Opinions

De vormgeving van de film is prima, net als het acteerwerk, maar het verhaal is net iets te melodramatisch naar mijn smaak. Kon mij echt niet boeien.

Het verhaal zit goed in elkaar, want de spanning wordt van lieverlee opgebouwd. Bridget Fonda en Jennifer Jason Leigh zijn bovendien leuke meiden, waardoor de film het aanzien alleszins waard is. Maar geen topper.

Matige romcom over twintigers die op zoek zijn naar… Ja, naar wat eigenlijk? Een weinig geslaagde mengeling van humor en romantiek met de dartele Jin-young Jang als voornaamste blikvanger. Noch het verhaal, noch het acteerwerk zijn om over naar huis te schrijven.

Niet mijn ding. Deze fantasie over een brandweerman, die bij het betreden van het hiernamaals met hoop op reïncarnatie ter verantwoording wordt geroepen voor zijn levenswandel. Inhoud is ondergeschikt aan effectbejag. De zinnige momenten, die af en toe boven komen drijven, worden goeddeels ondergesneeuwd door overdreven chaotisch spektakel. Matig.

De sequel heb ik ook, maar die laat ik nog meer even liggen.

De goede bedoelingen van deze sequel van Singwa Hamgge (2017) gaan ten onder aan een overdaad van verhaallijnen. Naast het heden passeert ook het 1000-jarig verleden van de “guardians” via talrijke flashbacks de revue. Dat leidt ertoe dat geen van die verhaallijnen weet te overtuigen. Het meest aansprekend zijn nog de segmenten met Hyang-gi Kim als de toegewijde verzorgster van de verweesde kinderen. Daar staat tegenover dat sommige intermezzo’s, zoals de Jurassic-park kloon, de film alleen maar rommeliger maken.

Familietragedie over een gezin dat na de voortijdige dood van de moeder intern verscheurd wordt door de komst van een sexy plaatsvervangster. Regisseur Lamangan doet een halfslachtige poging het drama te plaatsen tegen een kritische sociaaleconomische achtergrond. Die wordt evenwel ondergesneeuwd door de sensuele toonzetting van de film. De ontknoping is weliswaar heftig, maar komt tegelijkertijd weinig geloofwaardig over. Al met al een matige film, die vooral bedoeld lijkt om de toeschouwer sensueel te prikkelen.

Het verhaal is verre van origineel, maar deze Bollywood versie springt eruit vanwege zowel de impliciete kritiek op de Indiase standenmaatschappij (het kastesysteem), alsook vanwege de fraaie cinematografie.

Een sterk regiedebuut van Rohena Gera, die mede door nuanceringen in woord en beeld zorgt voor een authentieke sfeer. Dat laat onverlet dat het in menig opzicht dé film is van protagoniste Tillotama Shome. Met een geschakeerde invulling van haar hoofdrol tilt zij de film naar een hoog niveau. Een pakkend romantisch drama met een sublieme slotscène. Daar is er een om in te lijsten.

Een van de weinige Truffaut films die ik nooit eerder gezien heb. Achteraf mag ik concluderen dat ik daaraan niet zoveel gemist heb. Het is een beetje misdaad, een beetje romantiek en een beetje komedie. De som der dingen haalt echter amper een voldoende. Belmondo en Deneuve doen hun best om er wat van te maken, maar het heeft er alle schijn van dat zij zich ook wat in de steek gelaten voelen door het diffuse materiaal. Van zo’n sterk bezette cast onder leiding van zo’n bekwame regisseur verwacht ik sowieso een betere film dan ik nu gezien heb. Jammer dus.

Rauwe, onevenwichtige film met een weinig geloofwaardig verhaal over neo-nazi's en corruptie in Servië. Er zijn wel betere films gemaakt over dit thema, zoals American History X (1998) en Kriegerin (2011).

De tijd dat ik graag westerns zag ligt inmiddels ver achter mij, een paar uitzonderingen daargelaten. Ook deze film wist mij amper te boeien. Regisseur Jacques Audiard heeft wel betere films op zijn naam staan.

Vraagje: is het uniek dat een acteur, die enkel een lijk speelt toch genoemd wordt bij de credits?

Film met twee gezichten. Van het leven-de-lol stel dat met heerlijke taarten als lokmiddel op mannenjacht gaat, blijft niet veel over als de gangmaker van het duo getroffen wordt door een levensbedreigende ziekte. Een mooie film over onvoorwaardelijke vriendschap tussen prettige protagonisten.

De Mr. Belvedere-films zijn niet mijn ding. Vanwege de aanwezigheid van Maureen O’Hara heb ik deze film nog een keer geprobeerd, maar dat is mij slechts matig bevallen. Het komisch bedoelde, excentrieke gedrag van Clifton Webb vind ik eerder irritant dan grappig, zeker nu hij op dat vlak ook nog eens concurrentie ondervindt van Richard Haydn. De vervolgen laat ik dan ook maar zitten deze keer.

