Opinions

Het hoeft niet per se een nadeel te zijn dat de ontknoping van een film genoegzaam bekend is. Bob Fosse toont dat aan met deze film over de tragische, laatste levensjaren van playmate Dorothy Stratten. Zijn minutieuze opbouw naar de gewelddadige climax maken de film tot een boeiend geheel. Dat is mede te danken aan de prima vertolkingen van Eric Robert en Mariel Hemingway. Daarbij valt vooral de scherpe tegenstelling op tussen enerzijds de rustige uitstraling van de centerfold en anderzijds het liederlijke karakter van haar obsessieve echtgenoot. Goed gedaan.

Het verhaal dat William Wellman samen met Robert Carson schreef over de opkomst en gelijktijdige teloorgang van twee Hollywood-sterren is inmiddels drie keer verfilmd. Daarvan vind ik deze oorspronkelijke versie —door Wellman zelf geregisseerd— met voorsprong de beste.

Dat is behalve aan deze regisseur vooral te danken aan de bekoorlijke Janet Gaynor, die de figuur van Esther/Vicki levensecht over het voetlicht brengt: kwetsbaar, charmant, liefdevol. Ook Fredric March laat zich niet onbetuigd als de ster, die de keerzijde van de medaille personifieert. Merkwaardig overigens dat deze veelzijdige topacteur uit de gouden Hollywood-jaren onder latere generaties kijkers veel minder (h)erkenning heeft gekregen dan veel van zijn collega’s van toen.

Al met al een mooie film over de dagelijkse praktijk in Hollywood in de jaren ’30. Ook de versie uit 1954 met Judy Garland is zeker de moeite waard. Kijk en vergelijk!

Mooie film over de opkomst en teloorgang van Hollywood-sterren. De veelzijdige Judy Garland zet een van haar beste vertolkingen neer, niet alleen qua acteerwerk, maar ook door haar formidabele stem. Ik heb haar altijd een beetje gezien als de Amerikaanse tegenhanger van Edith Piaf.

Ik ben dan ook geneigd in te stemmen met de opmerking van Groucho Marx, die het niet toekennen van de Oscar aan Garland in een telegram “the biggest robbery since Brinks” noemde. Garland verloor van Grace Kelly met The Country Girl. Ik heb die film onlangs ook weer eens gezien en hoewel Kelly ook prima bezig is, zou ik –als ik als jurylid had moeten stemmen– toch voor Garland gekozen hebben.

Ook James Mason kreeg voor zijn rol een Oscar-nominatie, maar hij verloor –en terecht vind ik – van Marlon Brando (On The Waterfront). Grappig trouwens dat Mason in de film op een gegeven moment tegen z’n vrouw zegt, dat hij zit te wachten op een telegram van Alexander Korda. Deze Hongaars-Engelse regisseur was Mason’s leermeester in de jaren ’30.

Ik heb deze film destijds in de bioscoop gezien en nu de gerestaureerde versie. Ik vind die restauratie eigenlijk niet zo geslaagd. Het gebruik van movie stills ter vervanging van de ontbrekende beelden is erg storend. Daarnaast kan ik mij niet herinneren, dat ik destijds na het zien van film het gevoel had iets gemist te hebben. Dus van mij had de restauratie op deze manier niet gehoeven, al moet ik wel erkennen dat er knap werk is geleverd door de restaurateurs.

Al met al een mooie film, maar hij haalt het niet bij de oorspronkelijke versie uit 1937 met de lieftallige Janet Gaynor. Hij is wel een stuk beter dan de derde, goeddeels mislukte versie uit 1976 met Barbra Streisand.

Allicht vanwege de generatiekloof kende ik Lady Gaga eigenlijk alleen maar van naam. Mijn fout! Wow, wat een uitstraling, wat een stem! Die brengt prachtige vertolkingen voort van o.a. “La Vie en Rose”, “Shallow” en de ontroerende slotsong “I'll Never Love Again”.

Naast de muzikale prestaties valt in deze film ook de acteerprestatie van Lady Gaga op. Dat geldt evenzo voor haar tegenspeler Bradley Cooper. Zij beiden zorgen ervoor dat deze vierde verfilming (ik heb ze allemaal gezien) van het ijzersterke, emotioneel beladen verhaal over de gelijktijdige opkomst en teloorgang van een ster een beklijvende indruk maakt. Het verhaal is weliswaar verhuisd van de filmwereld naar de muziekwereld, maar het skelet is hetzelfde gebleven.

