Opinions

Aangrijpende vertelling over een getraumatiseerde veteraan, die zich met tienerdochter afzondert van de bewoonde wereld. In weerwil van het ontbreken van spectaculaire verwikkelingen een fascinerende film met mooie beelden van Noord-Amerikaanse bossen als decor.
Complimenten voor regisseur Debra Granik, protagonist Ben Foster en vooral de jonge Thomasin McKenzie, die een fenomenale vertolking neerzet. De scène waarin vader en dochter afscheid nemen van elkaar, hakt er nogal in. Een prachtige film.

Een tamelijk pretentieuze film met onsympathieke personages die geconfronteerd worden met apocalyptische gebeurtenissen. Ik kon er geen chocola van maken en dan is bijna 2½ uur een lange zit.

Nicolas Cage overtreft zichzelf in deze film over personages in de marge van de samenleving. Elisabeth Shue is (af en toe) het enige lichtpuntje in deze deprimerende film, maar waarom zij haar toevlucht zoekt bij een destructieve alcoholist werd mij niet duidelijk. Ik dreigde er depressief van te worden.

Weißt du überhaupt, was das ist, die Stasi?

- Ja, das sind schlimme Männer, die andere einsperren, sagt mein Papa..

Ik heb de dvd met dit meesterlijke regiedebuut van Florian Henckel von Donnersmarck inmiddels grijs gedraaid. Nagelbijtend vanaf de eerste minuut tot het sublieme einde. Onwaarschijnlijk sterke rol van Ulrich Mühe als de Stasi-kapitein, maar ook het acteerwerk van de anderen is voortreffelijk. Samen met Die Fremde (2010) met voorsprong de beste Duitse film van het afgelopen decennium.

Magistraal!

Bijzonder guitige film, die helemaal gedragen wordt door een frivole Miou-Miou. Jammer dat tegen het einde de ontspannen, vrolijke sfeer en spontaniteit van lieverlee minder worden, omdat de relatie van de lezeres met haar cliënten een stuk serieuzer worden. Om die reden is de film naar mijn gevoel dan ook op tijd afgelopen.

Erg leuk en een pluim voor de olijke vertolking van Miou-Miou, die duidelijk plezier lijkt te hebben in haar rol. Vooral dankzij haar meer dan de moeite waard.

Pakkend drama met uitstekende vertolkingen van een bonte verzameling acteurs. Zoals hiervoor al is gesteld, is dat goed te merken aan de verschillende uitspraak van de Engelse taal.

Knap van Krabbé dat bij voor zijn debuutfilm zoveel bekende internationale sterren bij elkaar heeft kunnen krijgen, maar ik vraag mij waarom dezelfde film, die in Antwerpen speelt, niet gewoon in het Nederlands met Nederlandse en/of Belgische acteurs gemaakt had kunnen worden.

Al zou het niet meevallen het voortreffelijke acteren te overtreffen van de Schotse Laura Fraser en de Italiaanse Isabella Rosselini, die wat mij betreft overigens goed kan doorgaan voor tweelingzuster van haar moeder (Ingrid Bergman).

Meer van hetzelfde. Matig vervolg op El Guardián Invisible (2017) en dat was op zich ook al geen hoogvlieger. De film laat de toeschouwer achter met een heleboel vragen, i.h.b. over de moeder van de inspecteur en haar geestelijke begeleider. Ik hoop dat deel 3 het gemiddelde van deze trilogie een beetje opkrikt.

Ik heb deze film vanwege lage verwachtingen jarenlang links laten liggen. Dat was niet terecht. Het is een genietbare komedie over een dom blondje, die gaandeweg het stereotype dat alle blondjes dom zijn ontkracht. Reese Witherspoon is in topvorm. De “Barbie”-rol is haar op het lijf geschreven. De leukste scènes zijn die tussen Witherspoon en Jennifer Goolidge, die de show een beetje steelt. Deze luchtige komedie is geen absolute topper, maar wel een plezierige meevaller.

Amusante actiekomedie, die van lieverlee stoom verliest. Het lijkt erop dat naar het einde toe de ideeën een beetje op waren. Maar over het algemeen genomen best een geinige film.

Alle speciale effecten en het feit, dat de hele dierentuin voorbijkomt, kunnen niet verhelen dat dit een film is die qua amusementswaarde ver achterblijft bij de oorspronkelijke Tarzan-films met Johnny Weissmuller. Het warrige verhaal is aan de zwakke kant en Alexander Skarsgård is serieus miscast. Het wordt tijd om te stoppen met het maken van Tarzan-films.

Schattige fantasie over een jongen die poppen verzamelt. Wanneer zijn nieuwste aanwinst plotseling tot leven komt, roept dat bij hem herinneringen op aan zijn vroegere vriendin. Simpel en toch leuk.

