Opinions

Welkom in de chagrijnige wereld van de korte lontjes en lange tenen. Ik weet dat er zulke mensen zijn, maar het liefst loop ik daar met een wijde boog omheen. Dat had ik met deze pretentieuze film (met veel van hetzelfde) ook moeten doen. Het zou mij een ongemakkelijke middag bespaard hebben.

De filmmakers hebben het plot net iets te ingewikkeld willen maken. De film had veel luchtiger en vlotter moeten zijn. Het degelijke acteerwerk van de beide protagonisten ten spijt een matige romcom derhalve. De films, waarin "moeder" Lea Thompson in de jaren 80 zelf een tiener speelde, zijn veel beter te pruimen.

Een inventieve thriller waarbij je, zoals hannes64 hiervoor al laat doorschemeren, goed moet opletten, vooral vanwege de talloze schakelingen tussen heden en verleden. Het scenario krijgt daardoor de allure van een gordiaanse knoop, temeer wanneer bij een begin van een nieuwe scène niet altijd meteen duidelijk is in welk tijdvak die speelt. Veeleer een thriller dan een romantische film, zoals in de genreaanduiding vermeld wordt.

Typisch Italiaanse komedie over een groep vrienden, die bijna allemaal last hebben van een midlifecrisis. Van de drie temperamentvolle verhalen is het middelste met de overspelige Gastone Moschin en de mooie Virna Lisi het leukst. Het laatste verhaal is daarentegen het grappigst. Vooral de scènes waarin Ippolita de zaak afhandelt met de vader van de jonge Alda zijn erg leuk. De film haalt weliswaar niet het niveau van Germi’s Divorzio all'Italiana (1961) of Sedotta e Abbandonata (1964), maar is toch goed voor bijna twee uur aangenaam vermaak. De Engelse titel is heel treffend: The Birds, the Bees and the Italians.

Interessant inkijkje in de filmindustrie in Hongkong, waar een regisseur tegen heug en meug een softcorefilm moet draaien. Hij krijgt daarbij niet alleen te maken met zijn eigen tegenzin, maar ook met uiteenlopende problemen op de set, zoals een onwillige protagoniste (een mooie rol van de nog jonge Qi Shu). Tegelijkertijd staat de relatie met zijn vriendin onder druk. Een amusante film.

Weinig overtuigende film met een mengeling van romantiek en machogedrag. Pas tijdens de opmaat naar het gewelddadige einde komt de aap uit mouw. Bij gebrek aan overlevenden bloedt de film vervolgens vanzelf dood. Het lukt ondanks de sensuele sfeer niet om de film boven de middelmaat uit te tillen.

Ik ben op deze film geattendeerd na het zien van Suite Française (2014). Een film over indoctrinatie, bewustwording en lijdelijk verzet. Dit debuut van Jean-Pierre Melville wijkt nogal af van de films, waarmee hij later bekend is geworden. Een sfeerrijke film, dankzij het spel met licht en donker, de close ups en de uitgekiende afwisseling tussen een monoloog met stilzwijgen en een voice over. Er gebeurt weinig en toch is de spanning voelbaar aanwezig.

Opmerkelijk dat men er destijds in geslaagd is om het verhaal, waarop de film gebaseerd is, uit te geven tijdens de Duitse bezetting.

Bij vlagen heftige film over seksueel misbruik onder middelbare scholieren en de stilte –de doofpotcultuur– waarmee dat misbruik is omhuld op een school voor dove kinderen. Er komt pas meer lijn in het verhaal, wanneer uiteindelijk duidelijk wordt dat de aanstoker van het geweld als jonge scholier zelf ook slachtoffer is geweest van seksueel misbruik door een van de leraren.
Ondanks de losse eindjes hier en daar en het lastige gebruik van gebarentaal een boeiend scholierendrama met eerste klas acteerwerk van de studenten.
De film, die gebaseerd is op ware gebeurtenissen op een Taiwanese school voor slechthorenden, doet in de verte een beetje denken aan het Oekraïense drama Plemya (2014).

Sensuele en gewelddadige film over een jonge vrouw, die haar heil zoekt bij haar buurman, maar uiteindelijk van de regen in de drup belandt. Voorspelbaar verhaal, inclusief de onwaarschijnlijke twist. Angeli Khang ziet er best aardig uit, maar wat minder siliconen had wel gemogen wat mij betreft.

Contemporaine misdaadfilm over cybercriminaliteit, gebaseerd op waargebeurde feiten “except for what we made up or changed”. In vergelijking met detectiveverhalen “uit de oude doos” schiet de film qua spanning rijkelijk tekort. De hippe vormgeving compenseert dat enigszins, al houden de acteerprestaties niet over.
Met Ross Ulbricht is het overigens niet goed afgelopen. Hij werd veroordeeld tot 2x levenslang + 40 jaar, zonder de mogelijkheid van vervroegde vrijlating. Best wrang voor iemand die naar eigen zeggen op zoek was naar de ultieme vrijheid voor individuen.

