Opinions

Onthaastend klein drama over een jonge vrouw, die op een afgelegen locatie in een vervallen boothuisje een koffieshop begint in de hoop dat haar al acht jaar vermiste vader ooit nog eens zal terugkeren. Na een uitermate stroef begin raakt zij van lieverlee bevriend met haar getroebleerde buurvrouw, een alleenstaande moeder met twee kinderen.

Een charmante feel good movie, van tijd tot tijd fraai omlijst door mooie opnamen van de omgeving.

Na de films van Ozu en Naruse is deze kennismaking met Kenji Mizoguchi mij niet meegevallen. Het op zich schokkende verhaal over weinig hoogte- en frequente dieptepunten in het leven van een vrouw wordt m.i. te springerig in beeld gebracht. Ik had er meer van verwacht.

Ik ben zeker van plan nog meer van Mizoguchi te zien, maar deze film voelt toch aan als een valse start. Misschien moet ‘m t.z.t. een herkansing geven.

Erotisch getinte fantasie, gebaseerd op een manga, over een meisje, haar stiefbroer, een geest en… een kuisheidsgordel. Er is een halfbakken poging gedaan om de talrijke sensuele scènes aan elkaar te rijgen met iets wat op een verhaaltje lijkt, maar dat stelt amper wat voor.

Allicht met de bedoeling er zoiets als een softcore film van te maken hebben de beide regisseurs overdreven veel aandacht voor de lichamelijke schoonheid van Tenka Hashimoto en haar plaaggeest Mayu, die te pas en te onpas uit de kleren gaan.

Waargebeurd verhaal over immigratieadvocaat Judy Wood, die door haar vasthoudendheid eigenhandig een aanpassing van het asielrecht voor vrouwen in de Verenigde Staten wist te bewerkstelligen. Dit soort films laat mij niet onberoerd, zeker in de licht van de politieke discussie die onder het presidentschap van Trump alsmaar heviger wordt. Geen topfilm, maar het verhaal wist bij mij wel een gevoelige snaar te raken. Vooral het verhaal van de Afghaanse asielzoekster hakt er nogal in.

In feite is deze film één grote aanklacht tegen het kastesysteem, de positie van de vrouw en andere misstanden in de Indiase samenleving. Na een enigszins frivool begin ontwikkelt de film zich tot een emotionele rollercoaster, culminerend in een verbijsterende climax.

De cast bestaat nagenoeg geheel uit nieuwkomers. Het is er niet aan af te zien. Of juist wel, want de acteurs zetten zeer naturelle rollen neer. Rinku Rajguru springt eruit als de assertieve tiener, die met overtuiging haar personage het gebruikelijke rolpatroon van (jonge) vrouwen laat doorbreken.

Regisseur Nagraj Manjule, die ook het script voor zijn rekening nam, verdient een compliment voor deze epische, maatschappijkritische film, die van begin tot eind boeit.

Psychologisch drama over drie vrouwen, die actief zijn in de porno-industrie en worstelen met de wijze, waarop hun respectievelijke omgevingen omgaan met dat gegeven. De verhaaltwist betreffende de jonge Ayako tegen het einde van film, is een heel aardige vondst. In mijn ogen een van de betere films van regisseur Takahisa Zeze.

Twee hogeschoolstudenten zijn in vrijwel alles elkaars tegenpool. Toch ontstaat er een sterke band tussen hen vanwege hun voorliefde voor muziek maken onder het toeziend oog van de charmante Nana Komatsu, die in deze film niet veel meer te doen heeft dan lief en aardig zijn tegen iedereen.

Jazzliefhebbers zullen volgens mij veel genoegen beleven aan deze film; voor anderen is het een min of meer standaardverhaal over hogeschoolromantiek. Goed te doen, maar het houdt niet over.

Nonsense film over een prinses, die haar toevlucht zoekt in een bordeel, om als hoer wraak te kunnen nemen op de man die haar maagdelijkheid én een kostbare familieschat heeft gestolen. Die gestolen schat vormt min of meer de rode draad van het dunne verhaallijntje, dat met zijn soms surrealistische beelden overigens als los zand aan elkaar hangt. De nog jonge Kyōko Hinami (de prinses) ziet er leuk uit, maar mensen, die seksscènes verwachten, moeten zich tevreden stellen met af en toe wat blote borsten en een boel duister gekreun.

