Opinions

Afschuwelijk verhaal op aangrijpende wijze in beeld gebracht. Dat geldt niet alleen voor het leven in het concentratiekamp, maar ook voor de periode na afloop van de oorlog: de kolossale vernielingen, de apathie en onverschilligheid van de mensen. Afgrijselijk.

Marcell Nagy (net als de hoofdfiguur pas 14 jaar oud) zet een indrukwekkende rol neer.

Bij het lezen van de commentaren op deze film werd ik vooral getroffen door deze opmerking van mrmojorisin123. Daarin schuilt allicht de verklaring waarom Kore-eda in zijn nieuwste film vooral focust op de worsteling van de zakelijk succesvolle Ryota (Masaharu Fukuyama), wiens abstraherende benadering van problemen niet of nauwelijks ruimte biedt voor emoties. Die aandacht gaat ten koste van het gezin Saiki, dat veel warmer en daarmee veel sympathieker in elkaar zit. Dat vind ik toch wel jammer.

Onlangs heb ik Le Fils de l’Autre (2012) gezien over een babyverwisseling aan weerszijde van de scheidsmuur tussen Palestina en Israel. Hoewel de vergelijking grotendeels mank gaat, vond ik dat een mooiere film. Met de koele benadering van Kore-eda van zo’n dramatisch probleem kan ik niet zo veel, maar ik moet bekennen dat dat gewoon aan mij ligt en niets te maken heeft met de kwaliteit van deze film.

Kroniek over een goedlachs, zorgzaam meisje –van haar kleutertijd tot aan haar trouwdag– dat door de meerdere huwelijken van haar moeder opgroeide bij verschillende liefdevolle vaders. Een goedgevoel film met naar het einde toe de onvermijdelijke tranen. Af en toe worden sentimentele randen opgezocht, maar over het geheel genomen een hartverwarmend, soms aangrijpend drama over familiegeluk.

Weinig subtiel drama over een weifelachtige puber, die op weg naar volwassenheid bij toeval een vroegere vriend van haar overleden moeder tegen het lijf loopt met voorspelbare gevolgen. Een tweede, contrasterende verhaallijn over de lotgevallen van haar vriendin lijkt er bij de haren bijgesleept.

Niet onaardig, maar zeker geen topper.

Een schrijver die met een jonge vrouw naar bed gaat om niet veel later te ontdekken dat het de aanstaande bruid van zijn stiefzoon was. Dat is nog maar het begin van een gekunsteld verhaal over fraude, chantage, overspel, enz. Een film met zoveel twists dat je op d’n duur de weg kwijt raakt.
Volgens mij had de regisseur door ook last van, want sommige personages die er toe doen, verdwijnen geruisloos uit beeld. Net aan een voldoende.

Vlotte film met een hele verzameling mooie, jonge mensen –en een paar verdwaalde oudere– die linksom of rechtsom op zoek zijn naar vakantieromantiek. Het stelt allemaal niet zo veel voor, maar het plezier straalt er vanaf en dat werkt aanstekelijk. De film geeft je een zonnig gevoel. Geen topper, maar wel leuk.

Actiefilm over een grootschalige zoektocht naar een vermiste jongen onder barre omstandigheden in een barre omgeving. De film heeft zo zijn momenten, maar is over het geheel genomen minder spannend dan je mag verwachten. Af en toe is de logica van wat er gebeurt ver te zoeken.

Een gelikt drama over het hedendaagse China op zijn smalst. Ik bedoel dat niet geografisch, maar sociaal-psychologisch. Hoe al te primaire, sensatiebeluste (re)acties uiteindelijk leiden tot karaktermoord; een typisch geval van internet fall-out en collateral damage.

Geen topfilm, maar wel amusant in weerwil van de subplotjes, die het hoofdthema af en toe dreigen onder te sneeuwen.

