Opinions

Deprimerend drama over gescheiden ouders, die maar geen vat krijgen op hun depressieve zoon. Normaal gesproken beroert zo’n thema mij wel, maar achteraf moest ik constateren dat dit neerwaartse verhaal zonder enig lichtpuntje mij amper had geraakt. Er zit weinig voortgang in het verhaal dat ongemakkelijk voortkabbelt en soms in herhaling vervalt. De film verbleekt in vergelijking met de vorige film van Florian Zeller: The Father (2020).

Ik heb geen idee wat er met het slot van deze film gebeurd is, maar de laatste drie minuten of zo —wanneer plotseling Duitse ondertitels in beeld komen— passen voor geen meter bij de rest van de film. Zonde, want tot aan die gewraakte scène is het een vriendelijke film over puberteit en de eerste confrontatie met je hormonen, die herinneringen oproept aan je eigen vroege stuntelige ervaringen met het andere geslacht. Het coming-of-age verhaal speelt zich af in een rustieke omgeving, wat ertoe bijdraagt dat de film je een warm gevoel geeft. Volgens mij is dit een film, die vraagt om een open einde. Helaas hebben de filmmakers anders beslist.

Een onwaarschijnlijk, maar waargebeurd verhaal over een Colombiaanse legereenheid, die in de jungle bij toeval tientallen miljoenen dollars vindt. De film valt in twee delen uiteen. Allereerst de gevechtshandelingen tegen de guerrillabeweging FARC en vervolgens de verdeling en besteding van de buit. Dit laatste gedeelte is een stuk leuker dan het begin, dat eigenlijk weinig met de kern van het verhaal van doen heeft.

Niet mijn film. Afgezien van een aantal fraaie opnamen van het ruige landschap, een uitermate langdradige film over een in zichzelf gekeerde man die vanwege ernstige gezondheidsproblemen vervroegd ontslagen is uit de gevangenis. Meestentijds ligt hij op bed. Af en toe gaat hij naar het stadje, waar hij een paar keer een hoer uit Georgië ontmoet, die net als hij last heeft van psychische problemen. Dat is het wel zo’n beetje, want er gebeurt in ruim anderhalf uur eigenlijk niks. Geen verklaring of uitdieping van die problemen. Niks, nada, nichego.

Ik heb Turkse drama’s best hoog staan, maar dit artificieel gedoe is voor mij de spreekwoordelijke uitzondering op de regel. Ik hou daar een chagrijnig gevoel aan over.

Schokkende, mannelijke pendant van The Magdalene Sisters (2002), die zich opnieuw afspeelt in Ierland. Gezien de onthullingen van de laatste jaren over misstanden in kloosters en op internaten overal ter wereld kan men zo langzamerhand wel een hele filmotheek vullen met films over dit onderwerp.

Stuitend, waar gebeurd verhaal met sterk acteerwerk van Aidan Quinn, Iain Glen en vooral de jongens uit Franklin’s klas. De flash backs naar de Spaanse Burgeroorlog hadden wat mij betreft best wat langer mogen zijn. Die leveren volgens mij voldoende basismateriaal op voor een mooie film over die zwarte bladzijde in de geschiedenis.

De laatste Thin Man-film is zeker niet de beste. De fut is er een beetje uit, omdat de scherpte in de dialogen van het duo Powell – Loy een stuk minder is. De film is nog steeds vermakelijk, maar toch…

Overigens hebben William Powell en Myrna Loy naast de zes Thin Man-films nog in zeven andere films samengewerkt. Een paar daarvan heb ik nog niet gezien (denk ik), maar daar hoop ik snel verandering in te brengen.

Rauwe film over drie tieners, die het hoofd boven water proberen te houden in een favela van Rio de Janeirio. In de film komen naast armoede zaken aan de orde als tienermoeders, jeugdprostitutie, seksueel misbruik, groepsverkrachting enz.
De dans van Daiane met haar vader op haar vijftiende verjaardag op de tonen van "Sobre las Olas" is zonder meer het onroerende hoogtepunt van de film, die verder opvalt door het naturel acteerwerk van Nanda Costa. Een harde, authentiek ogende film, die je vanuit je comfortabele positie als toeschouwer tot nadenken stemt.