Terugkijkend op honderden films uit het Verre Oosten die ik gezien heb, valt mij op dat veel romantische films eindigen in een poel van ellende. Deze film vormt daarop geen uitzondering. Het begint als een aardige romcom totdat de jonge vrouw stilletjes uit de relatie met haar geliefde verdwijnt en in feite ook uit de film. Vanaf dat moment sleept het verhaal zich traag voort tot aan het onvermijdelijke slot. Je wordt er niet vrolijk van.

Zelden of nooit een film gezien met zo’n felle kleurenpracht. De settings, de kleding, de make-up, de kapsels... de siervissen; het lijken allemaal kunstwerken. Als je niet van de kleur rood houdt kun je maar beter niet kijken.

Het verhaal gaat over een opstandige prostituee, die als jong meisje in een chic bordeel belandt en zich daar tegen alle regels in zeer rebels en eigengereid gedraagt. Na een aarzelend begin ontwikkelt zich van lieverlee een interessant plot. Dat het slot van het verhaal zich redelijk lang van te voren al aankondigt, is een beetje zonde.

Rauw drama over de pogingen van jonge kinderen om te overleven in een verpauperde en verkrotte hoerenbuurt van Bombay. Indrukmakende beelden over de absolute onderkant van de Indiase samenleving. Prima acteerwerk van de jonge hoofdrolspeler Shafiq Syed, maar de film komt chaotisch over (net als de buurt waarin hij speelt) en mist naar mijn gevoel eigenlijk een samenhangend verhaal. Ziet er nu uit als een soort reportage. Bij tijd en wijle wel heftig!

Minder spannende avonturenfilm dan ik mij meende te herinneren, maar zeventig jaar na dato nog steeds een onderhoudende film. Na herziening kom ik voor mijzelf tot de conclusie, dat ik het inleidende gedeelte in het dorpje zeker zo mooi vind als de spectaculaire autorit, want afwisselender.

Uitstekende thriller over een gewezen seriemoordenaar, die sinds een auto-ongeluk bij vlagen last heeft van dementie. Zijn duistere verleden komt voor hem weer tot leven wanneer hij zijn alter ego ontmoet.

Een spannende, soms ingewikkelde film met een merkwaardig einde dat het verhaal extra mysterieus maakt en het voorafgaande in een ander daglicht plaatst. Wat meer diepgang in het verleden van de protagonist zou wat mij betreft welkom geweest zijn.

De doorwrochte vertolking van Kyoung-gu Sul als de dementerende moordenaar springt eruit.

Het stompzinnige gedoe van de rechercheurs in het eerste deel van de film kan ik maar matig waarderen. Later trekt dat wat bij, maar het houdt al met al niet over. Tenzij ik wat gemist heb (ik denk het niet trouwens) kan ik de hoge waarderingen op IMDb en dit forum niet thuisbrengen. Ik vind het een matige politiefilm, die vooral door het stuntelige gedrag van de onderzoekers (waarschijnlijk leuk bedoeld) vergeet spannend te worden. De frequente herhaling van zetten rechtvaardigt de (te) lange speelduur niet.

Slordig gemaakte film volgens het beproefde Tinto Brass recept: meer schaamhaar dan verhaal. Miss Savoy is in mijn ogen de enige die net aan een voldoende scoort. Zij heeft tenminste nog een handvol leuke scènes. Voor het overige is het een aaneenschakeling van groteske taferelen met karikaturale personages. Tinto Brass ten voeten uit.

Ik blijf mij erover verbazen dat gerenommeerde acteurs —in dit geval Helmut Berger, Ingrid Thulin en John Ireland— zich voor dit soort rommel lenen. Het komt mij voor dat het daadwerkelijk bestaan van het spionagebordeel “Salon Kitty” uitermate geschikt is om als subject te dienen voor een serieuze dramafilm.