Het mooie verhaal van Jim Harrison verdient een betere verfilming dan deze. De cinematografie is weliswaar top, maar het acteerwerk laat nogal te wensen over. Eigenlijk zijn Brad Pitt en Gordon Tootoosis de enige, die op dat vlak een voldoende scoren. In het bijzonder Anthony Hopkins gaat in de tweede helft van de film —na de beroerte— over de schreef met zijn veel te vet aangezette mimiek. Julia Ormond ziet er leuk uit, maar loopt bepaald niet over van acteertalent. Zoals gezegd, Harrison heeft destijds een indrukmakende kroniek geschreven over een turbulente familie in Montana. Zoals wel vaker is ook deze keer het boek mooier dan de film.

Temperamentvolle misdaadkomedie over een zonovergoten dorpje, waar roddels, ontrouw en intriges aan de orde van de dag zijn en alles draait om macht. Die lijkt in handen van een maffiabaas-in-ruste, maar een lokale crimineel (leider van een jeugdbende) is druk doende om aan de poten van diens stoel te zagen. Van lieverlee wordt duidelijk dat in weerwil van al dat gekonkel de macht heimelijk berust bij de fraai gebouwde oogappel van de maffiabaas. Eigenlijk eist het zwierige decolleté van Gina Lollobrigida de hoofdrol voor zich op.

Film heeft wat last van een overdaad aan verhaallijnen, maar is los daarvan best amusant. Niet in de laatste plaats door de indringende aanwezigheid van “La Lollo”, sexier dan ooit.

Bitter huwelijksdrama over een vrouw, die beweert verkracht te zijn. Niet alleen de politie twijfelt aan haar verhaal, ook haar echtgenoot weet niet goed wat hij wel of niet moet geloven. Die tweespalt gaat een rol spelen in het adoptieproces, waarin het echtpaar verwikkeld is. Een indringende film met overtuigende rollen van het echtpaar.

Beklijvend drama over een geëngageerde lerares, die naar beste eer en geweten een diefstal op een middelbare school probeert op te lossen en vervolgens zelf het middelpunt wordt van alle commotie. Een intrigerende karakterstudie met voortreffelijk acteerwerk, in het bijzonder van Leonie Benesch. Een van de betere film van dit kalenderjaar.

Psychologisch drama over een macho skinhead, die met zijn vooroordelen in de knoei komt wanneer hij verliefd wordt op een vrouw, die een donker kind heeft uit een eerdere relatie. Bij tijd en wijle best heftig, maar helaas ook een beetje voorspelbaar.

Hoewel de film hierboven ook is aangemerkt als een komedie valt er weinig te lachen.

Een eerlijke, oprechte en met warmte gemaakte film over een jonge vrouw die geen kinderen kan krijgen en vervolgens door haar schoonmoeder onder druk wordt gezet om een tweede vrouw naast zich te dulden. Het beklijvende en doordachte verhaal van de hand van regisseur Dariush Mehrjui ontvouwt zich als in het echte leven. Het kent bovendien een schitterend einde. Het pluspunt van films die zich afspelen in vreemde culturen is daarbij, dat je nieuwsgierig bent naar elke ontwikkeling.

Het overtuigende acteerwerk van Leila Hatami (A Separation) zorgt ervoor dat je intens met het hoofdpersonage meeleeft; met al haar angsten, vertwijfeling en verdriet. De confrontaties van Leila met haar niet aflatende schoonmoeder —-een fraaie rol van Jamileh Sheikhi—- zijn hartverscheurend. Ook de vertolking van Ali Mosaffa (Le Passé) als de liefde- en begripvolle echtgenoot van Leila is van uitzonderlijke klasse. Dat verbaast mij trouwens niet meer, want in alle film uit Iran die ik tot nog toe gezien heb, is het acteerwerk van een bijzonder hoog niveau.

Een prachtig psychologisch drama, dat ik bij iedereen van harte kan aanbevelen.

Opnieuw een pakkend familiedrama van regisseur/schrijver Saeed Roustaee (Abad Va Yek Rooz), nu over een gezin dat door werkloosheid het hoofd nauwelijks boven water kan houden. De enige dochter heeft wel een idee hoe de situatie verbeterd kan worden, maar dat strookt niet met de ambities van haar vader. Intens drama waarin de gemoederen regelmatig hoog oplopen. Vooral het optreden van Taraneh Alidoosti (eind vorig jaar nog gearresteerd door het Iraanse regiem) springt in het oog, maar dat is onderhand geen verrassing meer.

Multiple choise: softporno met wat muzikale intermezzo's óf klassieke muziek-film met veel seksscènes. Gaat over een overspannen oorlelletje... geloof ik. In ieder geval niet best.

Verbazend dat iemand op het idee komt om zo'n scenario te schrijven. Toch maar snel laten nagaan wat er mis kan zijn. Nog verbazender dat zo'n scenario dan ook nog eens verfilmd wordt. Geen reclame voor BNN en al helemaal niet voor de Nederlandse tv-film, die doorgaans van een alleszins redelijk niveau zijn. Deze niet dus.

Niettemin 2 **, maar dat is alleen voor de fraai gebouwde meiden.

