Opinions

Zonder twijfel een van de meest ongeloofwaardige films van Hitchcock. In een zeurderig verhaal over Freudiaanse technieken en een onaannemelijke romantische relatie tussen een psychiater en een schizofrene patiënt vergeet Hitchcock om echte spanning in te bouwen.

Aan het stuntelige acteerwerk van Gregory Peck is te zien, dat hij nog aan het begin van zijn carrière stond. Eigenlijk is Ingrid Bergman de enige, die zich in ondankbare rol een beetje staande kan houden in deze gekunstelde, quasi intellectuele film.

Drie dagen uit het leven van prinses Diane. Drie dagen die haarfijn aantonen hoe beknellend zij het leven aan het Britse hof heeft ervaren. Tot op het schizofrene af.

Een prachtige, gevoelige film met een sublieme vertolking van Kristen Stewart. Zij speelt niet Diane, zij ís Diane. De beste rol uit haar carrière tot nu toe. Ik verwacht dat Stewart bij de uitreiking van de Academy Awards komend voorjaar vooraan zal staan, net als de film als geheel. En misschien is daar ook nog wel een plaatsje voor Timothy Spall, die met zijn haast gebeeldhouwde kop de nodige indruk maakt. Maar dat kun je geen verrassing meer noemen.

Heel lang geleden de drie Spider-Man-films met Tobey Maguire gezien. Niet bijzonder, maar wel aardig voor een keer. De films met Andrew Garfield van pakweg tien jaar geleden heb ik overgeslagen. Dat had ik ook met deze nieuwste versie met Tom Holland moeten doen. Er wordt in de bijrollen weliswaar een hoop zwaar geschut in stelling gebracht maar die kunnen van deze flauwekul ook geen chocola maken. Gewoon zonde van mijn tijd dus.

Het is voor mij alweer de vierde verfilming van een Carrie Slee boek, die ik gezien heb. Deze films beginnen mij steeds meer te bevallen. Het zijn films met een heel aardig verhaal én een duidelijke educatieve boodschap. Als het aan mij zou liggen, zouden deze films verplichte leerstof worden op middelbare scholen. Het acteren van de jongelui is niet je dat, maar alleszins aanvaardbaar en vaak beter dan de prestaties van professionals in andere films.

Ik heb nog een paar Carrie Slee’s te gaan. Ik ben reuze benieuwd.

Bitter drama over een psychische crisis na een verkrachting en de onmacht van het slachtoffer én haar omgeving hoe daarmee om te gaan. Hoewel ik een leek ben op dit gebied, komt het mij voor dat de geestelijke gezondheidszorg ernstig tekort schiet, in dit geval in Slowakije. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat deze film, gegeven het traumatische plot, een stuk beter had kunnen zijn.

Indrukwekkende film met een zeer ontroerend einde. Zo'n film waarvan je nooit vergeet dat je hem gezien hebt.

Net al bij het pellen van een ui wordt het intrigerende verhaal door schrijver/regisseur Zlotoff laag voor laag uit de doeken gedaan.

Prachtig geacteerd door Ellen Burstyn, Marcia Gay Harden en vooral Alison Elliott. Vreemd dat de Hollywood-carrière van Elliott eigenlijk nooit van de grond gekomen is.

Deze film is een must voor dramaliefhebbers.

Deze film was destijds de eerste film voor 18 jaar en ouder, die ik kort na mijn 18e verjaardag in onze plaatselijke bioscoop gezien heb. Niet alleen dat, maar de inhoud van de film en dan in het bijzonder de rol van Natalie Wood is mij altijd bijgebleven.

Het weerzien een halve eeuw later heeft mij aangenaam verrast. In tegenstelling tot veel tijdgenoten heeft de tand des tijds weinig vat gekregen op deze productie van Elia Kazan, volgens mij een van de beste regisseurs aller tijden. Mede daarom vind ik Splendor In The Grass beter dan Rebel Without A Cause (1955), waarmee hij vaak vergeleken wordt.

Onbegrijpelijk dat deze film zo weinig reacties krijgt in dit forum, want eigenlijk is het een must voor elke film- en dramaliefhebber. Heel mooi.