Onschuldig filmpje twee echtparen met uiteenlopende relatieproblemen. De film heeft zijn momenten, maar is over het geheel genomen tamelijk flauw en braaf.

Flauw, flauwer, flauwst. Deze poging om kung fu en voetballen samen te persen in één film slaat op meerdere fronten de plank mis. De grappen komen niet aan, de special effects zijn klunzig en het acteerwerk is zeer matig. Wat een degelijke actrice als Wei Zhao in deze verzameling ongein te zoeken heeft, is mij een raadsel. Zonde van haar tijd en dat geldt ook voor mijn tijd.

Een heel apart romantisch verhaal over een onmogelijke verliefdheid.
Regisseur Hyun-seung Lee houdt het opzettelijk sober en heel erg luchtig allemaal, met name op de momenten van zelfreflectie en bij de (haast virtuele) ontmoetingen tussen de twee hoofdfiguren. Het ingetogen acteren van Jung-Jae Lee en sassy girl Ji-hyun Jun past naadloos bij die sobere, luchtige sfeer.
Zoals in veel films uit het Verre Oosten is de vormgeving en het camerawerk ook deze keer weer buitengewoon fraai.
Een heel aparte, erg aangename en vooral lieve film.

Kleurrijke, overweldigd chique beelden van Beijing overheersen in deze film, die mede door repeterende intermezzo’s veeleer een propagandafilm over economische voorspoed is dan een romantisch drama. Bij gebrek aan chemie en vanwege matig acteerwerk zien de jaarlijkse ontmoetingen tussen de beide protagonisten er nogal oncomfortabel uit en dat geldt in feite voor de hele film. Zoiets als een Chinese variant van Serendipity (2001), maar dan stukken minder.

Psychologische thriller over de relatie tussen een kinderloos, welgesteld echtpaar enerzijds en anderzijds een kinderrijk echtpaar dat het hoofd amper boven water kan houden. Midden in het speelveld ligt een kind, dat nog geboren moet worden. Een meeslepende film over een pijnlijk onderwerp met veel haken en ogen. De slotscène liet mij uiteindelijk met een tevreden gevoel achter. Een mooie rol van Judith Chemla als de vruchtbare, zorgzame moeder.

Binnen de talrijke Bollywood films, die ik tot nu toe gezien heb, is dit een tamelijk buitenbeentje. De doorgaans vrolijke sfeer heeft hier plaatsgemaakt voor een vrij grimmig coming-of-age verhaal, dat vooral aandacht vraagt voor de nogal gespannen verhouding tussen de opgroeiende (bevoorrechte) tieners en de volwassenen in hun omgeving. De gevarieerde problemen die aangeboord worden, komen elk voor zich redelijk reëel over en dat maakt de film best boeiend, in weerwil van het feit dat de acteerprestaties van een aantal nieuwkomers wel wat te wensen overlaat.

Trine Dyrholm —naar mijn smaak samen met Sofie Gråbøl de beste Deense actrice van het huidige tijdgewricht— is andermaal in topvorm in deze romantische film met een lach en een traan. Heel voorspelbaar plot natuurlijk, maar dat is helemaal niet erg. De kuststreek van Campania in Italië leent zich als geen ander als achtergrond voor dit soort romantische films. Net als bij andere films van Susanne Bier heb ik hier om m’n gemak van kunnen genieten.

Hoewel ik vermoedelijk niet tot de doelgroep hoor, vind ik dit toch een mooie film over volwassen worden. Vaak gaat dat van au, zoals deze film met zijn inkijkje in de authentiek ogende jongerencultuur laat zien.

In eerdere commentaren wordt verwezen naar American Honey (2016). Ik kan daarin meegaan, al ontbreekt wel een beetje de magie van die film, zoals McSavah terecht opmerkt.

Volgens de aftiteling van deze film is mensenhandel de snelst groeiende misdaadtak in Amerika. Het is een goede zaak dat de filmmakers daar nog eens de aandacht op willen vestigen.

De film heeft zo z’n momenten, maar als geheel is het weinig bijzonder. Het is het overbekende verhaal over een tiener, die van straat wordt geplukt en in het prostitutiecircuit belandt. De acteurs doen hun best en daardoor is deze indie nog wel het aanschouwen waard, maar het houdt niet over. Het thema mensenhandel verdient een meer gedegen aanpak.

Een mager verhaaltje over de handel in jonge meisjes als excuus voor een ordinaire, doorsnee knokfilm met veel overdreven geweld (op het belachelijke af). Niet mijn ding.