Dit is vooralsnog mijn favoriet voor de komende Oscars.

Een gekunsteld en voorspelbaar melodrama. Noch het verhaal, noch het acteerwerk zijn om over naar huis te schrijven. En het wordt er niet beter op, wanneer de film naar het einde toe qua sentimentaliteit buiten zijn oevers treedt. Een matige film.

Volwassen avonturensprookje, waarin humor, actie, fantasie en romantiek naadloos met elkaar verweven worden. Charlie Cox, van wie ik daarvoor en daarna nog amper wat gehoord heb, weet zich aardig staande te houden te midden van een topbezetting. Het plezier spat er af en dat is de voornaamste reden dat ik mij met deze film uitstekend vermaakt heb, hoewel dit genre doorgaans niet mijn ding is.

Ik heb niet kunnen ontdekken welk idee er achter het maken van deze film met een slaapverwekkend slap verhaaltje zit. De beide protagonisten missen niet alleen onderlinge chemie, maar ook acteertalent. Het heeft mij de nodige moeite gekost om het einde te halen.

Opmerkelijke film over de onrustige relatie tussen een blitse jonge meid en een nagenoeg uitgewoonde weduwe. Sean Baker heeft over die relatie een eerlijke, kleine film gemaakt, mede dankzij de oprechte vertolkingen van Dree Hemingway en Besedka Johnson, die op 85-jarige leeftijd haar eerste en enige film maakte. De ingetogen slotscène vormt een slim gevonden, uitermate subtiele bezegeling van de verstandhouding tussen de beide protagonisten. Mooi.

Psychologisch drama over een tiener, die –op weg maar volwassenheid– haar seksualiteit ontdekt en op zoek gaat naar zaken, die haar leven meer inhoud en geneugten geven. Dat botst met de waarden van de ultraconservatieve christelijke gemeenschap waar zij opgroeit. Mogelijk door mijn ergernis over het bespottelijke gedrag van de volwassenen voldeed de film niet helemaal aan mijn (allicht te hoog gespannen) verwachtingen. Dat neemt niet weg dat Eliza Scanlen een prima titelrol neerzet.

Het zag er vooraf veelbelovend uit, maar dat viel erg tegen. Het is een nagenoeg inhoudsloze film over verdrietverwerking. De agressieve spreeuw voegt nauwelijks iets toe aan het sombere verhaal.

Broeierig drama over een Amerikaanse jonge vrouw, die vastzit in het hedendaagse Nicaragua en bij gebrek aan middelen zichzelf prostitueert om te overleven. Haar problemen worden nog vergroot door een intieme relatie met een Britse zakenman, die ook de nodige moeilijkheden heeft. Een vage film die het vooral moet hebben van de erotische scènes.

Romantisch melodrama dat met een aantal kluchtige momenten naar mijn gevoel af en toe de weg kwijt is. Iemand had Toni Gonzaga moeten vertellen dat er een wezenlijk verschil is tussen acting en overacting. Naar het einde toe kreeg de film steeds meer het karakter van een ranzig bouquet reeks verhaal met gekunstelde spanning. Matig.

Gezellige familiefilm met een sterke cast. Er gebeurt niet zo veel, maar romantische films met Janet Gaynor zijn bijna per definitie leuk. Bovendien een van de weinige kansen om de mooie Sally Eilers (Bad Girl) aan het werk te zien.

De film is stukken beter dan de bijzonder matige remake uit 1962 met o.a. Bobby Darin en Ann-Margret. De remake uit 1945 ken ik (nog) niet.

Deze muzikale remake van de hand van het duo Rodgers en Hammerstein van de gelijknamige film uit 1933 is zo zoet als een suikerspin en ziet er ook zo uit. Daar is op z’n tijd niks mis mee, zeker niet wanneer de film mede gevuld is met aangename easy listening muziek. Ik heb al vaker moeten constateren dat drama-actrice Jeanne Crain niet echt gebouwd is voor romantische komedies. Een actrice als Ginger Rogers of Betty Grable zou veel beter gepast hebben in de rol van Margy.

Degelijke maffiafilm over verraad en broedermoord. De emoties lopen regelmatig torenhoog op, vooral wanneer driftkikker Gary Oldman in beeld komt.

Dit soort rollen zijn Sean Penn natuurlijk op het lijf geschreven. Wel aardig dat de romance tussen hem en Robin Wright een verlengstuk kreeg in het echte leven. Mooie soundtrack toch weer van Morricone.