Een dijk van een film. Net als bij All the President’s Men heb ik gefascineerd op het puntje van zijn stoel gezeten om te zien hoe het onderzoeksproces zich langzaamaan ontplooit. De intrinsieke spanning van het onderwerp deed de rest. Mijn vierde film van Tom McCarthy. Na twee keer 4½* en één keer 4* geef ik deze de volle mep. Dat is niet alleen de verdienste van McCarthy, maar ook van zijn cast die uitstekend werk laat zien. Ik wil daarbij met name wijzen op de hyperactieve Mark Ruffalo en op Rachel McAdams, die zich van lieverlee ontpoppen als de aanjagers van het verhaal. Het lijkt er ondertussen op dat Michael Keaton aan een tweede jeugd is begonnen. Na zijn voortreffelijke rol in Birdman (2014) komt hij hier andermaal prima voor de dag. Al met al reden genoeg om reikhalzend uit te zien naar de Oscaruitreiking.

Wat kwakkelende film over de avontuurtjes van de succesvolle vrouwenjager Nikki. Pas als hij in de vorm van de serveerster Heather zijn evenknie tegenkomt, wordt de film een beetje interessant. Mijn voornaamste probleem is, dat ik niet echt gecharmeerd ben van Ashton Kutcher. Maar de aanwezigheid van Margarita Levieva maakt veel goed. Zonde van het talent van Anne Heche.

Met gemak een van de meest waardeloze films, die ik in tijden gezien heb. Lijkt op een lang uitgerekte MTV-clip, waarin de eindeloze herhalingen van one-liners en van halfnaakte zuip- en snuifscènes het gebrek aan verhaal moeten verhullen en en passant de frequentie van ontblote bovenlichamen moeten opvoeren. Het begint allemaal heel aardig, maar toen de vier jonge meiden in bikini voor de rechter verschenen, wist ik dat het fout zou gaan. En inderdaad het werd steeds erger, culminerend in twee jonge meiden, die gekleed in fluorescerende bikini’s en een roze bivakmuts eventjes een hele gangsterbende uitroeien. Lang leve de voorjaarsvakantie! Hoe geschift moet je zijn om zoiets te verzinnen?

Er zijn mensen, die beweren dat regisseur Korine met deze film een kritische boodschap heeft willen afgeven over de subcultuur van ontspoorde jeugd. Niets is minder waar. In een interview heeft Korine laten weten dat hij bij afwezigheid van zijn vrouw en dochtertje begon te fantaseren over het maken van een film met aantrekkelijke jonge meiden, die in bikini mensen overvallen. Baywatch meets Point Break. Het resultaat is navenant. Een glimmende, maar vervelende film met als enige pluspunten de mooie meiden en het prima acteerwerk van James Franco (voor zover dat in deze rotzooi mogelijk is).

Geslaagde special agent spoof, deze keer niet met een afgetrainde, fotogenieke macho als geheim agent maar een oversized bureaumedewerkster van het CIA-hoofdkwartier, een ijzersterke vertolking van Melissa McCarthy. Jason Statham speelt een idiote karikatuur van zichzelf, alsof hij nooit anders gedaan heeft. Ook de sexy Rose Byrne in de rol van slechterik is een vondst.

Al met al een actierijke, kolderieke film die mij goed bevallen is.

IJzersterke spionagethriller, gebaseerd op het beroemde gelijknamige boek dat ex-geheim agent John Le Carré op het hoogtepunt van de Koude Oorlog schreef. Regisseur Martin Ritt volgt het boek vrij nauwkeurig en met Burton, Bloom, Werner en Van Eyck heeft hij de ideale cast om het verhaal over (contra)spionage, dubbelagenten en complotten over het voetlicht te brengen. Mogelijk de beste film in zijn genre.

Van-dik-hout-zaagt-men-planken spionagekomedie, die in een razend tempo voorbijtrekt. Hier en daar weet de film te scoren, maar over het algemeen genomen is de humor te weinig subtiel om echt aan te slaan. Vooral de hyperactieve Kate McKinnon ontspoort nogal eens een keer, al dan niet bedoeld. Niettemin best amusant voor een keer.

