Opinions

Coming-of-age film verpakt als sportdrama. Een zeer actueel thema in het licht van de talrijke berichten over grensoverschrijdend gedrag door coaches ten aanzien van hun vaak (zeer) jonge pupillen.

Opmerkelijk speelfilmdebuut van regisseur Charlène Favier, die naar verluidt deels put uit eigen ervaringen. Protagoniste Noée Abita kende ik nog niet, maar daar zal wel verandering in komen want zij heeft in meerdere opzichten indruk op mij gemaakt.

Warrige actiefilm met een forse scheut romantisch drama over een ex-marinepiloot, die tijdens een vlucht naar het oog van een orkaan zijn liefdesrelaties overdenkt. Richard Widmark is oké. Linda Darnell en Veronica Lake (toentertijd getrouwd met regisseur De Toth) hebben zo weinig te doen, dat zij enkel voor de versiering aanwezig lijken te zijn. Hoewel... beiden hebben meer flatteuze films op hun conto staan. Matig.

Bestaat er zoiets als een hilarisch drama? Zo ja, dan is dat zeker van toepassing op deze film over corruptie en manipulatie bij de Bulgaarse overheid ten koste van de “kleine man”. De film schetst de tragische teloorgang van een “held” om het gezicht van egocentrische ambtenaren c.s. te redden. In z’n kern is het een dramatisch verhaal; de uitvoering is op veel momenten erg grappig.

Af en toe sluit je op een volledige verrassing. Deze film met topacteerwerk is er zo een.

Een heerlijke film. Een aanrader voor een ontspannen avondje.

Soms speelt mijn gebrek aan intelligentie mij parten. Bij het zien van Sleeping Beauty had ik daar weer last van.

Ik zag dat de studente Lucy (Emily Browning) drie baantjes had om geld te verdienen (kopieerassistente, serveerster en proefkonijn in een of ander wetenschappelijk onderzoek) en dat zij daarnaast regelmatig uit de kleren ging om onder verdoving een naakt lustobject te zijn voor oude mannen: “We have one rule: no penetration”. En dat is het dan. Geen verhaal, geen plot. En dan is de film afgelopen. Zo maar. Ik snapte er helemaal niks van.

Hoewel Emily Browning best aardig acteert en zo ongeveer de helft van de tijd half of helemaal ontkleed te zien is, mist zij de uitstraling om de kijker anderhalf uur lang te kunnen boeien.

Mijn conclusie: Sleeping Beauty is een film, waarvan ik mij afvraag waarom hij gemaakt is. Volgens mij gewoon zonde van de tijd en de moeite.

De openingsscène is zonder meer kostelijk. Jammer genoeg weet de film de belofte die daarvan uitgaat niet helemaal waar te maken. Dankzij de interactie tussen de aantrekkelijke protagonisten Jason Sudeikis en Alison Brie is het niettemin een vlotte en onderhoudende romcom in weerwil van het tamelijk clichéverhaal en de voorspelbare uitkomst.
Niet te missen: de scène waarin Jake aan Lainey voordoet hoe ze moet masturberen en daarbij een lege fles gebruikt als surrogaat vagina. Lainey: “Looks just like it.” Een leuke, vermakelijke film.

Goed beschouwd klopt er weinig van deze jeugdfilm over kinderen, die hun gekidnapte ouders willen bevrijden. Dat maakt ‘m juist zo leuk. Het is een vlotte en soms luidruchtige actieklucht, waarin volop onverwachte (én onmogelijke) dingen gebeuren. Hoewel ik vermoedelijk niet tot de doelgroep behoor, heb ik mij best vermaakt met deze film.

Ondanks de mooie, heldere cinematografie is Slovenka een hele sombere film. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, omdat de hoofdfiguur Alexandra van het ene probleem in het andere struikelt.
Nina Ivanišin slaagt er heel goed in om ook via haar mimiek haar moeilijkheden in beeld te brengen. Maar jammer genoeg voorkomt dat tegelijkertijd dat je als toeschouwer affiniteit met haar gaat krijgen. Je zou wel willen, maar het uiterst zakelijke gedrag en de stemmingen van Alexandra nodigen daartoe te weinig uit.
Dat is meteen het grootste probleem van deze film. Hoewel er over een breed front prima geacteerd wordt, lopen er in de film geen figuren rond met wie je je kunt vereenzelvigen. Maar, zoals Spetie schrijft, het einde is hoopvol en daar houd ik wel van.