Louis Malle is een meester in het maken van films over getroebleerde jongeren. Dat laat hij ook weer zien in deze film, zij het dat ik het verhaal wat onevenwichtig vind. De luchtige sfeer van het eerste deel, waarin Laurent worstelt met zijn ontluikende seksualiteit, staat nogal scherp in contrast met het meer serieuze tweede deel waarin hij naarstig op zoek gaat naar een vriendin en uiteindelijk bevrediging vindt bij zijn moeder.
Een mooie film, al ben ik niet onder de indruk van het acteertalent van de wat stijve Benoît Ferreux (Laurent). Lea Massari heeft dat talent duidelijk wel. Het is bovendien een mooie vrouw, maar dat wist ik al.

Familiedrama met een (te) hoog soapgehalte. De wonderbaarlijk snelle genezing van alle verwondingen in de onderlinge relaties draagt niet bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Achteraf bezien laat dat een allicht onbedoelde komische indruk achter. Van de films van George Tillman die ik gezien heb, is dit de minste.
Film roept vaag herinneringen op aan Ang Lee's topper Eat Drink Man Woman (1994), zij het dat die film vele malen beter is.

Na zijn voorgaande zware drama’s komt Fatih Akin met een luchtige komedie over een ploeterende restauranteigenaar in een desolaat industriegebied. Hoewel het verhaal redelijk gevuld is met clichés kijkt de film best lekker weg, mede door het goedverzorgde acteerwerk. Vooral de bijrol van Birol Ünel (Gegen die Wand) is erg leuk.

Koreaanse remake van de gelijknamige Chinese film uit 2016. Best een goede film, maar zoals zo vaak met remakes het geval is, eigenlijk overbodig.

Matige actiefilm over een voormalige special agent, die in het oerwoud van Columbia op zoek gaat naar een jong meisje, dat slachtoffer is geworden van mensenhandelaren. Door de docudrama-achtige aanpak ontbeert de film de broodnodige emoties. Logica is soms ver te zoeken en het gebrekkige acteertalent van Jim Caviezel helpt ook al niet. Er zijn betere films gemaakt over dit dieptrieste onderwerp.

Ik heb er vrede mee dat Anthony Hopkins een Oscar heeft gekregen voor zijn titelrol in The Father. Na het zien van deze film zou ik hetzelfde kunnen zeggen over Riz Ahmed, want die doet niet of nauwelijks onder voor Hopkins. Ahmed zet een fraaie, doorleefde rol neer als heavy metal drummer, wiens leven op z’n kop wordt gezet wanneer hij zijn gehoor verliest. Naast Riz Ahmed verdienen ook de mensen van het geluid een compliment. Een beklijvend psychodrama.

Mooie musical met een aardig verhaal en liedjes die lekker in het gehoor liggen. De vertolking van Christopher Plummer, samen met de rest van zijn gezin, van "Edelweiss" is na zoveel herzieningen toch nog altijd goed voor een brok in de keel.

Ou ailleurs, où coule une source d'eau et où l'amour se tarit...

(Of elders, waar een waterbron opborrelt en waar de liefde opdroogt...)

Met deze treffende volzin begint deze hartstikke leuke feministische film, die het verhaal vertelt over de strijd van de vrouwen in een afgelegen woestijndorpje tegen hun mannen. Die mannen doen overdag niet veel meer dan een beetje rondhangen bij het plaatselijke cafeetje en ’s avonds willen ze neuken. Als de vrouwen een “vrijstaking” afkondigen tot het moment dat de mannen tenminste voor een fatsoenlijke watervoorziening gezorgd hebben, is de paniek onder de mannen binnen de traditionele islamitische gemeenschap groot.

Het op zich dramatische verhaal - met veel onverwachte wendingen - wordt op verrassend luchtige wijze en met veel gevoel voor humor verteld (o.a. met leuke geïmproviseerde liedjes) en omlijst door prachtige beelden van het dorpje en de woestijn.