Film speelt ten tijde van de Goryeo-dynastie, waaraan Korea zijn huidige naam ontleend heeft. Het is een boeiende film vol pracht en praal ter illustratie van een intrigerend verhaal over (homo)seksuele relaties, loyaliteit en samenzweringen.

Regisseur Ha Yoo is terecht tamelijk scheutig met (geraffineerd gefilmde) erotische scènes, omdat die de kern van het verhaal raken. Zulks in tegenstelling tot de bloederige actiescènes, die behalve de overvloedige bloedspatten nauwelijks iets bijdragen.

Film doet denken aan het nog mooiere (want subtielere) Wang-ui Namja (2005).

Heel leuke tragikomedie over een groep middelbare scholieren, die in hun schooltijd een solide clubje vormen maar elkaar daarna volkomen uit het oog verliezen. Aardig om te zien dat de ontwikkelingen op latere leeftijd vaak haaks staan op de eerdere verwachtingen. Film valt hier en daar wat uit de toon vanwege een overbodig subplotje over de rebelerende broer van het hoofdpersonage. Maar los daarvan is de film best vermakelijk, mede dankzij de lekkere soundtrack. En... zo’n bonte verzameling mooie meiden / vrouwen is natuurlijk ook nooit weg.

Sensueel drama over een voortvluchtige student, die een intieme relatie krijgt met een jonge vrouw die de hele dag door haar man, een voormalige politieagent, opgesloten wordt in haar huis.

Meer prikkelend dan spannend. De ontknoping zie je van verre aankomen.

Aanvankelijk een alleraardigst romantisch drama, dat evenwel bij de sprongen vooruit in de tijd veel van zijn energie verliest. De laatste episode is helemaal overbodig. Naar verluidt is het verhaal over het zangduo grotendeels gebaseerd op ware gebeurtenissen. De derde zanger en zijn romantische relatie met een would-be actrice zijn daaraan vastgeplakt. Hyo-joo Han straalt als altijd, maar het ontbreekt haar aan chemie met love interest Jung Woo. De muziek is wel aardig, al zijn de Koreaanse versies van bekende liedjes van vroeger tamelijk oubollig.

Leuke tragikomedie over het wel en wee van straatartiesten met een sterke hoofdrol van Charles Laughton, zoals gewoonlijk. Vivien Leigh laat zien dat ze niet alleen goed kan acteren, maar ook best aardig kan dansen. De rol van Rex Harrison doet in de verte wat denken aan zijn rol in My Fair Lady, maar stelt feitelijk niet zo veel voor.

Voorlopig de laatste film van Vivien Leigh op Britse bodem, alvorens zij in het kielzog van haar geliefde Laurence Olivier naar Amerika zou vertrekken en daar min of meer bij toeval de rol van Scarlett in GWTW wist de bemachtigen om daarmee eeuwige filmroem te vergaren.

Gewoon een amusante komedie met veel inmiddels overbekende gezichten. Niet hoogstaand, maar niet verkeerd voor een regenachtige namiddag.

Smakelijke buurtkomedie over de dagelijkse beslommeringen van een paar kleurrijke karakters, die tezamen een mooi palet vormen. De heerlijke oneliners hier en daar doen de rest. Dit soort rollen is Bill Murray natuurlijk op het lijf geschreven. Een erg vermakelijke film, bijzonder geschikt om een chagrijnige bui te verdrijven.

Normaal gesproken zijn dit soort films spekkie voor mijn bekkie, maar ik vond hier heel weinig aan. Dat ligt niet aan de acteurs, want die leveren degelijk werk af, maar aan het saaie script waardoor de film een langdradig verhaal werd waarin op de keper beschouwd weinig gebeurt. De secundaire verhaallijn over homoseksualiteit is in meerdere opzichten een storende factor. Ik had mij een film over het oppakken van Adolf Eichmann heel anders voorgesteld.

Zoals Queno voor mij al laat doorschemeren, had ook ik aanvankelijk het idee dat ik zat te kijken naar een kippenhok, waarin de would-be actrices als de spreekwoordelijke kippen-zonder-kop al kakkelend, ongestructureerd rondstappen. Vanaf het moment dat zich in het pension een nieuwe gast (Katherine Hepburn) meldt, komt er wat meer lijn in het verhaal over ambities, teleurstellingen en naijver. Het dramatische slot kondigt zichzelf ruim van tevoren aan.

