Opinions

Hartstikke voorspelbaar. Niet bij nadenken, gewoon kijken en je krijgt er vanzelf een goed gevoel bij. Goed medicijn om een chagrijnige bui of een regenachtige middag te overwinnen.

Wel bijzonder dat een eeneiige drieling gebruikt werd voor de peuter.

Best een ingewikkelde film. Pas bij het allerlaatste shot viel bij mij het kwartje (het opnieuw de wc binnengaan was natuurlijk de laatste flits die voorbij kwam !) . Evan Rachel Wood is niet alleen een mooie meid, maar begint ook steeds beter te acteren. Prima film van Perelman, maar wel een stuk minder dan "House of Sand and Fog".

Gelikt, romantisch drama over diverse liefdesrelaties in het hedendaagse, moderne India. Fraai gefilmd en daarnaast voorzien van een lekkere soundtrack met muziek van Pritam. Minpuntje: als je getrouwd bent met een oogverblindende vrouw als Shilpa Shetty, dan ga je toch niet op zoek naar een ander. Dat gelooft toch geen mens.

Ik weet al jaren dat melodrama’s niet populair zijn in dit forum. Ik weet inmiddels ook dat deze film door het merendeel van de filmcritici genadeloos neergesabeld is. Toch wil ik een ander geluid laten horen. Ik vind het een aangename, knap geconstrueerde film.

Vooral het Spaanse deel sprak mij erg aan, niet in de laatste plaats vanwege het gevoelvolle optreden van Laia Costa. Dat heeft mij overigens niet verrast, want van haar eerdere prestatie in Victoria (2015) wist ik dat deze actrice heel wat in haar mars heeft.

Een mooie film, die allengs beter wordt.

Ik ken het boek van Yann Martel niet, maar grootmeester Ang Lee (zonder twijfel een van de allerbeste regisseurs van het huidige tijdsgewricht) heeft er in beeld en geluid een indrukwekkende vertelling van gemaakt. In het interview met de Japanse onderzoekers op het einde van de film wordt een alternatieve werkelijkheid geschetst. Ik ben blij dat de film niet dat alternatief laat zien. Bovendien vind ik –tegenstelling tot een aantal reacties hiervoor– de filosofische discussie aan de eettafel over Pi’s kennismaking met diverse religies prima passen bij de verdere inhoud van de film. Het verklaart toch min of meer zijn grondhouding tijdens het hachelijke avontuur met de reddingssloep.

Een van de beste films van 2012. Een heel aparte ervaring.

Luchtig, pretentieloos niemendalletje dat zichzelf terecht niet erg serieus neemt.

Uitermate geschikt voor een regenachtige namiddag of als er niets anders te zien is.

Angelina is het aanzien wel waard, maar komedie lijkt me niet helemaal haar ding. En inderdaad heel jammer van die lippen.

Inkijkje in de “keuken” van een escortbureau met jonge vrouwen van diverse pluimage. Het filmpje richt zich vooral op de interactie tussen de escortdames, die de gemoederen onder veel geschreeuw regelmatig hoog laten oplopen. Best aardig voor een keer.

Ik heb aan het commentaar hiervoor van Alathir eigenlijk weinig toe te voegen. Het geeft perfect weer hoe ik de film ervaren heb.

Van de drie films van Derek Cianfrance, die ik tot nu toe gezien heb is dit veruit de beste. Ik mag daarnaast constateren dat Alicia Vikander sinds haar optreden in En Kongelig Affære (2012) beslist niet mag klagen over gebrek aan werk. Terecht, want ik vind haar een van betere actrices van het huidige tijdgewricht.

Een film over twee mannen, die –te midden van bulderend natuurgeweld– wekenlang op elkaars lip zitten op een afgelegen eilandje en op ’n duur elkaar naar het leven staan. Ik kan begrijpen dat er mensen zijn, die dat mooi vinden, maar ik kan er niets mee. Het is mij te gekunsteld: het verhaal, de zeemeermin, het incident met de meeuw, enz.
Het wordt weliswaar stijlvol in beeld gebracht en op het acteerwerk valt niets aan te merken, maar daarmee houdt het op wat mij betreft. Kortom, dit is niet mijn soort filmvermaak.