Psychodrama over een temperamentvolle politieagente, die zich met woord en daad teweer stelt tegen machogedrag. Samen met haar begripvolle chef stuit zij daarbij binnen het redelijk corrupte politieapparaat op een doofpotcultuur en een muur van onwil en onbegrip. Een sobere en sombere film over misstanden in de Indiase samenleving, waarvan het slotakkoord (de aanklacht) mij wel beviel.

Kinderlijke satire over de jongerencultuur in de nabije omgeving van de Berlijnse muur voor diens val in 1989. Ik heb met de nodige verbazing zitten kijken naar deze rommelige, hapsnap film, die —enkele scènes uitgezonderd— maar niet grappig wil worden.

Ik had hier het e.e.a. van verwacht, maar helaas wist de film mij geen moment te boeien.

Bij het zien van films, waarin mensen zich teweerstellen tegen racisme zijn er altijd kijkers, die in een kramp schieten. Als die film dan ook nog eens van Nederlandse makelij blijkt te zijn, is het voor sommigen dubbel raak.

Deze film van Maria Peters is gebaseerd op ware gebeurtenissen. En dan valt het wellicht niet mee geconfronteerd te worden met het feit, dat onze voorouders al bevooroordeeld waren en gebruik maakten van termen als ‘roetmop’ en ‘apenland’. Maar veel schokkender vind ik het dat je die én andere denigrerende termen heden ten dage links en rechts nog vaak opvangt. Wat dat betreft zijn we sinds de komst van de eerste negers naar Nederland helaas niet veel wijzer geworden. En het huidige tijdgewricht biedt weinig hoop voor de toekomst.

Het boeiende verhaal van deze film laat zien hoe schandelijk dat is. Alleen al daarom vind ik dat de film waardering verdient. Toegegeven het acteerwerk had over het algemeen best wat beter mogen zijn, maar Ricky Koole, Sergio Hasselbaink, Frits Lambrechts, Marcel Hensema en Gaite Jansen zijn lang niet slecht bezig. Zij zorgen met z’n allen voor een dramatische confrontatie met ons gezamenlijk verleden.

Zou het niet aardig zijn als we van dat verleden ook eens iets zouden willen leren...?

Romantisch melodrama over jeugdvrienden, die elkaar na vele jaren op wonderlijke wijze weer terugvinden. De scènes over de jeugdjaren van het drietal zijn het leukst. Gewoonlijk eindigen dit soort films, waarin zich een vreselijke ziekte openbaart, in een waar tranendal, nu voor een keertje niet. Enige verstandelijke lenigheid komt wel van pas om de plompverloren twist tegen het einde enigszins plausibel te houden. Best aardig voor een keer. Bovendien draagt de aanwezigheid van Masami Nagasawa er aan bij om mijn oordeel mild te stemmen.

Pakkende verfilming van de destijds omstreden Oedipus roman van D.H. Lawrence. Film kan niet helemaal de sfeer van het boek oproepen, maar regisseur Jack Cardiff komt een heel eind. Dat is vooral te danken aan de prima vertolkingen, in het bijzonder van Trevor Howard als de verongelijkte, opvliegende vader en de als altijd presterende Wendy Hiller als de egocentrische moeder. En niet te vergeten van Mary Ure, die al in het prachtige Look Back in Anger (1958) liet zien een getalenteerd actrice te zijn. Helaas voor ons filmliefhebbers heeft zij maar een tiental films gemaakt.

Heerlijke Stan & Ollie-klassieker, maar naar mijn smaak zeker niet hun beste film. Ik vind met name het stuk over de conventie in Chicago uit de toon vallen. In de confrontaties met hun resp. echtgenoten daarvoor en daarna halen Laurel & Hardy schijnbaar moeiteloos opnieuw hun gebruikelijke niveau. Ik heb deze film al meerdere malen gezien, want het is en blijft genieten.