Opmerkelijk dat de pas 14-jarige Ann Miller (fysiek) moeiteloos in de rol van een volwassen vrouw kruipt. Ik moest ook twee keer kijken alvorens Lucille Ball te herkennen.

Als je deze oorlogskomedie met een serieuze ondertoon een paar keer gezien hebt, dan geraakt de humor toch wel enigszins onderhevig aan slijtage:

Do you have to put your socks in my breakfast?

Maar het blijft niettemin aangenaam vermaak, al heeft Billy Wilder talrijke betere films gemaakt.

Keiharde oorlogsfilm over de bloedige gevechten en verschrikkelijke ontberingen tijdens de slag om Stalingrad waarbij de focus vooral gericht is op de interactie tussen de soldaten in deze inhumane omstandigheden. Ondanks het prima acteerwerk en de uitstekende cinematografie niet helemaal mijn ding.

Geplaagd door een beetje weemoed heb ik deze film over de nadagen van Stan Laurel en Oliver Hardy met de nodige nostalgische gevoelens bekeken. Steve Coogan en John C. Reilly zetten vooral qua mimiek levensechte vertolkingen neer van het grootste komische duo, dat het witte ooit voortbracht. In het verleden heb ik vaak tranen met tuiten gelachen om het geniale, o zo onnozele tweetal, dat met een simpel gebaar of een onzinnige opmerking een bioscoopzaal binnen de kortste keren helemaal in een deuk kreeg. Heerlijk om daaraan herinnerd te worden.

Hoog tijd derhalve om mijn “de Dikke en de Dunne”-collectie weer eens voor de dag te halen.

Naar mijn bescheiden mening een van de beste films die ooit over pubers zijn gemaakt. In al hun onbeholpenheid komen de jongelui levensecht op mij over: graag stoer doen, maar in wezen kwetsbaar en onzeker. Het intermezzo met de taartenwedstrijd is niet erg geslaagd, want dat past voor geen meter bij de rest van de film.

Ik vind het daarnaast jammer dat de soundtrack niet meer dan wat flarden van de muziek eind jaren 50, begin jaren 60 bevat, want ik heb dierbare muzikale herinneringen aan die tijd.

Protagonist RJ Mitte is zelf ook gehandicapt door een lichte hersenverlamming, net als het personage dat hij in deze film vertolkt. Dat verhindert hem niet om een dijk van een acteerprestatie neer te zetten. In de debuterende, fotogenieke Philippa Northeast treft hij een ideale tegenspeelster. De chemie tussen hen beide is opmerkelijk.

Het verhaal is enerzijds tamelijk melodramatisch, maar anderzijds rijkelijk gevuld met fijne grappen en kostelijke oneliners. Een leuke, charmante film. Je houdt er een warm gevoel aan over.

Een prettige verrassing over de relatie van een gesjeesde stand-up komiek met een uitgewoonde dermatoloog in zijn nadagen. Een eenvoudige, maar o zo aantrekkelijke buddy film zonder toeters of bellen. Ondanks zijn gevorderde leeftijd is Billy Crystal in topvorm. Zijn compagnon Ben Schwartz kende ik nog niet; aangename kennismaking.

Film over een weduwnaar, die tot zijn schade en schande ontdekt dat zijn kinderen nogal van hem vervreemd zijn. Ondanks de alleszins redelijke vertolking van Marcello Mastroianni en de prima muziek van Ennio Morricone een van de mindere films van Giuseppe Tornatore. Ik houd niet van remakes, maar Everybody's Fine met een veramerikaanste verhaallijn en Robert de Niro in de hoofdrol is verrassend genoeg zeker niet minder.

Krachtig drama, waarin een psycholoog na een verschrikkelijk incident in dezelfde toestand terecht als sommigen van zijn patiënten en dan eigenlijk niet in staat is om met het gebeurde om te gaan.

De inleiding naar het incident had wat mij betreft wel wat korter mogen zijn. Het slot daarentegen is misschien wat ver gezocht, maar niettemin heel aardig. Het geeft in ieder geval een goed gevoel. Prima geacteerd.