Spannende film met de nodige plotwendingen en een prima rollen van Russell Crowe en de onverwoestbare Helen Mirren.. Ben Affleck kan zich wat mij betreft zich veel beter richten op regisseerwerk, want dat gaat hem stukken beter af dan acteren.

Film lijkt een hommage te zijn aan All the President's Men, maar komt qua niveau niet in de buurt daarvan.

Scherpe politieke satire van Frank Capra, waarin hij het gekonkel en windvaangedrag van (Amerikaanse) politici op de korrel neemt en andermaal een duidelijke, tamelijk cynische boodschap aflevert.

Een vermakelijke acteursfilm van hoog niveau mede dankzij de topcast, al hebben Spencer Tracy en zijn “maatje” Katharine Hepburn tezamen toch nog wel betere films afgeleverd. Degene die overigens de meeste indruk achterlaat is zonder twijfel de jonge Angela Lansbury, die met haar verpletterende schoonheid en berekenende houding in deze film elke scène steelt.

Een film met een lach en af en toe een traan over drie totaal verschillende mensen, die –soms tegen wil en dank– langzaam maar zeker naar elkaar groeien, waardoor een oprechte vriendschap ontstaat. Film voelt daardoor aan als een heerlijk, warm bad. Mooi ook om te zien hoe, zonder te forceren, op haast natuurlijke wijze allerlei kostelijke situaties ontstaan. Een bijzonder aangename film, niet alleen door het verhaal maar ook door het uitstekende acteerwerk van de hele cast.

Dit is na het puike The Visitor (2007) de tweede film van Thomas McCarthy, die mij uitermate goed bevallen is. Snel op zoek dus naar zijn laatste film Win Win (2011).

Marc Foster heeft een paar heel aardige films achter zijn naam staan. In deze film overspeelt hij echter zijn hand. Met hallucinerende beelden probeert hij een film à la David Lynch te maken: style over substance. Het voornaamste slachtoffer van die poging is het verhaal, dat verwordt tot een verzameling onsamenhangende puzzelstukjes waaruit volgens mij op d’n duur niemand nog wijs kan worden: take your pick. Zo ongeveer driekwart in de film heb ik het maar opgegeven. Het interesseerde mij niet echt meer hoe de vork in de steel zat.

Het tweede slachtoffer van deze onontwarbare knoop dreigt de kijker te worden, die als hij of zij niet uitkijkt na afloop van de film zelf rijp is voor de psychiater.

Echt waardeloos, Marc Foster onwaardig.

Het is dat McGregor, Gosling, Watts en Hoskins nog enigszins staande blijven in deze dolgedraaide mallemolen, anders zou de minimumscore nog te veel zijn geweest.

De originele (lange) film is een tegenvaller. Afgaande op de beschrijving verwachtte ik zoiets als een neorealistische versie van Noel Coward’s subtiele en sublieme Brief Encounter (1945), maar dat is dit niet. Het verhaal over het beëindigen van een buitenechtelijke liefde bevat veelal een herhaling van zetten en kent te weinig interessante ontwikkelingen wanneer de protagonisten soms gedurende lange periodes een beetje doelloos ronddwalen in het centraal station van Rome. Af en toe is dat station overvol, dan plotseling nagenoeg leeg; een beetje slordig allemaal.

Prima acteerwerk van Jennifer Jones, maar de ooit geweldige Montgomery Clift was toen al over zijn hoogtepunt heen. Al met al een teleurstellende film van De Sica.

Ik ben niet echt een Bertolucci-fan en de enige reden om deze film te zien was Stefania Sandrelli. Helaas voor mij heeft ze maar een bescheiden rolletje.

Bij gebrek aan een boeiend verhaal zijn de fraaie opnames van de Toscaanse omgeving, de poëtische sfeer en de soundtrack eigenlijk de beste bestandsdelen van de film.

Liv Tyler doet het niet slecht in de hoofdrol, maar de enige die echt een goed niveau haalt is Jeremy Irons.

Biopic over een middeleeuwse theoloog annex filosoof en diens “verboden” liefdesrelatie met een assertieve jonge vrouw. Zwaarmoedig drama dat oplicht wanneer de intelligente en levendige Héloïse in beeld verschijnt; een mooie rol van scènesteler Kim Thomson. Op de keper beschouwd draait de film meer om haar dan om haar geliefde Abelard (Derek de Lint).

