Opinions

Zorgvuldig opgebouwde film rondom een sarcastische brief, die drie vriendinnen ontvangen van hun vierde vriendin. De brief is voor ieder van hen aanleiding de staat van hun huwelijk te overdenken. Knap hoe Mankiewicz (altijd goed in het tonen van relationele spanningen) de afzender van de brief een dominante rol geeft als raamvertelster en als de vriendin waarover steevast gesproken wordt, zonder haar (Celeste Holm) ooit in beeld te brengen. Dat maakt het eigenlijk alleen maar spannender.

Prima film; een genot om naar te kijken.

Je kunt het wel aan William Wyler overlaten om van een intrigerend verhaal van de hand van W. Somerset Maugham een prangende film te maken. Dankzij het vlekkeloze en sfeervolle camerawerk en het optreden van James Stephenson en van geweldenaar Bette Davis (in topvorm) zit je vanaf de openingsscène tot aan het (weinig originele) einde aan het scherm gekluisterd. Mijn enige probleem is Herbert Marshall. De populariteit van deze “houten klaas” heb ik nooit begrepen. “Strakke” bijrol van Gale Sondergaard.

Origineel idee, dat op alleraardigste wijze wordt uitgewerkt. Leuk bovendien om Vanessa Redgrave en Fabio Testi weer eens te zien. De rol van Sophie is Amanda Seyfried op het lijf geschreven. Prima tijdverdrijf. Schitterende opnamen van Verona en Toscane.

Deze film roept bij mij nostalgische gevoelens op, want het was destijds de all time favourite van mijn moeder.

Diep menselijk drama over de impact van de oorlog op het thuisfront. Wat vooral opvalt, is het sublieme, fijnzinnige camerawerk in prachtig zwart-wit. Daarbij springen o.a. in het oog de dramatische close-ups van Veronika (Tatjana Samojlova), zoals tijdens Fyodor’s donderpreek in het hospitaal over ontrouwe geliefden.

Een Russische klassieker in de ware zin des woords.

À propos: film hoort thuis in de top-10 van mooiste filmtitels.

Opmerkelijk oorlogsdrama over een Duitse arts, die gedwongen wordt voor de Partizanen te werken en door de gebeurtenissen in haar nieuwe omgeving ontdekt dat de zaken niet zo eenvoudig liggen als zij eerder altijd dacht. Van lieverlee weet ze niet meer waar haar loyaliteit ligt.

De rol van zorgzame dokter is Maria Schell op het lijf geschreven. Prima film, die de verschrikkingen van de oorlog heel erg aanschouwelijk maakt.

Beklemmende, schokkende film over de Holocaust. Je kunt het je niet voorstellen. Dagen achtereen opgepakt zitten in een veewagen in een verzengende hitte, vrijwel zonder eten en drinken, op weg naar een wisse dood. Afschuwelijk! Dat er mensen zijn, die anderen dit kunnen aandoen, gaat mijn verstandelijke vermogens te boven. Beesten zijn het.

Het duurt een tijdje alvorens deze film zijn genreaanduiding “thriller” begint waar te maken, al laten de settings van begin af aan doorschemeren dat het niet helemaal pluis is in het gebouw waar een aantal tienermeisjes verblijft. Aanvankelijk is het een vrij matte vertoning, waarbij niet helemaal helder is wat er nou precies speelt. Daar staat tegenover dat de film in het tweede gedeelte geleidelijk aan spannender wordt. Overall toch een dikke voldoende, mede omdat op de regie en het acteerwerk weinig aan te merken valt.

Tijdens mijn middelbare schooltijd (heel lang geleden dus) heb ik de roman van Remco Campert gelezen. Daar is mij weinig van bijgebleven, behalve het feit dat mijn leraar Nederlands het toentertijd niet zo’n goed idee vond. Ik achteraf ook niet, zeker nu ik de film gezien heb. Het is een warrige verzameling enigszins losse schetsjes, waarin leeghoofdige personages grappig proberen te doen, meestentijds tevergeefs. Simpelweg, zonde van mijn tijd.

Desolate mensen in een desolate omgeving. En wodka, héél veel wodka. Dat is het speelveld, waarop zich een verhaal ontwikkelt over de strijd van een man tegen een corrupte, machtsbeluste burgemeester. De man wordt daarin bijgestaan door een advocaat, die alle troeven in handen lijkt te hebben tot ook hij zich corrumpeert door met de vrouw van zijn cliënt te vrijen —nota bene tijdens een groepspicknick in het zicht van kinderen— en van twee kanten belaagd het hazenpad kiest.
Met het acteerwerk en de cinematografie, zoals je dat bij Zvyagintsev mag verwachten, is weinig mis. Het verhaal is naar mijn smaak evenwel niet beklijvend genoeg.

