Opinions

Mooie biopic van regisseur Stijn Conincx over “one hit wonder” Sœur Sourire”. Tamelijk onevenwichtig, want de film heeft vooral aandacht voor het meer rooskleurige deel van het instabiele leven van Jeannine Deckers, terwijl het depressieve deel nogal vluchtig wordt afgedaan. De relatie met haar vriendin Annie Pécher had wat mij betreft best wat meer aandacht mogen krijgen.

Niettemin een onderhoudend drama dat deze herziening meer dan de moeite waard maakt. Haar wereldhit “Dominique” is zo’n deuntje dat lang in je hoofd blijft hangen.

Onderhoudende tragikomedie over een afgelegen joodse nederzetting midden in de woestijn, waar Marokkaanse en Indiase kolonisten elkaars buren zijn en soms meer dan dat. Doldwaze en dramatische scènes wisselen elkaar in vlot tempo af. Geen hoogvlieger —want af en toe iets te platvloers— maar door de bank genomen redelijk amusant.

De film is in feite een aanklacht tegen de (naar onze normen) ouderwetse wetgeving in Marokko over seks buiten het huwelijk. Wanneer een dochter van een gegoede familie bevalt van een buitenechtelijk kind, wijst zij om een gevangenisstraf te ontlopen een vroegere collega bij een call centrum aan als de vader. Wat er werkelijk gebeurd is, laat de film in het midden want het verleden van de kersverse moeder wordt niet belicht. Uiteindelijk leidt dat tot een in mijn ogen onbevredigende conclusie.

De film valt mede daardoor bepaald niet mee, met uitzondering van het optreden van Sarah Perles als de moderne nicht van het titelpersonage.

Wanneer een 30+er de touwtjes niet meer aan elkaar kan knopen vanwege alsmaar de stijgende kosten van levensonderhoud, besluit ze vast te houden aan haar simpele geneugten (een sigaretje op z’n tijd en een glaasje whiskey) en haar appartement op te zeggen. Ze begint aan een rondgang langs vrienden van vroeger, met wie zij destijds een band vormde. Die leven allemaal een “normaler” leven, maar of zij daardoor gelukkiger zijn moet nog maar blijken.

Deze verrassende tour-de-force van Esom biedt een ongewoon, gevarieerd inkijkje in het leven van alledag in de hedendaagse Koreaanse samenleving. Een interessante film.

Het tragische verhaal over een uitzichtloze liefde tussen een berooide soldaat en een animeermeisje, dat —zoals zoveel van haar lotgenoten— als een vorm van moderne slavernij gebukt gaat onder een enorme schuldenlast aan een nachtclubeigenaar. De ellende blijft zich opstapelen, terwijl de film met zijn m.i. hoge realiteitsgehalte slechts spaarzaam een paar ontspannende momenten kent.

Donker, grimmig drama over jonge mensen aan de zelfkant van de samenleving. Uitstekende vertolkingen van de drie hoofdrolspelers, in het bijzonder van Chizuru Ikewaki, die geconfronteerd met een uitzichtloze toekomst de hoop op een beter leven al lang heeft opgegeven tot ze plotseling toch aanleiding ziet zich anders te kleden. De fijnzinnige slotscène is er een om te onthouden; prachtig!
Een sterke karakterstudie, die niet altijd even gemakkelijk te aanschouwen is. De titel is wel heel erg toepasselijk, want voor elk sprankje hoop schuift al gauw weer een donkere wolk.

Eenvoudige, maar o zo mooie karakterstudie van gewone mensen, die gehinderd door vertwijfeling en vervreemding, ondanks een zekere berusting toch op zoek zijn naar enige vorm van genegenheid en begrip. Directeur Benito Zambrano heeft daar met het hart op de goede plaats en een oog voor details een subtiele en tegelijkertijd vertederende film over gemaakt met eerste klas acteerwerk en dito dialogen. Het is na het zien van La Voz Dormida (2011) —over een verzetsgroep tijdens de Spaanse Burgeroorlog— mijn tweede film van Zambrano. Net als die film krijgt ook deze bij mij een hoge waardering, want het is waarlijk een pareltje.

Zoals te verwachten valt bij films over kinderhandel, is het verhaal schrijnend genoeg. Na een sterk begin is de film als geheel evenwel merkwaardig afstandelijk. Volgens mij komt dat door de docu-stijl, die ervoor zorgt dat het echte drama op een handvol scènes na niet echt van de grond komt.

Films over deze thematiek zijn zonder meer erg belangrijk, vind ik. Maar dan graag met wat meer bezieling.