Karen Silkwood kwam op 13 november 1974 onder mysterieuze omstandigheden om het leven bij een auto-ongeluk. Dit is haar verhaal.

Het is een angstaanjagend drama over manipulatie en gesjoemel in een kernenergiebedrijf en het (waargebeurde) trieste lot van een klokkenluider. Sterke vertolkingen van Meryl Streep en Cher. Een neerslachtige film, die je aan het nadenken zet...

Psychologisch drama dat deels geïnspireerd is door de traumatische ervaringen van protagoniste Vicky Knight, die ernstige verminkingen overhield aan een cafébrand tijdens haar jeugd. Deze tweede samenwerking tussen Sacha Polak en Vicky Knight is minder schokkend dan ik vooraf verwachtte, maar niettemin best de moeite waard.

Zoals @wibro hierboven al schrijft, Hollywood’s rijzende ster Jennifer Lawrence tilt deze film naar een hoger niveau. Of de Oscar die ze daarvoor kreeg terecht is, is weer een ander verhaal want ik heb nog steeds het idee, dat die naar Emmanuelle Riva (Amour) had moeten gaan, maar dat terzijde.

Het plot van deze film is op zich niet bijster sterk, want tamelijk voorspelbaar en in diverse varianten al eerder vertoond. Hoewel Bradley Cooper en Robert de Niro zeker niet slecht bezig zijn, komt de film pas tot leven als Tiffany (Jennifer Lawrence) ten tonele verschijnt. Als zij in beeld is, gebeurt er wat. Hoewel nog erg jong nu al op en top vrouw en een actrice, die na haar voortreffelijke optreden in Winter’s Bone (2010) opnieuw een dijk van een rol neerzet. Daar gaan we de komende tijd nog veel van horen, schat ik in.

Alleraardigste komedie over een Koreaanse vrouw, die samen met een paar vriendinnen in China op zoek gaat naar de man die haar via internet opgelicht heeft. Prima vertolking weer van Mi-ran Ra, die als actrice eigenlijk nooit verzaakt.

Na het indrukwekkende Mandariinid (2013) is het mijn tweede film, die zich afspeelt tijdens de oorlog in Abchazië, zij het dat deze film heel anders van karakter is.

Het is een haast klinische film over de onderdanigheid van de mens ten opzichte van de natuur. De natuur geeft, de natuur neemt. Regisseur Ovashvili heeft de essentie daarvan verpakt in een filmisch gedicht, dat —zoals anderen al eerder opmerkten¬— doet denken aan Ki-duk Kim’s Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003). Door zijn eenvoud een meditatieve, louterende film dankzij de prachtige cinematografie en het passende, ingetogen acteerwerk van de twee protagonisten. Erg mooi, erg rustgevend.

Goede film over niet alledaagse onderwerpen. Vooral de vlijmscherpe, meestal humoristische dialogen springen eruit. Maar ook het camerawerk en het acteren, zeker in het laatste kwart van de film, zijn zeer verzorgd.

Een van de betere films van eigen bodem.

Een mooie dramedie over een bijzondere vriendschap tussen een misvormde jongen en een tiener. Een film zonder valse sentimenten. De sterk presterende cast, aangevoerd door de altijd opgewekte Simon Birch (Ian Michael Smith), bezorgt je een goed gevoel.

Vrij zwartgallige film over joodse kinderen in Zweden tijdens en vlak na de Tweede Wereldoorlog. Een film over angst, opgekropte woede en onbegrip. Hoewel de film op sommige momenten best aangrijpend is, brengt ie toch niet helemaal wat ik ervan verwachtte. Probleem is een beetje dat het secure eerste (en tevens mooiste) deel van de film een tamelijk springerig en fragmentarisch vervolg krijgt. Wel een voldoende, maar het houdt niet over.

Twistrijk misdaadmysterie met een vette dosis humor. Het is raadzaam goed bij de les te blijven, zeker tegen het einde want door de talrijke plotwendingen loop je kans tureluurs te worden.

Over het geheel genomen een onderhoudende film, die ondanks het gedegen acteerwerk van Anna Kendrick en Blake Lively én het inventieve verhaal toch niet helemaal weet te overtuigen. Ik vrees dat de film niet bijzonder genoeg is om te voorkomen dat ie redelijk snel in de vergetelheid zal geraken, bij mij althans.

Play Misty for Me (1971) ontmoet Taxi Driver (1976). Een spannende thriller over een dj, die tijdens haar laatste uitzending wordt belaagd door een psychopathische fan. De spanning zit er vrij snel in en ebt daarna geen moment weg. Uitmuntend acteerwerk van Soo Ae [Park], maar dat kan zo langzamerhand geen verrassing meer zijn.