Nogal eenzijdig drama over een assertieve jonge vrouw, die op beslissende momenten het heft in eigen handen neemt. Een interessant plot, dat maar matig wordt uitgewerkt want pas in het laatste deel van de film komt het drama enigszins tot ontwikkeling. Daarvoor is wel erg veel aandacht voor het schiettalent van de protagonist. Een magere voldoende.

Met enige regelmaat duiken er films op over jeugdbendes. Deze coming-of-age film over een jongeman die van lieverlee verzeilt raakt in zo’n bende onderscheidt zich amper van wat er op dit vlak eerder te zien was. Niet goed, maar ook niet slecht. Een beetje standaard met op de achtergrond een liefdesverhaaltje dat nauwelijks van de grond komt, in weerwil van de aantrekkelijke Begoña Vargas.

Xun Zhou heeft al meerdere laten zien een prima actrice te zijn. Het is vooral haar sterke optreden dat ervoor zorgt dat dit rommelige drama annex mysterie een ruime voldoende krijgt. Al kettingrokend weet zij de zwakke plekken van het script, waarin toeval een te nadrukkelijke rol speelt, enigszins aan het oog te onttrekken. Daardoor is het over het geheel genomen toch wel een leuke film.

Prachtige film over echte mensen met een schitterend en eerlijk einde. Zeer ingetogen en oprecht geacteerd, vooral door Nathalie Baye. Niemand in de filmwereld kan zo aanstekelijk (glim)lachen als Nathalie, al decennia lang een echte topactrice! Liefhebbers van romantiek mogen deze film niet missen. Liefhebbers van porno moeten wat anders uitzoeken.

De gelijknamige achttiende-eeuwse roman van Choderlos de Laclos is al talloze malen verfilmd. Het enige nieuwe dat deze versie brengt, is dat het plot in een modern, hedendaags jasje wordt gestoken. Daar wordt het verhaal niet beter van. Op de keper beschouwd een overbodige film.

Slappe romcom over een rockster die op slag verliefd wordt op een meisje, dat hij bij toeval tegenkomt. De film mist originaliteit en door de halfslachtige vermommingen, waar het in feite allemaal om draait, ook geloofwaardigheid. Tevens kon de muziek mij maar matig bekoren.

Grappige romcom met één groot nadeel: de grap (d.i. het misverstand) duurt te lang en wordt eindeloos uitgemolken. Je kunt je ook afvragen hoe het kan dat de jongen zijn eigen stiefzuster, met wie hij iedere dag aan tafel zit, niet herkent. Als tijdverdrijf niettemin net aan een voldoende.

Verrukkelijke komedie met topacteurs die allemaal in topvorm zijn. Het plezier spat eraf. Zelfs Jean Harlow overtreft zichzelf. Powell en Loy laten hun onweerstaanbare en inmiddels beproefde chemie uit de Thin Man-films op je los en ook Tracy laat zien het nodige komische talent te bezitten, dat hem later zo van pas zou komen in zijn films met Katherine Hepburn. Topvermaak.

Een rare film met een ontzettend stroef verhaal over een wereldvreemde man van middelbare leeftijd, die hoopt òf verwacht òf vindt dat het leven gelijk is aan een goed boek of een mooi gedicht. Een rare snuiter, wiens raadselachtige gedrag mij in toenemende mate begon te ergeren.

De aanwezigheid van Elizabeth Olsen en het vertrouwde acteerwerk van Richard Jenkins zijn zo ongeveer de enige lichtpuntjes in deze moeizame film, waarin het totaal ontbreekt aan enige chemie tussen de hoofdpersonages. Matig.

Ik heb sterk de indruk dat Vicente Aranda met deze film te veel hooi op de vork heeft genomen. Daardoor wordt een warrig beeld geschetst van de strijd van de Republikeinen, in al hun diversiteit, tegen de Nationalisten tijdens de Spaanse Burgeroorlog, met de nadruk op het vrouwelijk aandeel in dit gevecht.

Dat is op zich jammer, want de figuur van zuster Maria (Ariadna Gil) –met haar ambivalente houding t.o.v. deze strijd– verdient het gewoon om verder uitgewerkt te worden. Daar laat Aranda het een beetje liggen, terwijl hij ruim aandacht schenkt aan het meningsverschil tussen de anarchistische vrouwen, die daadwerkelijk willen meevechten aan het front, en de rigide leiding van de Republikeinen, die vindt dat die vrouwen maar ander werk moeten gaan doen (de was e.d.), al was het alleen maar om het aantal geslachtsziekten terug te dringen.
Over het algemeen een vrij ‘brave’ oorlogsfilm, maar daar komt tegen het slot een abrupt einde aan. Het gruwelijke beeld van een verkrachte en met de dood bedreigde zuster Maria zal best lang blijven hangen.

Ik ben wel tot de conclusie gekomen dat ik hoognodig eens een goed boek moet lezen over die burgeroorlog, want veel verder dan “For Whom The Bell Tolls” (Hemingway) ben ik tijdens mijn studie nooit gekomen. Deze film heeft me wel nieuwsgierig gemaakt naar de achtergronden.