Roddels en jaloezie nemen geleidelijk aan de overhand tijdens een reünie van drie oude vriendinnen. Wat als een gezellig samenzijn begint, eindigt in een puinhoop. De interactie tussen de hoofdrolspelers is wel aardig, maar dat is te weinig om anderhalf uur te boeien.

Aangenaam verrast door deze televisiefilm uit Indonesië over de gevaren van sociale media en de impact dat misbruik heeft op de slachtoffers. Vooraf had ik niet verwacht dat een film uit zo’n conservatief land als Indonesië zo’n openhartig karakter zou hebben. Mijn fout natuurlijk. Zo zie je maar weer dat vooroordelen vaak het equivalent zijn van misoordelen. Dit is een prima film, waarvoor regisseur/schrijver Gina Noer en haar crew complimenten verdienen.

Als filmliefhebber loop je af en toe onvermijdelijk tegen een misbaksel aan. Dit is er zo een. Een compleet mislukte komedie, die nooit grappig wordt en gekenmerkt wordt door belabberd acteerwerk. Salma Hayek heb ik wel vaker kopje onder zien gaan, maar dat ook Rose Byrne zich hiervoor leent vind ik verbazingwekkend. Dat Jennifer Coolidge van stal gehaald wordt om de boel op te vrolijken, zegt op zich al genoeg.

Vooralsnog heb ik met deze miskleun mijn dieptepunt voor het kalenderjaar 2020 wel bereikt.

Film begint alleraardigst, maar kan dat niveau niet vasthouden. Vooral in het middengedeelte, waarin de beide hoofdpersonages gescheiden leven, gebeurt er weinig, mist het verhaal diepgang en is daardoor aan de langdradige kant. Het open einde daarentegen is weer erg sterk.

Het acteerwerk kan er mee door, maar is niet bijzonder te meer omdat Anna (Felicity Jones) en Jacob (Anton Yelchin) de nodige chemie missen. Leuk weerzien met ER-dokter Alex Kingston.

Degelijk adoptiedrama, dat een paar aardige wendingen en een voorspelbare uitkomst kent. Erg sentimenteel, maar dat kan moeilijk anders bij dit thema. Goed te doen door het overtuigende acteerwerk.

Film begint veelbelovend met een moeizaam telefoongesprek (niet in beeld) in een cafeetje, dat blijkbaar de uitvalsbasis is van een groepje escortdames. Vervolgens gaat één van hen tegen haar zin per taxi op pad dwars door een fel verlicht, nachtelijk Tokyo. Leuk om te zien. Wanneer ze aankomt bij haar klant, een oude professor, denk je: nu gaat de film beginnen. Fout! Achteraf blijkt dat de film feitelijk dan al afgelopen is. Er volgt nog wel een tweede dag, maar die heeft als karakteristiek hoogtepunt dat het hoofdpersonage bij een stoplicht zelf in slaapt valt! Ik ben benieuwd hoeveel kijkers die scène nog gehaald hebben. De afhakers hebben trouwens weinig gemist, want ik denk niet dat er veel mensen zitten te wachten op de eindeloze, hemeltergende monoloog van de buurvrouw. Niet veel later is de film dan ook echt afgelopen, de toeschouwer in verwarring achterlatend met de vraag: waar heb ik eigenlijk naar zitten kijken?

Kiarostami zet een aantal fraaie beelden achter elkaar -al wordt dat gaandeweg een stuk minder- afgewisseld door long shots en close ups en voorzien van authentiek geluid (geen soundtrack). En Tadashi Okuno en de beeldschone Rin Takanashi laten mooi acteerwerk zien.

Daarmee heb je echter nog geen film die bijna twee uur lang kan boeien.

Lijkt mij uitermate geschikt voor filmstudenten en geestverwanten, maar mensen die zoiets als een verhaal verwachten kunnen deze film maar beter links laten liggen.

