondeugende verhalen, bevat voldoende geinige scènes om mij nieuwsgierig te maken. De film is geen topper, maar bij momenten best wel vermakelijk en als zodanig een alleraardigst tussendoortje.

Ouderwets aandoende komedie zoals die tijdens de hoogtijdagen van de Hollywood studio’s bij de vleet gemaakt werden. De humor komt hier en daar wat geforceerd over, maar desondanks best een gezellige film. Bovendien is het steeds weer leuk Danny Aiello aan het werk te zien. Enigszins nostalgisch vermaak.

Bijtend sociaal drama naar de gelijknamige succesroman van Hans Fallada. Te midden van alle ellende vormt Margaret Sullavan een stralend middelpunt. Mijn waardering geldt met name haar rol.

Zeker niet de beste film van regisseur Borzage. Dat is grotendeels te wijten aan Douglass Montgomery. Ik vind het vreemd dat die begin jaren '30 de hoofdrol speelde in een handvol films, want acteren kan hij volgens mij absoluut niet.

Geslaagde live-action remake van de beroemde tekenfilm uit 1989. Halle Bailey springt eruit in de titelrol, niet alleen met haar mooie stem maar ook met haar mimiek. Melissa McCarthy is een echte heks. Aangename, kleurrijke sprookjesfilm.

Veel bekroonde, kolderieke film over de meest disfunctionele familie die ik ooit gezien heb. Alan Arkin is geweldig als de grootvader. De kleine Abigail Breslin heeft in een handvol films, die ik inmiddels van haar gezien heb, mijn hart volledig gestolen. Wat een talent!

Een mozaïekfilm met meerdere verhaallijnen over haperende liefdesrelaties. De verhalen worden niet altijd in chronologische volgorde verteld. Dat is af en toe knap lastig. De boksfragmenten zijn een beetje een vreemde eend in bijt. Niettemin over het geheel genomen een onderhoudende film over romantiek, die maar niet van de grond wil komen. Toch best aardig.

Met deze uiterst charmante familiefilm voor het hele gezin toont Alfonso Cuarón op verrassende wijze zijn veelzijdigheid. Aan de acteerprestaties van de volwassenen schort het hier en daar wel wat, maar de kinderen brengen het er over het algemeen goed vanaf. Vooral de vertolking van Liesel Matthews mag er zijn. Daarnaast zijn de kleurrijke, exotische intermezzo’s oogverblindend mooi.

In een ver verleden heb ik de vooroorlogse versie met Shirley Temple wel eens gezien. Dat is te lang geleden om een vergelijking te kunnen maken met deze remake, waarnaar ik met veel plezier gekeken heb.

Ik lees hier en daar in de commentaren dat de film te zoet zou zijn. Ik vraag mij in alle gemoede af hoe kan een film die gemaakt is met kinderen en primair bedoeld is voor kinderen in ’s hemelsnaam te zoet zijn? Volgens mij heeft Cuarón met deze film voor die doelgroep een voltreffer gecreëerd. Knap gedaan.

Een misdaadfilm die spanning mist en daarnaast meer vragen oproept dan ie oplost, kun je wat mij betreft mislukt beschouwen. Aanvankelijk komt het verhaal degelijk over, maar gaandeweg wordt het steeds ongerijmder culminerend in een onbevredigend einde.

Jared Leto steelt de show; Rami Malek doet het wel aardig, maar de ooit gedegen Denzel Washington is al jaren over zijn top heen.

Ficken, vögeln, bumsen. Das mache ich so lange bis einer sagt: "Ich will nicht weg von dir."

Deze overpeinzing van Sarah (Muriel Wimmer) tegen het einde is zo’n beetje het Leitmotiv van deze film over twee tieners en de alleenstaande, zeer jonge moeder van een van hen. In woord en vooral daad draait heel hun uitzichtloze leven om seks.
Je wordt bepaald niet vrolijk van deze nihilistische film, die net als Larry Clark’s Kids (1995) en Maja Milos’ Klip (2012) in mijn ogen door de regisseur enkel bedoeld is om te shockeren. Een boodschap heb ik in ieder geval niet kunnen ontdekken. Maar het kan zijn dat de generatiekloof mij parten speelt.

Eigenlijk ben ik gewend van de Britten dat ze humor en drama op een fijnzinnige wijze met elkaar kunnen verweven. Hier gebeurt dat op een vrij botte wijze, met name in het personage van moeder Mari, overigens uitstekend vertolkt door Brenda Blethyn. Bovendien speelt Michael Caine een vettige persiflage van zichzelf. Dat is toch wel jammer eigenlijk omdat het té schril afsteekt tegen de dramatische rode draad van het verhaal. voor Jane Horrocks en voor de leuke muziek. Die zorgen ervoor dat ik de film uiteindelijk toch nog wel positief kan waarderen.

Ik kan mij niet herinneren dat een film met Kate Hudson mij ooit naar het puntje van mijn stoel heeft getrokken. Daar heeft dit saaie niemendalletje geen verandering in gebracht.

Alcott’s semi-autobiografische verhaal over de dagelijkse beslommeringen van vier zussen ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog is al menigmaal verfilmd. Niet zo verwonderlijk, want ondanks zijn vergevorderde leeftijd is het verhaal onverslijtbaar. Een beetje moraliserend wellicht en af en toe wat al te sentimenteel, maar toch. Het is en blijft een ijzersterke vertelling met een charmant tijdsbeeld van het leven en de gedragingen van mensen in het midden van 19e eeuw, hier en daar "opgeleukt" met de nodige emoties. Allicht hoort dat ook bij die tijd, toen mensen -veel meer dan nu- tevreden waren met weinig en plezier konden beleven aan kleine dingen.

Ik heb in het verleden niet alleen het boek gelezen, maar ook alle verfilmingen ervan gezien met uitzondering van deze originele versie uit 1933. Hoewel ik het verhaal dus haast van buiten ken, wist ook deze film mij toch weer te boeien. Hij is zonder meer gelijkwaardig aan de versie uit 1949 en beter dan de latere verfilmingen. Dat is vooral een verdienste van Katharine Hepburn, die zichzelf destijds met deze vertolking op de kaart zette. Knap werk ook van regisseur George Cukor, een man die in mijn beleving garant staat voor onderhoudende films

Deze verfilming van Louisa May Alcott’s autobiografische boek over haar leven ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog heb ik in de loop van de jaren al meerdere keren gezien. Een echte vrouwenfilm, zeggen velen, maar daar ik stoor mij niet aan. Ik vind het een mooie film, die boeit vanaf zijn kerstkaartopening tot aan de stemmige slotscène. Hier en daar wellicht iets té sentimenteel, maar dat hindert mij nauwelijks. Een weliswaar braaf, maar bij tijd en wijle ontroerend verhaal, prima vertolkingen, fraai camerawerk en sfeervolle settings; wat meer kun je verlangen?

Ik heb inmiddels ook de versies uit 1933 en 1994 in huis, maar gelet op de waarschuwing van Metalfist kan ik daar blijkbaar beter even een tijdje mee wachten.