Behalve de prachtige opnamen van het schitterende landschap heb ik weinig bijzonders kunnen ontdekken aan deze western, die z’n titel alle eer aandoet, want slow is deze film zeker. Noch het verhaal, noch de personages konden mij erg boeien. Dat de film je bovendien in het ongewisse laat over de achtergronden van Rose, vind ik bepaald geen pluspunt.

Prachtige, terecht veel bekroonde film die bij mij destijds belangstelling gewekt heeft voor Bollywood-films. Veel te laat trouwens, maar wat dat betreft heb ik de “schade” inmiddels aardig ingehaald.

Blijkt bij herziening nog even boeiend als de eerste keer door het mooie en pakkende verhaal, schitterend camerawerk en de ondersteuning door leuke muziek. Met voorsprong de beste film van Danny Boyle.

Gedramatiseerde reconstructie van de destijds controversiële rechtszaak tegen de Mechelse rechter Aurousseau, die ervan werd beschuldigd zijn vrouw te mishandelen en te dwingen tot prostitutie. Van lieverlee wordt duidelijk dat veel van zijn collega’s, die over hem moeten oordelen, nog een rekening met hem hebben openstaan. Minder expliciet dan b.v. de Japanse SM-film Amai Muchi [a.k.a. Sweet Whip] (2013), maar naar mijn smaak meer dan rauw genoeg.

Matige misdaadklucht, die ten onder gaat aan een overdaad aan kolderieke personages. Het basisidee is op zich wel leuk, maar de uitvoering te veel over de top.

Vanaf de eerste film, die ik van haar zag —A Star Is Born (1937)— heb ik al een zwak voor Janet Gaynor. Zowel tijdens het tijdperk van de stomme film, als ook in de jaren ’30 heeft zij menigmaal laten zien een uitmuntende drama-actrice te zijn. Af en toe valt zij ook te bewonderen in komedies, zoals in deze wat ouderwets aandoende romcom met een enigszins ernstige ondertoon. Het is wel jammer dat regisseur Wellman het voorspelbare einde nogal afraffelt. Dat had hij veel romantischer, c.q. dramatischer kunnen doen. Nochtans een vermakelijke film met een redelijk opvallende bijrol van James Stewart, die nog aan het begin van zijn glorierijke carrière stond.

Na het zien van The Spectacular Now was ik best benieuwd naar de voorgaande film van Ponsoldt. Wat een tegenvaller. Winstead en Paul doen met wisselend succes hun best om er wat van te maken, maar het stichtelijke, o zo voorspelbare script zit hen gruwelijk in de weg. In weerwil van de prijzenswaardige tour-de-force van Winstead eigenlijk zonde van de tijd. Er zijn veel betere films gemaakt over alcoholverslaving: Days of Wine and Roses, The Lost Weekend om er een paar te noemen uit de losse pols.

Een aantal bollebozen zonder vooruitzicht kiezen voor de kortste route naar een beter bestaan... ze gaan het verkeerde pad op. Je voelt van begin af aan dat dat verkeerd afloopt. Voorafgaand aan die ontknoping zit een kluchtig verhaal, dat meestentijds veel te dik wordt aangezet. Bovendien zijn de haast fluorescerende kleuren tamelijk storend. De film kent een aantal grappige momenten, maar een dijenkletser is het zeker niet.

Een fraai mozaïek over het geschakeerde leven in Brooklyn. Een heerlijke film met een prachtig verhaal over levensechte personages en hun wel en wee van alledag. Harvey Keytel is gewoonweg subliem. Dit soort rollen zijn hem op het lijf geschreven. Niet te missen zijn kerstverhaal, dat in een magnifieke epiloog met de bijna 80-jarige Clarice Taylor bij wijze van bonus aanschouwelijk wordt gemaakt: de spreekwoordelijke kers op de taart. Kortom, regisseur Wayne Wang op z’n best.

Film riep bij mij af en toe herinneringen op aan Spike Lee’s al even pakkende Do the Right Thing (1989), al is die film een stuk gewelddadiger.