Wellicht bedoeld als coming-of-age drama is dit goed beschouwd een vrij onschuldig en luchtig vakantiefilmpje over drie bevriende studenten en hun mobieltjes (het aantal "likes'). De film doet af en toe een halfslachtige poging om een serieuze toon aan te slaan. De dramatische kentering voel je ver van de voren aankomen. Het verhaaltje stelt niet veel voor, maar de meiden (en de Kroatische schipper) doen hun best om er wat van te maken.

Aansprekend verhaal over de "wij en zij"-problematiek, fraai in scene gezet door regisseur Doeiri en goed gespeeld door de aantrekkelijke Vahina Giocante en Mohamed Khouas.

Prima film!

Tragische film over een kindprostituee in Manilla. In het verbijsterende verhaal wisselen dramatische en grappige momenten elkaar in hoog tempo af:
Lilet tegen haar vriendje Nonoy, die seksonderricht van haar wil hebben:
Is dat alles? 60 cent? Daarvoor krijg je alleen maar een zoen.

Door schade en schande wijzer geworden leert Lilet al op heel jonge leeftijd dat volwassenen niet te vertrouwen zijn. Haar eigenzinnige, optimistische en bijdehante levenshouding wordt door de kleine Sandy Talag op meer dan geloofwaardige wijze vorm gegeven. Daarnaast een aardige rol van Johanna ter Steege als de jongerenwerkster, die maar geen vat kan krijgen op Lilet.

Een knappe, toegankelijke film, waarin behalve de kinderprostitutie de natuurlijke overlevingsdrang van een vroegrijp meisje centraal staat. Sterke regie van Jacco Groen (Meiden van de Keileweg), die niet kan verbloemen dat hij eigenlijk een documentairemaker is.
Een internationaal veel geprezen film, die als klapper op de vuurpijl op de Filipijnen een presidentiële onderscheiding heeft gekregen.

Zo’n beetje het prototype van een lieve familiefilm. Voor mij is het ook een stuk jeugdsentiment, want het moet een van de allereerste films geweest zijn, die ik ongeveer 60 jaar geleden in de bioscoop gezien heb. Nog steeds smelt ik een beetje weg bij het zien van de toch wel aandoenlijke Lili, een uitstekende vertolking van Leslie Caron. Haar scènes met de poppen zijn kleine pareltjes! Het einde lijkt een beetje afgekeken van The Wizard of Oz, maar dat is helemaal niet erg. En dat aanstekelijke deuntje "Hi-Lili, Hi-Lo", dat na het uitbrengen van de film zelfs de hitparade bereikte, zal nog wel een tijdje in mijn hoofd blijven rondzingen. Ook dat is niet erg. Typisch zo'n film die de tand des tijds goed heeft doorstaan en nog steeds hartstikke leuk is om te zien.

Aangrijpende film, losjes gebaseerd op het trieste leven van de Litouwse Dangoule Rasalaite. Sterk verhaal en schitterende rollen van de jonge Oksana Akinshina en Artyom Bogoecharsky. Regisseur Moodysson heeft een handvol beklijvende films gemaakt, maar dit is zonder meer zijn beste.

Mat en tamelijk emotieloos drama over een afgestompte Irak-veterane, die in dienst van haar vader een escortgirl naar haar cliënten brengt. Klinkt spannender dan dat het in werkelijkheid is. Het optreden van Trine Dyrholm –betrouwbaar als altijd– is zo wat het enige pluspunt in deze teleurstellende film.

Grotendeels fictieve filmbiografie over de legendarische Amerikaanse operettester Lillian Russell. Alice Faye is met haar mooie stem en uitstraling geknipt voor de titelrol. Jammer dat de film nogal onevenwichtig is. In het laatste half uur bevat de film overbodige vaudevilleacts, die met het leven van Russell weinig te maken hebben. Het eerste deel van de film daarentegen is erg mooi, mede dankzij een paar onsterfelijke liedjes (After the ball is over, And the band played on). Naast Alice Faye mooie rollen van Helen Westley als haar grootmoeder en van Edward Arnold als haar schatrijke bewonderaar.