Aan het scherpe commentaar van mrklm heb ik eigenlijk niets toe te voegen. Tudor Giurgiu verpakt de chaotische gebeurtenissen in een land in opperste verwarring (eind 1989) in een chaotische film. Geen topper, maar historisch gezien alleszins de moeite waard.

Verrassend kluchtige komedie (met een sterrenbezetting) over de achttiende-eeuwse filosoof Diderot en zijn entourage. Sensueel en grappig. Ik heb mij uitstekend vermaakt en volgens mij hadden de acteurs en actrices het ook naar hun zin. Leuk.

In de proloog vraagt Johnny Depp het publiek om hem niet aardig te vinden. Het kost mij geen moeite om gehoor te geven aan zijn oproep. Dit is in menig opzicht een grauwe, onsmakelijke film die op geen enkel moment weet te boeien.

Een sekskomedie zoals die in de jaren 70 en 80 bij bosjes gemaakt zijn. Het flinterdunne verhaaltje is enkel een excuus om de wonderschone Gloria Guida in hoog tempo vrijwel continu in beeld te houden, al dan niet (gedeeltelijk) ontkleed. Daar is op zich weinig mis mee, maar als de loense Alvaro Vitali op de castinglijst staat, dan weet je van te voren er ook een handvol mindere scènes voorbij zal komen. Al met al toch wel een aardig filmpje dat trouwens keurig binnen de lijntjes kleurt.

Prima film over de maatschappelijke verschillen binnen de EU in enerzijds een voormalige Oostblokstaat en anderzijds het “rijke” Westen. Terwijl mensen in Polen legale en illegale toeren moeten uithalen om de eindjes aan elkaar te knopen, blijkt uit de ervaringen van een matrassenverkoper, een jonge architect en diens (ex-)vriendin (een tolk+) dat het leven aan de “overkant” van de rivier ook lang niet alles is. Toch blijft het aanlokkelijk voor vluchtelingen uit de Oekraïne.

Regisseur Hans-Chrisian Schmid schetst met deze confronterende film een levensecht beeld van de pregnante verschillen qua levensstandaard en levenshouding binnen Europa en drukt de kijker met de neus op de feiten. Knap gedaan.

“A star is born”, want de casting van Alana Haim is een schot in de roos. Samen met Cooper Hoffman (Philip Seymour’s zoon) maakt zij deze film tot een bijzonder aangename verrassing. Een sfeerrijke film over de jaren 70, toen de wereld met een “alles kan, alles mag”-mentaliteit nog voortborduurde op het revolutionaire decennium daarvoor. Een heerlijke film met een dito soundtrack. Naar mijn bescheiden mening PTA’s beste film sinds Magnolia (1999).

Naargeestig docudrama over de totale vernietiging van een dorpje. Een tragedie van ongekende omvang, die te midden van alle oorlogsdrama’s volgens mij vaak toch min of meer vergeten wordt. De vergassing van de niet-Arische kinderen is een scène, die je niet licht vergeet. Indrukwekkend.

Heeft letterlijk en figuurlijk niet veel om het lijf.

Stevig familiedrama met uitstekend acteerwerk. Een tamelijk grote familie en daarom veel verhaallijnen. Iets te veel misschien en daardoor ontbreekt de ruimte om sommige karakters wat verder uit te diepen. Dat laat onverlet dat het een mooie film is: herkenbaar, want zo uit het leven gegrepen. Dan heb je niet allerlei toeters en bellen nodig om de boel op te leuken.

Donker en somber drama over een jonge vrouw, die vanwege haar erfenis in het nauw gedreven wordt door haar kwaadaardige oom en diens kinderen. Je wordt er niet vrolijk van, maar de ontknoping is een alleraardigste vondst. Een onderhoudend kostuumdrama over een assertieve meid met haar op haar tanden. Dat mag ik wel.

Deze film over een militair, die zich van een eigenwijze, rebelerende officier ontwikkelt tot een generaal met een conservatieve blik op oorlogvoeren, past uitstekend in het rijtje heel aparte films, waarvoor Powell en Pressburger (The Archers) verantwoordelijk zijn. Dat deze film met een verstandige en vriendelijke Duitser als een van de twee hoofdpersonages middenin WOII gemaakt is, maakt het extra bijzonder. Omdat de afloop van de oorlog toen nog ongewis was, is de waarschuwing van de Duitse officier aan de Britten na zijn internering én na zijn vlucht naar Engeland glashelder.

De vertolkingen van Anton Walbrook en Roger Livesey zijn geweldig. Zonde dat Deborah Kerr in feite enkel in de eerste episode prominent aanwezig is en dat haar rol van lieverlee meer en meer marginaal wordt. Maar het moet gezegd: haar vlammende haarbos past prachtig in het fraaie kleurgebruik van P. & P. Een erg mooie film, die mijn favoriete Archers-films (The Red Shoes en A Matter of Life and Death) evenaart.