Mislukte poging van Hilde Van Mieghem om een romantische komedie te maken. Het acteerwerk is over de hele linie ondermaats en de kwaliteit van het verhaal is omgekeerd evenredig aan het aantal blote borsten, dat voorbij komt. Bepaald geen reclame voor de Vlaamse filmindustrie.

Eén ster voor de dappere poging van Marie Vinck (Michelle) om er toch nog wat van te maken +

één ster voor de kleine bijrol van good-old Jan Decleir.

Dramedy over twee jongelingen, die tijdens de zomervakantie snel rijk willen worden door het exploiteren van een snackbar. De aanwezigheid van een mooie jongedame gooit uiteindelijk roet in het eten.

Met veel gevoel gemaakte film, die mij voortdurend deed denken aan Srebrenica. Een bijna documentaireachtige film over een afgelegen, nagenoeg verlaten Bosnisch bergdorpje, waar het verdriet van de vrouwen, over het gemis van hun mannen en zonen, het hele verhaal omfloerst. Daarom is de symboliek van het slotakkoord zo mooi.

De acteerprestaties zijn van de bovenste plank. Vooral het acteren van Zana Marjanović als de optimische moslima en van Emir Hadžihafizbegović als de enig overgebleven, oude man is indrukwekkend.

In weerwil van het belerende wijsvingertje een grimmig drama over de destructieve gevolgen van een heroïneverslaving, die de beide protagonisten op gewiekste wijze weten te verbergen voor hun omgeving. Dat komt niet erg geloofwaardig over, net zomin als het verhaal over de heimelijke zwangerschap. Dat laat onverlet dat de film een aantal schokkende scènes bevat en een haast verpletterende indruk achterlaat.

De betreurde Alan Rickman zet in deze film een van zijn betere (zijn beste ?) rollen neer. Ik vind hem samen met Carrie-Ann Moss en Emily Hampshire in ieder geval beter dan Sigourney Weaver. Die maakt zich volgens mij nogal eens schuldig aan overacting, hoewel dat bij autisme door de ontelbare varianten waarin dat voorkomt natuurlijk wat moeilijk te beoordelen is. Hoe dan ook, vooral de scènes met Hampshire in het begin en ook met Moss zijn een stuk interessanter dan die met Weaver, vanwege meer van hetzelfde.

Na de aanval op Pearl Harbor werden Japanners en Amerikanen met een Japanse achtergrond jarenlang massaal geïnterneerd in concentratiekampen, vooral in het westen van Amerika. De slagschaduw van deze zwarte bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis vormt de context van deze film over vooroordelen en racisme.

Regisseur Scott Hicks slaagt er jammer genoeg niet in de dramatiek vol voor het voetlicht te krijgen. Daarvoor is de film naar mijn perceptie iets te afstandelijk. Toch min of meer een gemiste kans, want er had veel meer in gezeten.

Om eerlijk te zijn, ik had nog nooit gehoord van laotong, in de Chinese cultuur de innige verbondenheid tussen twee kleine meisjes die de rest van hun leven duurt. Dit is een charmante film met parallelle verhalen over laotongs tussen twee jonge vrouwen. Het ene speelt zich af in de hedendaagse metropool Shanghai, het andere verhaal gaat over hun verre voorouders twee eeuwen geleden. Hoewel de ontwikkelingen in beide periodes nogal verschillend zijn, hebben ze één ding met elkaar gemeen: de diepgevoelde loyaliteit tussen de vrouwen in weerwil van tegenslagen en verboden om elkaar te zien.

Regisseur Wang (The Joy Luck Club) laat de beide tijdperken geregeld vrijwel naadloos in elkaar overlopen, wat voor een boeiend effect zorgt. Neem daarbij de bedachtzame vertolkingen van de Chinese Bingbing Li en haar Koreaanse counterpart Gianna [= Ji-hyun] Jun en je hebt een prachtige, haast poëtische film met een fraaie cinematografie bovendien. Daar doen de pijnlijke scènes over het inbinden van de voeten van kleine meisjes niets aan af.