Angelina Jolie is de kat met negen levens in deze sterk bezette, opgeblazen spionagethriller. Liefhebbers van het genre zullen hier wel van genieten, maar aan mij is dit soort overdreven actiefilms niet besteed.

Alweer een film met een ridicuul verhaal over mensen, die collectief het noorden kwijt zijn. Het lijkt een trend te worden. Aan mij zijn dit soort films niet besteed. De twist tegen het einde van de film voegt hoegenaamd weinig toe aan de nonsens die eraan voorafgaat. De bijdrage van Carey Mulligan is niet veel meer dan een uitgerekte cameo. Zonde van zoveel talent.

Ongewone maffiathriller die na een spectaculaire, traditionele opening al snel in een rustig vaarwater terecht komt en daarmee de uitgekiende ambiance creëert voor een gestileerde vertelling over de relatie tussen een hitman en zijn blinde slachtoffer. Sfeerrijk vormgegeven, mede door het ingetogen acteerwerk. De stijlvolle slotscène vormt een mooie bekroning van een pakkende film.

Deze film past totaal niet in mijn rijtje met eerdere Ki-duk Kim-ervaringen. Stukken minder dan het vrij unieke Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003) en het meeslepende Bin-Jip (2004). Ook van het acteerwerk ben ik deze keer niet echt onder de indruk, al deed Ji-min Kwak het lang niet slecht.

Maar al met al toch een enorme tegenvaller, gezien de kwaliteit van Kim's andere films.

Aan deze hernieuwde samenwerking van Nakache en Toledano met Omar Sy heb ik ambivalente gevoelens overgehouden. Enerzijds is het een vaak grappige feel-good movie, maar anderzijds vind ik de problematiek van illegale immigranten te schrijnend om daar zo luchtig mee om te gaan. Ik kan me er geen voorstelling van maken wat het voor je betekent om dag en nacht zo onzichtbaar mogelijk in de marge van de samenleving te moeten leven.

Het is wel duidelijk dat de regisseurs hebben willen voortborduren op het ongekende succes van Sy in Intouchables. Vormde in die film François Cluzet als gehandicapte, maar goedlachse aristocraat de tegenhanger voor de grollen van Omar Sy, in deze film kiest de regie voor die rol in het personage van Charlotte Gainsbourg voor een dorre, weifelende bureaucrate op de rand van een zenuwinzinking. Tegelijkertijd is de rol van Sy veel minder grappig dan in de voorgaande film, al is de scène waarin Samba het voorbijrazende vliegtuig maant om te stoppen zonder meer kostelijk. Het is toch vooral zijn “maatje” Tahar Rahim, die nu voor de nodige verluchting moet zorgen.
Ik ben niet onverdeeld gelukkig met deze keuzes. Het zorgt naar mijn mening voor een onevenwichtig en ietwat geforceerd geheel. Dat kan ook komen omdat —zoals ik al eerder opmerkte— humor en de ernst van de problematiek naar mijn gevoel niet goed samengaan.
Niettemin is het een onderhoudende film, die je toch wel tot nadenken kan stemmen. Mij in ieder geval wel.

Film over de onwaarschijnlijke, maar waargebeurde liefdesgeschiedenis van een Duitse student en een Cambodjaanse prostituee. Naast de uitstekende vertolkingen van David Kross (The Reader) en zijn Thaise tegenspeelster Apinya Sakuljaroensuk (Ploy) als zijn vriendin, springen de prachtige beelden van de “mierenhoop” Phnom Penh in het oog. De soundtrack is er een om in te lijsten. Erg mooi.

Ik heb aan het uitstekende commentaar van mrklm weinig toe te voegen. Ergerniswekkend hoe mensen, die zichzelf superieur achten, in hun arrogantie op gevoel- en schaamteloze wijze omgaan met mensen die anders zijn en/of er anders uitzien. Het is vrees ik van alle tijden, maar daarom niet minder triest en verwerpelijk.

Koreaanse variant van Erin Brockovich x 3. Drie vastberaden meiden laten zich niet met een kluitje in het (vervuilde) riet sturen door de mensen, die het voor het zeggen hebben..