Bovendien wordt er heel natuurlijk geacteerd door een uitstekende cast onder aanvoering van de mooie Leïla Bekhti en “Vieux Fusil” Biyouna. Ook Hafsia Herzi speelt mee, maar is minder nadrukkelijk aanwezig dan in La Graine et le Mulet en L’Apollonide.

Indrukwekkende tour-de-force van Charlotte Rampling. Het langzame tempo past perfect bij het psychologische proces dat de hoofdpersoon ondergaat, maar daar zit 'm meteen ook het probleem: de film is uitermate traag.

Niet slecht, maar François Ozon wel betere films gemaakt.

Minder leuk dan ik vooraf verwachtte (hoopte). Er zitten wel aardige schetsjes bij, maar een film met deze topbezetting had veel beter moeten zijn. Slappe, zoutloze verhaaltjes en ook het acteerwerk valt tegen, m.u.v. Géraldine Nakache (Ysis), die boven de rest uitsteekt.

Een filmmusical, die het naar mijn bescheiden mening vooral moet hebben van zijn prachtige muziek. Volgens mij hebben Rodgers en Hammerstein nooit een mooier lied geschreven dan het sfeervolle “Some Enchanted Evening”, als musical song schier onovertroffen. Geen wonder dat gerenommeerde zangers en zangeressen als Perry Como, Jo Stafford, Bing Crosby e.a. het nummer aan hun repertoire toevoegden. Frank Sinatra heeft het zelfs drie keer opgenomen. Trouwens het hele album was een buitengewoon succes. In Engeland stond het eind jaren ’50 meer dan twee jaar lang doorlopend aan de top.

Volgens mij komt het vooral door de mooie muziek dat de film destijds overal ter wereld ongekend populair was. Zo draaide hij in een bioscoop in Londen onafgebroken gedurende 4½ jaar! Afgezien van de muziek ben ik over de film zelf niet zo enthousiast. Maar met nummers als “Happy Talk” en “I'm in Love with a Wonderful Guy” mogen ze mij altijd lastigvallen.

Tenslotte wil ik nog wijzen op de opvallende boodschap over racistische indoctrinatie:

It happens after you are born. (...)

You've got to be taught to be afraid of people whose eyes are oddly made and people whose skin is a different shade. You've got to be taught before it's too late, before you are six or seven or eight, to hate all the people your relatives hate.

Dat is duidelijke taal!

Geprikkeld door de klassering in de top 1000, versie 2019, was ik wel benieuwd naar deze film. Hij heeft niet gebracht wat ik ervan verwachtte. Het is wel duidelijk dat Richard Kelly een spectaculair schouwspel wilde maken. Daar is hij maar ten dele in geslaagd. Spectaculair is de film van tijd tot tijd wel. Qua verhaal is het echter een rommelig zooitje waar ik niks mee kan. Die hoge klassering in de top 1000 snap ik dus niet.

Psychologisch en sociaal drama, verpakt als boksfilm. Haalt ondanks het degelijke acteerwerk van Jake Gyllenhaal en Forest Whitaker niet het uitzonderlijk hoge niveau van Cinderella Man (2005). Jammer dat Rachel McAdams al zo snel wordt afgevoerd. Niettemin een uitstekende film.

Als liefhebber van politieke films, ben ik teleurgesteld in deze film over Barack en Michelle Obama. Ik hoopte mij in deze droeve Trump-tijden door deze film te kunnen louteren aan de prestaties en indrukwekkende toespraken van diens voorganger. Niets van alles. De film toont enkel de eerste kennismaking tussen de twee, met af en toe filosofisch geladen teksten. Dat is aardig meegenomen, maar te weinig om van een boeiende film te kunnen spreken.

Alleszins redelijke avonturenfilm met een beetje science fiction, een toefje drama en een forse scheut romantiek. De afwisseling van de thema’s maken de film, die op zich niet erg opzienbarend is, toch tot aangenaam tijdverdrijf. Geen film die lang zal blijven hangen.