Deze film is naar mijn mening de beste die Paul Verhoeven ooit gemaakt heeft. Vooral het eerste deel spreekt mij enorm aan. Daarin laat Verhoeven niet alleen te zien is hoe verschillend de leden van een groepje elitaire studenten reageren op de bezetting door de Duitsers, maar vooral dat het dagelijks leven eigenlijk min of meer op normale voet verder ging. De meeste Nederlanders stonden –zeker in het begin van de oorlog– tamelijk onverschillig en niet of nauwelijks vijandig tegenover de bezetters. Die evenwichtige benadering van Verhoeven vind ik het sterkste punt van deze film.

Het tweede deel over de Engelandvaarders en hun acties terug in het vaderland is veel meer een “gewone” oorlogsfilm, zoals er inmiddels tientallen gemaakt zijn. Dat doet geen afbreuk aan het gegeven dat dit een uitstekende film is, die iedereen minstens één keer gezien moet hebben. Maar dat geldt ook voor De Aanslag en Zwartboek.

Had een spannende film kunnen zijn, wanneer niet vanaf de eerste verhoren al min of meer duidelijk was hoe de vork in de steel zat. De rassentegenstellingen in het zuiden van Amerika komen slechts sporadisch aan bod en missen echte scherpte. Niettemin best aardig om te zien, maar zoals de meeste films van Norman Jewison niet echt een topper.

Ik vind Fatih Akin een uitstekende regisseur van stevige drama’s, maar zijn wat luchtigere werk (Im Juli., Soul Kitchen) stijgen in mijn waardering nauwelijks boven de middelmaat uit. Dat geldt ook voor deze film, die volgens mij een niet erg geslaagde poging is om komedie en drama bij elkaar te brengen. De cast is in goeden doen, maar het materiaal waarmee ze moeten werken blijft nogal in gebreke.

Vorige week heb ik Almanya - Willkommen in Deutschland over een Turks gastarbeidersgezin in Duitsland gezien. Die film is vele malen leuker. Bovendien denk ik dat je het maken van een film over de dagelijkse beslommeringen van een Italiaanse familie het beste aan de Italianen zelf kunt overlaten.

Vlotte misdaadklucht met de eerste komische rol van Vittorio Gassman en dat gaat hem goed af. Debuut van een nog erg jonge Claudia Cardinale in een klein, maar opvallend bijrolletje.

Gewoon erg leuk.

De poster heeft weinig met deze film te maken. Alleen de namen kloppen.

Intrigerende film met een opmerkelijke gebruik van grijs en felle kleuren (met name tijdens het kinderfeestje en in de eindscene) ter ondersteuning van de sfeer. Boeiend, maar hier en daar wat langdradig. Alba Rohrwacher was een openbaring voor mij.

Bekrompenheid en vooroordelen over mensen die zogenaamd “anders” zijn, zijn van alle tijden. Dat wordt maar weer eens onderstreept in deze Romeo en Julia variant, gesitueerd in het armoedige Wales van een eeuw geleden. Antisemitische en conservatieve sentimenten spelen een hoofdrol in deze sociale en romantische tragedie. Het verhaal zakt in het midden een klein beetje in, maar het beklijvende slot trekt de film naar een hoog niveau; met dank aan het ingetogen acteerwerk van Nia Roberts en Ioan Gruffudd.

Raar dat deze emotionele film (Oscar genomineerd !) —met een plot dat enigszins verwant is aan o.a. Ae Fond Kiss... (2004) van Ken Loach— zo weinig kijkers telt. Best pijnlijk.

De laatste speelfilm van King Vidor uit de tijd dat de epische verfilmingen van bijbelse verhalen in de mode was. Afgezien van een paar massale actiescènes een matige film met opvallend povere studiosettings.

Yul Brynner, die op het laatste moment moest invallen voor de plotseling overleden Tyrone Power, ziet eruit alsof hij meedoet aan een declamatiewedstrijd. Ook George Sanders bakt er niet veel van. Gina Lollobrigida daarentegen is prima gecast als de exotische koningin van Sheba. Acteren is weliswaar nooit haar sterkste punt geweest, maar in deze film komt zij best aardig voor de dag, onder meer met een tamelijk zwoele liefdesdans.

Een vlotte komedie over een jonge vrouw, die compleet van de leg raakt wanneer haar vriend na zes jaar hun (langeafstands-)relatie verbreekt. Zonder een dijenkletser te zijn kent de film voldoende grappige scènes om de aandacht vast te houden. Redelijk amusant.

Film over de sociale onrust in Spanje een eeuw geleden, uiteindelijk leidend tot de militaire staatsgreep van 1923. Een geschakeerd verhaal dat door zijn overdaad aan verhaallijnen enerzijds verwarrend overkomt en nogal wat losse eindjes kent, maar anderzijds een heel aardig tijdsbeeld schetst van de “roaring twenties” in Spanje.

Welke rol je hem ook geeft, Luis Tosar speelt altijd zichzelf, vind ik. Prima acteur.