Het zit het gezin van geoloog Kristian Eikjord bepaald niet mee. Weten zij eerst ternauwernood te ontsnappen aan een vloedgolf (Bølgen), amper drie jaar later worden zij verrast door een zware aardbeving.

De film komt nogal moeizaam op gang om uiteindelijk te evolueren in een min of meer klassieke rampenfilm. De continuïteit van het verhaal had beter gekund, maar de spanning in het laatste deel maakt wel wat goed.

Stekelige satire, waarin Menzel in de hem vertrouwde stijl het heropvoedingsprogramma van kort na de communistische machtsgreep (1948) op de hak neemt. Niemand werd er wijzer van, want niemand nam het systeem erg serieus of wist wat hij of zij er mee aan moest. Daardoor voerde in feite niemand wat uit, ook de bewakers niet. Geen wonder dat de film door de communistische censuur zo’n 20 jaar op de plank is blijven liggen.

Tussen de talrijke kolderieke situaties zorgt de lieflijke affaire tussen Václav Neckář en Jitka Zelenohorská te midden van de schroothopen voor een charmant accent.

Onschuldig Disney-verhaal, waarbij met name Kurt Russell en Kelly Preston duidelijk plezier hebben in hun rollen door hun personages nog eens extra aan te dikken. Verder een aantal relatieve nieuwkomers, onder wie Danielle Panabaker die op weg lijkt naar een redelijke carrière als actrice. Of dat ook voor Maria Elizabeth Winstead geldt, betwijfel ik. Een erg mooie jonge dame, maar van acteren heeft ze (nog) niet veel kaas gegeten.

Al met al als tussendoortje niet onaardig.

Hoewel het waargebeurde verhaal over Aisha Chaudhary grotendeels nogal luchtig verteld wordt, laat deze biopic je niet onberoerd. Zelf ongeneeslijk ziek is Aisha in India als tiener vooral bekend geworden door haar peptalks. De film is een emotionele rollercoaster in de ware zin des woords.

Reconstructie van de kapitale vergissing van RAF-piloten bij een bombardement van Kopenhagen, vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog. Regisseur Bornedal neemt de tijd om de personages, die betrokken waren bij die catastrofe, te introduceren. Op die manier bouwt hij de spanning langzaam op richting het rampzalige einde. Ik had achteraf het gevoel dat de film niet helemaal af was. Dat laat onverlet dat de slotscène met de kleine Ella Josephine Lund Nilsson er een is om in te lijsten.

Meeslepend realtime drama met een politieagent, die in een alarmcentrale op afstand “getuige” is van een kidnapping. Knap opgebouwde thriller zonder allerlei toeters en bellen, die mede door de twists in het verhaal alsmaar spannender wordt. De langgerekte stiltes zijn af en toe zenuwslopend.

De ervaring leert dat je het maken van spannende thrillers met een gerust hart kunt overlaten aan de Denen. Deze film, met een tour-de-force van Jakob Cedergren, bewijst dat nog maar eens.

De bouw van het Empire State Building begin jaren ’30 vormde destijds de inspiratiebron voor een paar films over het wonen en werken in reusachtige wolkenkrabbers. Deze film vertelt een mozaïekachtig verhaal over financieringsproblemen, speculeren en een aantal tamelijk moeizame liefdesrelaties. De tand des tijds heeft de film niet helemaal ongemoeid gelaten, maar hij is toch nog best het bekijken waard, al was het alleen maar voor de aardige rol van Maureen O’Sullivan, die bij de meesten enkel bekend is als Jane, het maatje van Tarzan. Dat zij veel meer in haar mars had, laat zij hier zien.

Waarom men het nodig vond om in het decor naast het echte ESB nog een tweede, fictieve wolkenkrabber te plaatsen is mij een raadsel.

Ik ben niet echt een liefhebber van oorlogsfilms. Daarom en mede vanwege de uiteenlopende beoordelingen waren mijn verwachtingen over een weinig bekende slag op het einde van Tweede Wereldoorlog vooraf niet al te hoog gespannen. Maar zoals wel vaker bij films van Nederlandse bodem doen de sikkeneurige commentaren deze film geen recht.

Het is een authentiek ogend oorlogsdrama dat –en dat vind ik heel sterk– vooral oog heeft voor de menselijke drama’s die door oorlog teweeggebracht worden. Of het nou de dochter van een collaborerende dokter betreft of een weifelachtige nazi die aan de verkeerde kant vecht of een stoere Britse piloot op zoek naar heldendom en eeuwige roem.

Scenariste Paula van der Oest en regisseur Matthijs van Heijningen hebben met hun crew voortreffelijk werk afgeleverd: een film die staat als een (Zeeuwse) dijk en die daarom een breed publiek verdient. Opdat wij niet vergeten…