De zoveelste apocalyptische film die kant noch wal raakt. In een sf-film is veel mogelijk natuurlijk, zolang de fantasie erop toe blijft zien dat het verhaal een beetje logisch in elkaar steekt. Maar dat is nou juist het probleem. Het verhaal is op het lachwekkende af gespeend van enige logica. Volgens mij is de film enkel een excuus om zoveel mogelijk machoscènes achter elkaar te kunnen zetten. En dan op z’n Koreaans, waarin de held van het verhaal onkwetsbaar is zelfs hij als in het donker wordt aangevallen met bijlen door mannen met nachtkijkers. Hij loopt amper een schrammetje op. Geef mijn portie dan maar aan Fikkie.
Ik moet toegeven dat er sporadisch een paar aardige scènes in de film zitten. Dat is de enige reden dat ik mijn score niet uitkomt op het absolute minimum.

Amerikaanse propagandafilm die midden in de oorlog gemaakt is, toen de strijd om de Filippijnen nota bene nog volop aan de gang was. De film begint heel aardig, maar het verhaal krijgt ondanks het oorlogsgeweld van lieverlee een weeïg karakter.
Oorlog of geen oorlog, de filmmakers houden zich netjes aan de spelregels van de Hays Code. Alvorens George Reeves en Claudette Colbert samen hun laatste nacht doorbrengen, gaan ze eerst trouwen zoals de moraalridders uit die tijd dat eisten. Ik heb me al vaker afgevraagd in hoeverre de bioscoopbezoekers van toen die stichtelijke onzin geloofden.
Van de cast springen Paulette Goddard en Veronica Lake eruit dankzij hun personages, die tenminste nog enige echte emoties blijken te bezitten. Helaas is de rol van Lake veel te snel uitgespeeld. De rest van de cast lijkt last te hebben van collectieve gelatenheid.
Middenin de oorlog zal deze propagandafilm zijn uitwerking op het (Amerikaanse) publiek allicht niet gemist hebben, maar daar is nu nog maar weinig van over.

Vijf jaar geleden heb ik deze film voor de eerste keer gezien. Het hartverscheurende verhaal is al die tijd in mijn achterhoofd blijven hangen. Ik ben bij deze herziening nog net zo gechoqueerd als de eerste keer. Mijn waardering verhoogd naar 4½*.

Leuke romcom over journaliste, die erop uit is een populaire ster in discredit te brengen nadat ze door hem grof is behandeld. Uiteraard loopt dat helemaal anders, maar dat neemt niet weg dat dit een lekkere film is met een vlot verhaal, aantrekkelijke protagonisten en prima camerawerk. Anderhalf uur gedachteloos amusement.

Gezien het beladen onderwerp een vrij matte film over de opstand in het vernietingskamp Sobibór in oktober 1943, die destijds de sluiting van dat kamp inluidde. De film haalt niet het niveau van Escape from Sobibor van Jack Gold uit 1987.

Opmerkelijk dat Rutger Hauer in die film de Russische leider speelde, terwijl in deze nieuwe versie een Russische actrice (Mariya Kozhevnikova) de rol van onze landgenote Selma Wijnberg vertolkt. Het kan verkeren…

Film over de madam van een chic escortagentschap in Manhattan voor welgestelde cliënten. Het verhaal is geïnspireerd door de opkomst en teloorgang van Anna Gristina. Er zijn wel meer films gemaakt over hoerenmadams. Die hebben met elkaar gemeen dat ze niet blijven hangen omdat ze simpelweg niet interessant genoeg zijn. Deze televisiefilm vormt daarop geen uitzondering. Zoals te verwachten valt komt er wel een reeks mooie vrouwen met opzichtige decolletés voorbij.

Een pakkende film over mensen met een gebruiksaanwijzing, die steun en vertrouwen vinden bij elkaar. Dramatische en grappige momenten lossen elkaar in vlot tempo af. Voorspelbare indie, die volgens IMDb naar schatting niet meer dan $ 3.000 kostte, maar toch een breed publiek verdient.

Wat een klotefilm. Je kunt niet even tussendoor naar de koelkast om een pilsje te pakken, want dan ben je misschien de draad kwijt.

Wat een mooie film. Haast een documentaire.

Naast de geweldige hoofdrol van Jesse Eisenberg moet de film het vooral hebben van zijn messcherpe dialogen.