Een boeiend drama over trauma’s, angst, misbruik en wraak in een afgelegen gemeenschap, waar iedereen iedereen kent en achterklap de belangrijkste vorm van communiceren is. De tweede verhaallijn over het levend begraven van varkens had van mij minder prominent mogen zijn. Los daarvan kent de film talrijke mooie scènes (vooral van het schaatsen), een aantal verrassende wendingen en een passend einde. Daarnaast dragen de ingetogen vertolkingen van de beide protagonisten bij aan de juiste, mysterieuze sfeer. Geen thriller in de ware zin van het woord, maar van lieverlee toch wel spannend.

Scholierenfilm over twee meiden, die allebei verliefd zijn op dezelfde jongen. De onruststoker van de twee heeft een plan heeft om haar rivale uit te schakelen. Dat loopt anders dan zij gedacht had.

Een matige komedie. Ji-min Kwak (de onruststoker) is vooral bekend van Ki-duk Kim’s Samaria (2004)

Hogeschoolfilm over de onderling ontluikende liefdesgevoelens van vrouwelijke leden van een toneelclub. Het is allemaal net iets te braaf en binnen de lijntjes om indruk te maken. Met wat meer durf en venijn zou de lesbische ondertoon beter tot zijn recht zijn gekomen.

Net als de stukjes van Sylvia Witteman in de Volkskrant een alleszins smakelijke film, waarin menselijke (on)hebbelijkheden en relaties op een grappige wijze over het voetlicht worden gebracht. Of zoals op de poster staat: "Het leven kan wel wat peper gebruiken."

Het acteerwerk is niet denderend, maar kan er zeker mee door. Het daverende slot op muziek van Vaya con Dios en The Communards vormt een amusante bonus. Bovendien leuk om de beeldschone Maryam Hassouni weer eens aan het werk te zien, zij het helaas in een bijrolletje.

Om wraak te nemen op haar overspelige man en om hem te vernederen begint een huisvrouw een onwaarschijnlijke relatie met een ter dood veroordeelde gevangene, die na een paar zelfmoordpogingen niet meer kan praten.

In vergelijking met andere producties van Ki-duk Kim een tedere film. Mooi hoe veelzeggende stiltemomenten —als blikken konden doden!— en de vrolijke, kleurrijke ontmoetingen in de gevangenis sterk met elkaar contrasteren. Niet Kim's beste naar mijn mening, maar wel een aandoenlijke, sfeerrijke film.

Twee charmante liefdesverhalen, die elkaar zijdelings raken. Door het ingetogen acteerwerk van de vier hoofdpersonages wordt de juiste sfeer gecreëerd. Een erg lieve, romantische film over ontluikende liefdes, zonder spectaculair plot en dat is eigenlijk precies goed.

Leuk, aanstekelijk, onderhoudend. Kortom, een prima film.

Deze film over herinneringen aan een “onvergetelijke” zomer ziet er aanvankelijk uit als een doorsnee film over vriendschap en meerderjarig worden. Ergens halverwege krijgt het verhaal een dramatische twist, wat de film een stuk interessanter maakt. Geen topper, maar goed te doen mede vanwege de soundtrack. De nog jonge So-hyun Kim is een aangename verschijning.

Een droefgeestige film over volwassen worden, omkaderd door rouwverwerking. Een middelbare scholiere gebruikt (of is misbruikt een beter woord?) de dood van haar moeder om met vallen en opstaan haar seksualiteit te ontdekken. Een klein menselijk drama dat er niet in slaagt een beklijvende indruk achter te laten, maar dat kan aan mij liggen.

Opmerkelijk dat in het slotinterview van Der Untergang (2004) met de voormalige secretaresse van Hitler verwezen wordt naar een gedenksteen voor Sophie Scholl. Toen ze die steen ná de oorlog bij toeval tegenkwam, besefte deze secretaresse pas dat leeftijdgenoten andere keuzes hadden gemaakt tijdens de oorlog.

Naar aanleiding van dat interview heb ik meteen na afloop van mijn zoveelste herziening van Der Untergang ook deze film opnieuw bekeken en mijn stem verhoogd naar 4,5*, al was het alleen maar als postuum eerbetoon voor de moed van Sophie Scholl. Ik ben bovendien diep onder de indruk van de wijze waarop Julia Jentsch dát over het voetlicht brengt. Vooral haar confrontaties met inspecteur Mohr (Alexander Held) en met 'rechter' Freisler (André Hennicke) beklijven..