Matige filmversie van een op zich best aardige jeugdserie. Het verhaal loopt over van de verwikkelingen, die stuk voor stuk nogal dik worden aangezet. Ik ben niet erg positief, maar realiseer me dat ik allicht niet (meer) tot de doelgroep behoor.

Leuk filmpje dat inzake de sociale context (immigrantenkwestie) helaas wat kansen onbenut laat. Het onderhoudende van de film is echter dat het onwaarschijnlijke verhaal over een clubje schijnbaar kansloze underdogs waar gebeurd is. Met dat in het achterhoofd toch wel vermakelijk, mede door de creatieve (soms grappige) oplossingen die gevonden worden voor de problemen, waarop men stuit.

Toont qua thema enige verwantschap met Stand and Deliver (1988) van Ramón Menéndez.

In weerwil van allerlei tekortkomingen naar hedendaagse maatstaven een huiveringwekkende film over kinderslavernij met Mary Pickford als de zorgzame beschermengel en Gustave Von Seyffertitz als de ultieme slechterik. Beiden hebben het voordeel dat die rollen hen a.h.w. op het lijf geschreven zijn.

William Beaudine heeft met, denk ik, beperkte middelen een knappe film in elkaar gezet, die van begin tot aan bijna het einde boeit. Jammer dat het nogal zoetsappige slot naar mijn gevoel afbreuk doet aan de rest van de film, maar ik kan me voorstellen dat het publiek destijds zo’n soort einde wilde.

Ik heb nu een paar films gezien van de kleine Mary Pickford en ik vind deze zonder meer haar beste. Weliswaar 90 jaar oud, maar nog steeds goed te doen.

Vlotte actiefilm rond So-dam Park –speelt de dochter in Parasite (2019)– als een assertieve koerier. De film is rijkelijk gevuld met spectaculaire achtervolgingsscènes. Een vermakelijke film met hier en daar een aandoenlijk accent en daarnaast naar goed Koreaans gebruik het nodige geweld. Dat had wat mij betreft wel een onsje minder mogen zijn.

In potentie een heel aardig verhaal over leeftijdsverschil, ware het niet dat de uitvoering nogal slordig is, voornamelijk veroorzaakt door een rammelend script. Ni Yan is een prima actrice, maar haar tegenspeler Calvin Tu en de rest van de cast bakken er niet veel van, met uitzondering van Yiren Song (het nichtje). Al met al een tegenvallende film, die nergens heen gaat. Liefhebbers zullen misschien kortstondig plezier beleven aan het internetspel in het eerste deel van de film.

Onbegrepen en dus onverwerkte gebeurtenissen uit het verleden maken dat Sutter zich uit zelfbescherming tegenover de buitenwereld een pantser aanmeet van onverschilligheid, bravoure en alcohol. Dat kost hem z’n vriendin. Dan komt hij Aimee tegen, die vanuit een totaal andere belevingswereld dat pantser niet eens ziet, er dwars doorheen prikt en daarmee zijn verwarring en vertwijfeling alleen maar groter maakt. Volwassen worden gaat van au.

Regisseur Ponsoldt heeft een sfeervolle coming-of-age film gemaakt met het hart op de juiste plaats. Dat is naast het boeiende verhaal mede te danken aan de uitstekende vertolkingen. Miles Teller is erg goed, maar de zeer naturel ogende Shailene Woodley steelt elke scène waarin ze te zien is. Dat is trouwens zo langzamerhand geen verrassing meer...

Ik ben nooit een fan geweest met James Bond films. Ik heb niet zo veel met overdreven nonchalante, schier onaantastbare macho’s en al evenmin met allerlei hightech fratsen. Het wordt tijd dat Bond, i.c. Daniel Craig, echte emoties toont in plaats van als een soort Madame Tussauds figuur door het beeld te stappen. Léa Seydoux is een prima actrice, maar mist de glamour die ik van een Bond girl verwacht. De vette knipoog waarmee deze uiteraard gelikte film is gemaakt, laat mijn waardering niettemin net aan de positieve kant uitvallen.