De nadruk van de film ligt op de corruptie bij de bedrijfsleiding en dan met name het gesjoemel met onderzoeksrapporten. Een beetje clichématige, maar niettemin onderhoudende film over een alsmaar om zich heen grijpend maatschappelijk probleem; blijkbaar ook in Zuid-Korea.

Komische mozaïekfilm met zeer uiteenlopende personages, die al dan niet bij toeval in allerlei vreemde situaties verzeild raken. Aanvankelijk is het wel leuk, maar van lieverlee begint een zekere gewenning toe te slaan. Het einde van de film kwam wat mij betreft dan ook niets te vroeg. Jiří Macháček als de ‘filosoferende’ wietverslaafde steelt de show.

De meeste critici en bezoekers van dit forum zijn laaiend enthousiast over deze film. Ik ben dat een stuk minder. Het is een grauwe en grijze film over een huurmoordenaar, die als een soort androïde dik anderhalf uur lang uitdrukkingsloos rondzwerft door een grauw en grijs Parijs. Ik houd daar niet van. Ik kijk liever naar mensen van vlees en bloed, mensen die last hebben van hun emoties.

Natuurlijk, Jean-Pierre Melville is een meesterlijke regisseur met meer dan een handvol mooie films op zijn naam, maar deze film heeft het niet voor mij.

Hedy Lamarr werd door ‘kenners’ destijds aangeduid als “the most beautiful woman in films”. Acteren is nooit haar sterkste punt geweest, maar vanwege haar betoverende schoonheid is Lamarr perfect gecast in de rol van de verleidelijke, verraderlijke en wraakzuchtige Delilah. Bovendien bestaat er een wonderlijke chemie tussen haar en de robuuste Victor Mature in de andere titelrol. En tenslotte is er nog George Sanders, die vakkundig een wel erg sardonische Saran van Gaza neerzet.

Ik ben niet bijbelvast genoeg om de inhoud van het verhaal op zijn merites te kunnen veroordelen, maar los daarvan is deze film alleszins het aanzien waard, dankzij de drie hoofdrolspelers en de fraaie muziek van Victor Young; ondanks de soms hoogdravende dialogen, het matige production design en de bombastische aanpak van Cecil B. DeMille.

Bij vlagen ontroerende film over twee jonge Aboriginals, die hun mistroostige bestaan in het middle-of-nowhere willen verruilen voor een leven in een “beschaafde” omgeving en daarbij van de regen in de drup belanden.

Een rauwe registratie van het uitzichtloze bestaan van Aboriginals, geaccentueerd niet alleen door de mooie beelden, maar ook door de vele stiltemomenten en het nagenoeg ontbreken van dialogen.

Een prima regiedebuut van cinematografer Warwick Thornton (Sweet Country), van origine zelf een Aboriginal.

Aangename film tot aan de fameuze aardbeving van 1906. Het komt mij voor dat die er als een soort deus ex machina bij is gehaald als makkelijke ontsnappingsroute om de driehoeksverhouding op plausibele wijze te beëindigen. Daaraan voorafgaand is het een mooi romantisch drama met een ontspannen Clark Gable in een rol die hem gegoten zit en met een wel zeer welluidende Jeanette MacDonald. Van haar acteertalent moet je niet te veel verwachten, maar haar prachtige, betoverende stem maakt dat meer dan goed. Mijn waardering voor deze film betreft dan ook vooral MacDonald’s vertolkingen van de aria’s en liederen. Dat is genieten geblazen.

Een aardige film voor zover zo’n triest verhaal aardig kan zijn. De uitvoering is evenwel wat onrustig. Een beetje van dit en dan weer een beetje van dat. Er zit weinig lijn in, vind ik.

De knappe Anne Winters doet het ongetwijfeld goed als fotomodel. Of ze ook kan acteren? Daar ben ik na het zien van twee van haar films nog niet achter.

Het schrijnende relaas van een oude vrouw, die in het begin van de 20e eeuw door haar straatarme familie als jonge meisje verkocht werd aan een bordeelhouder in de havenstad Sandakan (toenmalig Brits Noord-Borneo). Met uitzondering van Kinuyo Tanaka als de oude vrouw, houdt het acteerwerk niet over. Het verhaal des te meer. In- en intriest.