Het klikt niet echt tussen de films van Vincente Minnelli en mij. Ook hier zijn alle ingrediënten aanwezig voor een mooie film: een intrigerend verhaal over botsende, wispelturige karakters en menselijke relaties, plus een prima cast. En alweer valt het eindresultaat tegen.

De film schiet alle kanten op en blijft daarbij veel te veel aan de oppervlakte. Het acteerwerk kan er over het algemeen wel mee door, maar is ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Daarbij wil ik een uitzondering maken voor Shirley MacLaine, die er in positieve zin bovenuit steekt, zoals zo vaak trouwens.

Amusante romcom over een tv-presentatrice die na een slechtnieuwsbericht weer op adem wil komen bij haar moeder. Daar ontdekt zij dat haar vroegere vriend, die zij tien jaar geleden plotseling verlaten heeft, op het punt staat om te trouwen. Haar aanwezigheid en gedoe zorgt voor de nodige verwikkelingen. Een ondeugende komedie die lekker wegkijkt. Dit is Alison Brie ten voeten uit.

Vlotte romcom over drie twintigers, hun onderlinge verbondenheid en hun liefdesperikelen. De flashbacks zorgen hier en door voor wat diepgang. Geen topper, maar zeer geschikt voor gedachteloze tijdpassering.

Film brengt niet helemaal, wat ik ervan verwachtte. Het verhaal blijft een beetje te afstandelijk naar mijn smaak. De (te late) waardering voor sidekick Vivien Thomas had van mij best wat dramatischer aangezet mogen worden. Maar de film biedt een aardig stukje medische geschiedenis en Mos Def zet als het centrale personage een voortreffelijke rol neer.

Een echte acteursfilm, die zijn verdienste vooral ontleent aan het acteertalent van de cast. En dat is in overvloed aanwezig. Je kunt zien dat de acteurs het reuze naar hun zin hebben. Daar waar Hollywood tegenwoordig nogal grossiert in platvloerse humor is dit een kolfje naar mijn hand.

Gewoon een gezellige, aanstekelijke. romantische komedie, waarbij het verhaaltje van ondergeschikt belang is, zoals dat wel meer voorkomt bij een goede komedie.

Karakterstudie over een introverte, verlegen jonge vrouw die beetje bij beetje tot ontluiking komt wanneer zij op haar werk kennismaakt met een nieuwe collega. Een mooi ingetogen drama, dat evenwel m.i. onnodig vanuit het niets verstoord wordt door hallucinaties over de dood.

Naast een dramatisch verslag van de genocide in Rwanda, die hele families verscheurde, is de film van Raoul Peck tevens één grote aanklacht tegen de besluiteloosheid of beter de desinteresse van het Westen en van de VN, kernachtig samengevat in de vraag van Debra Winger aan Noah Emmerich:

Is it because they're Africans?

Bij het bekijken van deze benauwende film krijg je last van plaatsvervangende schaamte. Of zijn we de schaamte allang voorbij?

Luchtige dramedie over een doorsnee gezin, waarvan het leven gaandeweg onder druk komt te staan als de oudste zoon vanwege zijn basketbaltalent een studiebeurs in het vizier krijgt. Wanneer liefdesperikelen roet in het eten dreigen te gooien, voelt de vader zich geroepen in te grijpen. Een amusante film met een handvol grappige momenten, maar die over het geheel genomen nauwelijks de middelmaat ontstijgt.

Ik sta doorgaans niet te trappelen om een film met Christopher Reeve in de hoofdrol op te zetten. Afgaande op de synopsis en de commentaren heb ik mij hier toch maar aan gewaagd en ik moet zeggen dat het mij niet is tegengevallen. Met name het middengedeelte van de film met Jane Seymour is alleraardigst, ondanks de (opnieuw irritante) aanwezigheid van Christopher Plummer. De inleiding naar die hoofdmoot vind ik veel te omslachtig en ook het einde is verre van briljant, maar als geheel is deze romantische fantasie goed te doen.

Vlot verteld, erotisch geladen drama met als voornaamste attractie Leonor Watling. Werkelijk bloedmooi!
Ik weet niet zeker of ik de slotscène in het mortuarium wel begrepen heb. Maar los daarvan vond ik de film best onderhoudend.

Ouderwetse avonturenfilm. Je moet daar niet te veel bij nadenken, maar de film gewoon over je heen laten komen als een spannend jongensboek. Tyrone Power belandt eerst in de armen van Frances Farmer en dan in die van Gene Tierney. Je kunt het beroerder treffen in het leven…
Jammer voor ons dat beide schonen maar een bescheiden rol hebben.

Het is ongetwijfeld allemaal goed bedoeld, maar deze film over palliatieve zorg komt weinig geloofwaardig over. Het melodramatische einde doet de film ook al geen goed. Vooral de rol van Cécile de France is tenenkrommend, terwijl Catherine Deneuve de automatische piloot lijkt te hebben aangezet. De film slaat in meerdere opzichten de plank mis.