Sober, indringend verhaal over asielzoekers die op een afgelegen eiland gelaten de beslissing over hun status afwachten. Een film vol symboliek zoals het schier eindeloze en verlaten landweggetje, dat nergens heen lijkt te leiden. Schrijver/regisseur Ben Sharrock doorspekt zijn film over uitzichtloosheid, lethargie en uiteindelijk ook zoiets als hoop regelmatig met hilarische intermezzo’s. Amir El-Masry (én zijn haast onafscheidelijke oed) zetten een sterke acteerprestatie neer. Een mooie film over de achterkant van het wereldwijde migratieprobleem.

Een dramatisch meesterwerk van de meester zelf. Bij zijn afscheid liet Charles Chaplin andermaal zien hoe veelzijdig hij wel niet was. Niet alleen als regisseur en scenarioschrijver, maar ook als drama-acteur. En daarnaast als componist, want de door Chaplin gecomponeerde muziek is werkelijk prachtig; het melodieuze centrale thema zelfs fenomenaal.

Ook het optreden van Claire Bloom, die toentertijd nog aan het begin van haar carrière stond, mag geroemd worden. Net als de kostelijke scène van Chaplin met zijn vroegere “concurrent” Buster Keaton. Leuk bovendien dat er ook nog een klein rolletje weggelegd was voor de aloude slapstickacteur “Snub” Pollard als een van de straatmuzikanten.

Een tijdloze film, die men naar mijn bescheiden mening tegenwoordig niet meer zou kunnen maken. Een waardig afscheid van een fantastische carrière.

Koreaanse misdaadfilm met vrouwelijke protagonisten aan weerszijde van de wet. De acteerprestaties zijn niet slecht, maar het verhaal en de karakters hadden wel wat meer uitgediept mogen worden. Een kleine voldoende.

Het stripboekachtige verhaal spreekt mij helemaal niet aan. Het creatieve gebruik van kleuren en het acteren van Bradley Cooper maakt deze vrij middelmatige film toch nog enigszins aanvaardbaar.

Centraal staan de deliberaties, die voorafgingen aan de afschaffing van de slavernij, om te voorkomen dat de zuidelijke confederale staten na de Amerikaanse Burgeroorlog alsnog roet in het eten zouden gooien. Interessant tactisch politiek steekspel, waarin de emoties regelmatig hoog oplopen.

Goed geacteerd, i.h.b. door Daniel Day-Lewis die met zijn fenomenale titelrol zo ongeveer alle denkbare onderscheidingen in de wacht sleepte, waaronder zijn derde Oscar. Steven Spielberg weet als geen ander hoe hij een verhaal voor het voetlicht moet brengen.

Degelijk rechtbankdrama met Matthew McConaughey in de rol van verdediger, wat hij al eerder deed in het veel betere A Time to Kill, naar het boek van John Grisham. Het plot doet een klein beetje denken aan ...And Justice for All. Als je die film gezien hebt, is de afloop van deze film redelijk voorspelbaar.

Niettemin het aanzien meer dan waard, met de aantekening dat er eigenlijk net iets te veel onverwachte wendingen in het verhaal zitten. Dat gaat een beetje ten koste van de geloofwaardigheid van het geheel..

Ik ben niet onverdeeld gecharmeerd van deze film over een rockbandje, dat in een paar dagen tijd in elkaar geflanst wordt om te kunnen deelnemen aan een muziekfestival. Een trage film met weinig ontwikkelingen, dan wel noemenswaardige scènes. De scènes, die de moeite waard zijn, komen vooral voor rekening van Doona Bae, die met grote ogen de wondere wereld om haar heen aanschouwt. Ik vind Swing Girls (2004) een stuk leuker, temeer omdat ik de titelsong "Linda, Linda" meer associeer met herrie dan met muziek. Kwestie van smaak uiteraard.

Mijn verrassende kennismaking met een film uit Tsjaad is een strakke film over twee vrouwen (moeder en dochter), die de strijd aanbinden met de patriarchale onderdrukking van vrouwen in dat land. Een film met een boodschap.