Het eerste deel is voor Keaton’s doen nogal saai, maar tijdens de storm gaat hij helemaal los met als gevolg een aantal ongeëvenaarde scènes met de omvallende voorgevel als toppunt. Uniek volgens mij. Ook in deze film laat Keaton zien dat zijn atletisch vermogen werkelijk verbluffend is.

Dit is niet zijn beste (dat vind ik nog steeds Our Hospitality (1923), maar Keaton is Keaton, waarlijk een fenomeen. Altijd goed voor een dik uur vrolijk vertier en voor bulderende lachscènes. Heerlijk.

Op de keper beschouwd levert dit experiment van Paul Verhoeven niet meer op dan een tv-soap, die de middelmaat amper ontstijgt. Het acteerwerk is niet slecht, maar het verhaaltje laat teveel doorschemeren dat het een vergaarbak is van allerlei losse ideetjes. Ik heb begrepen dat Verhoeven niet erg tevreden was over de uitkomst. Daar kan ik mij wel wat bij voorstellen.

Deze autobiografische film van Sylvie Verheyde volgt een jaar in het leven van een jonge puber, die opgroeit in de rumoerige arbeiderskroeg van haar ouders die amper tijd voor haar hebben. Dat milieu contrasteert sterk met de deftige school waar zij terecht komt door toedoen van een van de vaste klanten van het café. De film tekent op empathische wijze de worsteling van het meisje om zich in beide omgevingen staande te houden. Een sympathieke, goedgevoel film met fraaie vertolkingen van Léora Barbara in de titelrol en van Mélissa Rodriguès als haar vriendin.

Sergio Castellito speelt bij voorkeur bedachtzame personages. Zo ook in deze film, waarin hij op dat vlak trouwens een waardige tegenspeelster treft in de debutante Tai Ling.

Het verhaal stelt op zich niet zo veel voor en dat maakt dat de ster van de film eigenlijk China is. Een onmetelijk land met een spectaculaire natuur, grauwe en overbevolkte steden met stoffige straten en dito personen. Ik dacht dat ik door andere films al heel wat van China gezien had, maar zo afwisselend als in deze film kende ik het nog niet. De gevarieerde beelden van het land winnen het in dit geval met gemak van het verhaal. Meest memorabele scène: het kleine meisje dat in de staalfabriek op de rand van de stoep in haar eentje zit te eten. Erg aandoenlijk.

Ik heb een paar jaar geleden de remake uit 1990 gezien en dat is een nadeel, want nu kende ik jammer genoeg het verhaal. De beide films lijken sprekend op elkaar. Deze versie teert vooral op het niet geringe talent van Barbara Stanwyck als de altruïstische moeder. De andere personages worden nogal vlak ingevuld, met uitzondering van Alan Hale die op zijn eigen vertrouwde wijze invulling geeft aan de rol van vulgaire huisvriend.

Energieke dansfilm volgens beproefd recept. Zeer clichématig, maar niettemin erg onderhoudend. Leuk om te weten dat de beide hoofdrolspelers Channing Tatum en Jenna Dewan een paar jaar na het voltooien van deze film getrouwd zijn. De romance was dus niet alleen op het witte doek…

Een tijdje geleden heb ik Step Up (2006), een alleszins vlotte en aardige dansfilm gezien, die mij goed beviel. In de veronderstelling dat dit een sequel was heb ik mij ook aan deze film gewaagd. Dat viel nogal tegen. Nog los van het matige acteerwerk moet ik voor mezelf vaststellen dat ik geen fan ben van streetdancing en de bijbehorende muziek. Toegegeven het ziet er spectaculair en acrobatisch uit, maar het is niet mijn ding.

En dat gedoe in de stromende regen. Wie verzint er nou zo’n anticlimax?

Ik heb deze film eerder gezien, maar ook na een tweede (of derde ?) kijkbeurt, weet ik nog steeds niet goed wat ik ermee aanmoet. Ik vind het een weinig opvallend, tamelijk saai verhaal dat vanaf de eerste ontmoeting met de nieuwe buurvrouw de clou eigenlijk al verraadt. De film wordt opgeleukt met een hele stoet strak gekapte, modieus geklede vrouwen. Daar is weinig mis mee, maar het is niet genoeg om een kleine twee uur te boeien. De leuke rol van de guitige Paula Prentiss is in mijn ogen eigenlijk het enige dat vermeldenswaard is.