Wat zich aandient als een romantische film over een driehoeksverhouding, ontwikkelt zich tot een regelrechte thriller wanneer een van de betrokkenen ten koste van alles haar nieuwe partner niet meer wil loslaten. Het verhaal is redelijk standaard, maar de toenemende spanning maakt het toch wel de moeite waard.

Keiharde film over illegale migranten en gewelddadige jeugdbendes in Midden-Amerika. Beide thema’s zijn interessant genoeg om daar afzonderlijke films over te maken. Door ze samen te brengen in één verhaal, worden ze naar mijn gevoel allebei een beetje tekort gedaan. Helaas zitten er nogal wat gaten in het scenario, dat van toevalligheden en onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt. Hoe is het mogelijk dat de bendeleden na een achtervolging van bijna 3000 km dwars door Mexico precies op de juiste plaats en precies op het juiste moment hun prooi aan de Amerikaanse grens vinden? De grafische beelden van de geweldcultuur in de bende, maakt de film niet per se beter.
Best aardige vertolkingen van Paulina Gaitán (Trade, 2007) en Cesar Flores.

Dagelijks voltrekken zich tragedies in het grensgebied tussen Mexico en de Verenigde Staten, waar migranten vaak klem komen te zitten tussen de autoriteiten en criminele bendes. Regisseur Fernanda Valadez heeft daarover een rauw, realistisch ogend drama gemaakt, dat naar het einde toe wat surrealistische accenten krijgt.

De film is een ware tour-de-force van Mercedes Hernández, die met haar sterke mimiek grote delen van het verhaal stilzwijgend vertelt. Bijzonder knap.

Boeiend drama over de relatie tussen twee vrouwen. Natuurlijk gaat dat fout als er mannen in beeld komen. Daarin is de hand van producer/schrijver Ki-duk Kim terug te vinden, zoals dat ook het geval is in de gewelddadige scènes, die hier en daar opduiken. Naar het einde toe keert de rust weer en dat is eigenlijk wel mooi. Een geschakeerde film.

Patriottische propagandafilm over de opofferingen van het thuisfront ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Gemaakt midden in de oorlog en inmiddels tamelijk gedateerd. Ik heb altijd al een zwak gehad voor Claudette Colbert en ook nu stelt ze mij niet teleur. Maar het acteerwerk van de overige sterren laat nogal wat te wensen over. Vooral de volgroeide Shirley Temple laat zien dat er van het kindsterretje van weleer niet veel meer over is als het op echt acteren aankomt. Vermeldenswaard is allicht nog dat het liefdeskoppel Jennifer Jones- Robert Walker tijdens het maken van deze film midden in een echtscheidingsprocedure zat. De afscheidsscène van Jones op het perron is beroemd geworden en heeft al meerdere filmcompilaties gehaald, o.a. America at the Movies (1976).

Gezapig rechtbankdrama dat moeite heeft om je aandacht vast te houden tot aan de ontknoping, die min of meer uit de lucht komt vallen. Het tamelijk vergezochte verhaal is eerder en spannender in beeld gebracht.

Een plezierige en vriendelijke film over een groepje tieners, die om uiteenlopende redenen een bandje beginnen. Een eenvoudig verhaaltje, sfeervol gesitueerd in Dublin medio jaren 80. De soundtrack met veelal originele nummers is geweldig.

Simpelweg een hartstikke amusante film, die thematisch wel een kleine beetje doet denken aan Alan Parker’s The Commitments (1991) (ook een aanrader!). Ieren —sowieso over het algemeen gezellige mensen— hebben wat met muziek. Leuk dat ze ons door films als deze daar deelgenoot van maken. Regisseur John Carney is goed bezig

Trage film over een man, die binnen de kortste keren zijn baan, zijn vermogen en zijn gezin verliest, voornamelijk door eigen toedoen. Ik kon maar moeilijk enige sympathie opbrengen voor Byung-hun Lee, die een groot gedeelte van de film uitdrukkingsloos als een soort zombie door het beeld wandelt. De beide verhaallijnen zijn niet slecht, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Voor de 'tigste keer herzien. Blijft een prachtige film, die ook na zoveel jaren nog altijd goed is voor ruim anderhalf uur puur amusement. Was destijds de favoriete film van François Truffaut, die hem inspireerde om La Nuit Américaine te maken.

Het acteerwerk is het beste onderdeel van deze romcom. Het verhaaltje over twee vrijgezellen, die min of meer gedwongen worden samen te werken, stelt niet zoveel voor. Aardig vermaak tijdens een regenachtige middag, maar daar houdt het wel mee op.