Uiterst trage, bedachtzame film over jongelui, die zonder omkijken hun baan opzeggen, zo maar wat aanklooien en in feite geen idee hebben hoe het nu verder moet met hun leven. Film wordt pas een beetje interessant vanaf het moment dat Meiko zich ook met muziek gaat bezighouden. Dat is te laat en te weinig. De film wordt nog enigszins gered door het optreden van Aoi Miyazaki en door het fraaie camerawerk. Van de films van regisseur Miki vind ik dit veruit de minste.

Rechtbankdrama’s kunnen altijd op mijn warme belangstelling rekenen. Nauwgezette film die de tijd neemt om de tekortkomingen van het Japanse rechtssysteem de revue te laten passeren en en passant laat zien, hoe het komt dat in Japan 99% van de verdachten in een rechtszaak daadwerkelijk veroordeeld wordt. Het kan niet anders of daar moeten onschuldigen tussen zitten. Zo te zien zijn de politie en de rechters het probleem. Ook hun objectiviteit heeft last van subjectieve percepties en wellicht ook scoringsdrang. Zo is er in deze film nogal een verschil tussen de eerste en de tweede rechter.
Hoe dat ook zij, deze film weet ondanks zijn lange speelduur van begin tot eind te boeien dankzij het minutieuze script en de uitstekende vertolkingen van de cast, i.h.b. van Ryo Kase (de verdachte).

Anders dan McSavah ben ik een betrekkelijke nieuweling in het beoordelen van Japanse cinema. Langzaam maar zeker begin ik te wennen aan het vaak trage tempo en ingetogen acteerwerk, dat op mij kenmerkend overkomt (maar ik ben geen kenner). Zo ook in dit drama over een ongelukkige driehoeksverhouding.
De film komt qua sfeer en uitstraling enigszins in de buurt van een paar films van Yasujirô Ozu, die ik onlangs gezien heb. Erg mooi. Ik vraag me overigens wel af of er in dit genre ook films zijn, die een happy end kennen. Dat zou van mij best een keer mogen.

Familiekroniek in drie episoden. De eerste, wanneer de zusjes nog jong zijn, is best aardig. Maar het vervolg wanneer ze op middelbare, resp. vergevorderde leeftijd zijn, is ronduit saai. Ik had hier veel meer van verwacht.

Saillant feit dat deze autobiografische film gebaseerd is op een afgrijselijk voorval in het leven van regisseur Nils Malmros. Dat verklaart allicht dat het verhaal verteld wordt vanuit het oogpunt van de echtgenoot. Daardoor miste ik toch wel een directe connectie met het gruwelijke incident. Mogelijk zou de impact van de film groter zijn geweest, wanneer de vrouw een meer prominente plaats in de film had gekregen om het gebeuren uit eerste hand te vertellen.

Een niet al te snuggere, zwijgzame schoonmaker zit plotseling opgescheept met een jong meisje, dat hij samen met zijn collega ontvoerd heeft. Een misdaadkomedie met een alleszins ongebruikelijk en in wezen afschuwelijk verhaal.

Niettemin laat de film een luchtige indruk achter. Ondanks een aantal gruwelijke scènes een erg vermakelijke film, dankzij de grote dosis zwarte humor en het uitstekende acteerwerk van Ah-in Yoo (een van de ontvoerders) en van Seung-ah Moon (het ontvoerde meisje). Prima.

Overgewaardeerd. Het ADHD-gedrag van Vittorio Gassman begint op d'n duur op je zenuwen te werken. Jammer ook dat Catherine Spaak maar een mini-rolletje heeft. Een enorme tegenvaller.

Ligt het aan mij of worden de films van Ken Loach inderdaad steeds beter? Met dit psychodrama over een arbeidersgezin dat moeite heeft het hoofd boven water te houden en onder de spanningen dreigt te bezwijken brengt hij een volwaardige opvolger van zijn I, Daniel Blake.

De films schetst een levensecht verhaal over zorgzame, hardwerkende mensen, die naast de stressrijke besognes van hun werk ook nog te maken hebben met puberende tieners. Een schrijnend gezinsportret.