Samaria (2004)

Ook al zijn de gedragingen van de drie hoofdpersonages, de twee meisjes en de vader, eigenlijk onbegrijpelijk, er gaat van deze film een zekere schoonheid uit. Het is een spel van menselijke, doorgaans tegenstrijdige gevoelens. Symboliek en droombeelden komen vaak aan bod waarvan de prachtige eindscènes waarin schuld, vergelding, blijdschap en trieste uitzichtloosheid sterke voorbeelden zijn. Ki-duk-Kim brengt mooie Aziatische cinema : "Spring, Summer...", "3-Iron", "The Bow" en ook deze "Samaritan Girl" zijn er goede voorbeelden van.

Fijne herziening. Het valt wel op dat dit een iets timidere film is tussen de rest van de Ki-duk films, het is dan ook niet zo verrassend dat de film een beetje ondergesneeuwd is geraakt. Maar toch moet hij niet erg veel onderdoen voor Ki-duk's ander werk. En z'n typische pre-inzinking kenmerken zijn dan ook duidelijk aanwezig. Dat wil zeggen fijn drama, met hier en daar wat scherpere kantjes. En een sterke focus op de personages, meer nog dan op plot en themas. Het zijn vooral de situaties die bijzaak zijn, en enkel dienen op de personages met kleur en invulling te geven. Misschien niet zo leuk voor mensen die op een vlot plot zitten te wachten, maar ik kan er mij niet aan storen. Verder erg sterk acteerwerk en een opvallend mooie soundtrack. Ook het einde is een duidelijke meerwaarde. Niet alles wordt mooi afgerond, maar toch voelt het "af" aan. Erg makkelijk aan te raden aan fans van Ki-duk deze film, de rest kan beter beginnen met wat bekendere films denk ik. Maar een positieve herziening die aanzet om snel wat andere Ki-duks te gaan herkijken. 4.0* en een uitgebreide review

Pas na een tijdje kijken, besefte ik ineens dat ik deze film ooit al eens gezien had. Een mooi Zuid-Koreaans drama met religieuze (Boeddhistische en Christelijke) elementen. Erg mooie jonge meisjes, die de onschuld en naïviteit perfect weerspiegelen, vooral het meisje dat met een glimlach op het gezicht sterft.