Ik kan niet zo veel met deze melodramatische film. Waarschijnlijk word ik gehinderd door het feit, dat ik op voorhand nogal gereserveerd sta tegenover orthodoxe stromingen (van welke religie dan ook).
Voor zover deze film een poging doet begrip te vragen voor deze levensstijl, dan is dat bij mij niet erg gelukt. Wat ik zie is een emotierijk verhaal over een jong meisje, dat –vooral onder druk van haar moeder– uiteindelijk slachtoffer wordt van tradities en de beperkte keuzes die binnen dit keurslijf gemaakt kunnen worden: “Er moet een klus geklaard worden”.
Bijkomend probleem is dat de film door het veelvuldig gebruik van long shots erg traag is. Ik vind dat allemaal jammer, want het bedachtzame acteerwerk is over het algemeen erg goed verzorgd, met name van de zijde van een voortreffelijke Hadas Yaron als het meisje en van Iris Sheleg als haar moeder. Daardoor scoort de film bij mij alsnog een ruime voldoende, maar ik vind Kadosh (1999) van regisseur Amos Gitai, dat in hetzelfde milieu speelt, een betere film.

Slome film over truttige scholieren, die voor de keuze staan hoe het verder moet na de middelbare school. Een flets verhaal met bleek achterwerk. Saai in het kwadraat.

Televisiefilm over cyberpesten. Dat scholieren en studenten via sociale media elkaar het leven zuur proberen te maken is al erg genoeg. Wanneer ook ouders die tak van sport gaan beoefenen en cyberpesten gebruiken als wraakmiddel, dan is natuurlijk het hek van de dam.

Het scenario heeft wel wat weg van een gordiaanse knoop. Dat is niet bevorderlijk voor de kwaliteit van de film.

Amusante en vlotte misdaadkomedie over identiteitsdiefstal. Het script zit prima in elkaar, dat geldt niet in de laatste plaats de knap gevonden, plausibele ontknoping. De aantrekkelijke cast zorgt voor uitstekend acteerwerk. Vooral Hae-jin Yoo is op dreef. Een geinige film, goed voor bijna twee uur pure ontspanning..

Ondanks of misschien wel dankzij het onwaarschijnlijke verhaal een erg boeiende film met heel sterk spel van Jean Reno en Natalie Portman. Een misdaadfilm zoals er te weinig gemaakt worden. Met voorsprong de beste film van Luc Besson.

Net als Le Silence de la Mer (1949) nogal een buitenbeentje binnen het oeuvre van Jean-Pierre Melville. Ook nu weinig actie en veel dialogen met een aanzienlijk filosofisch gehalte tussen een priester en een atheïste. Inhoudelijk deed het mij allemaal weinig. Het is wel gedurfd om Jean-Paul Belmondo te casten in de rol van een begripvolle, zachtmoedige priester.

Ik heb in de loop van de laatste jaren meer dan twintig films uit Iran gezien. Wat zij vrijwel allemaal met elkaar gemeen hebben, is het uitstekende acteerwerk. Zo ook dit drama over een man, wiens integriteit danig op de proef gesteld wordt in een omgeving waar corruptie en intimidatie hoogtij vieren.

Naast het spannende drama met onverholen kritiek op de Iraanse samenleving is het andermaal een waar genot om Reza Akhlaghirad bezig te zien in de titelrol. Voor Soudabeh Beizaee als zijn vrouw geldt hetzelfde. Een prachtige film van de onverschrokken regisseur Mohammad Rasoulof, die mij benieuwd maakt naar zijn andere werken.

Is dit een komedie of een drama? Geen van beide volgens mij. Het is een film zonder begin, zonder einde en bitter weinig daar tussenin. Er is geen reuk of smaak aan. Hoezeer Ed Asner en Kevin Hart ook hun best doen, zij kunnen niet voorkomen dat ik de film gewoon "laat gaan" en waarschijnlijk morgen alweer vergeten ben.

Ik vond het allemaal niet zo bijzonder. Een typisch Amerikaans familiedrama, verpakt als een pseudo-western waarin geweld een vooraanstaande rol speelt. In mijn ogen heeft de film een serieus geloofwaardigheidsprobleem. Wel een mooie rol van Diane Lane.

Best een gezellig niemendalletje voor kerstavond met een aantal gevarieerde verhaaltjes en meer dan een handvol jonge acteurs/actrices, die het heel aardig doen. Het zou best eens kunnen dat Isabela Moner, die zichzelf inmiddels Isabela Merced noemt, een leuke carrière tegemoet gaat. Ze heeft in ieder geval haar looks en haar mimisch vermogen mee.

Madame de... (1953) met Danielle Darrieux is een aanrader.

Sterk liefdesdrama uit de hoogtijdagen van Hollywood. Mooi verfilmd verhaal, met voortreffelijke vertolkingen door Louis Jourdan en in het bijzonder Joan Fontaine, een van de mooiste vrouwen die het witte doek ooit gesierd hebben.

Film hoort thuis in het lijstje met klassiekers, die je als echte filmliefhebber minstens één keer gezien moet hebben.