Opinions

Sterk drama over een opvangcentrum voor risicojongeren. Bij vlagen zeer heftig. Met name de rap van Marcus over zijn moeder en het verhaal van Jayden over de haai (haar vader) en het meisje Nina bezorgden mij koude rillingen. Gelukkig werd de toon hier en daar wat verlicht door een paar luchtige momenten.

Ik kende Brie Larson nog niet, maar ze zet hier een dijk van een vertolking neer. Dat geldt trouwens ook voor Keith Stanfield én voor de regie en het scenario van Destin Daniel Cretton.
Een uitstekende film, naar mijn mening een van de beste in het genre jeugdzorg.

Opvallend veel negatieve reacties. Natuurlijk is dit geen topper, maar ik vond het zo slecht nog niet. Voor zover ik het heb kunnen volgen gaat de film over angsten en frustraties binnen een seksuele relatie. Het zal je maar overkomen. Daarom vind ik de “eind goed, al goed”-afloop best wel prettig.
In eerdere reacties ben ik vergelijkingen tegengekomen met “Caligola” en “Baise-moi”. In vergelijking met die platvloerse films, schat ik deze film toch hoger in. Toegegeven er zitten wat ongemakkelijke scènes en standjes in. Nou en?

Ergerniswekkende film over een narcist die over alles en iedereen een uitgesproken mening heeft, veelal gebaseerd op vooroordelen. Daardoor is het onvermijdelijk dat hij voortdurend mensen in zijn omgeving afstoot. Doorgaans kijk ik films voor mijn plezier. Aan deze vaak provocerende komedie heb ik weinig plezier beleeft.

“Lach of ik schiet” zou de Nederlandse titel van deze film kunnen zijn. Smakeloze actiekomedie over een bruiloft gezelschap dat op een afgelegen eiland overvallen wordt door piraten. De film leunt zwaar op de inbreng van J. Lo, maar ook zij kan deze film, die voortdurend ontspoort, niet redden.

Ik heb nagenoeg alle films van regisseur Xiaogang Feng inmiddels gezien. Met uitzondering van het beklijvende drama Tangshan Dadizhen (2010) vind ik zijn films van een middelmatig niveau. Zo ook deze gezapige tragikomedie over een overspelige televisiepresentator. Mijn voornaamste probleem is dat Feng’s veelvoudige protagonist You Ge weinig variatie stopt in zijn vertolkingen. Al zijn rollen lijken blauwdrukken van elkaar. Het komt op mij onecht over, terwijl wat meer venijn en/of humor welkom zou zijn.

Mensen die geïnteresseerd zijn in de impact van mobiele telefoons op je privéleven mag ik wijzen op het veel betere Perfetti Sconosciuti (2016).

Niet leuk, niet sexy; twee keer niks dus. Maak dan gewoon een rechttoe, rechtaan pornofilm, want aan dit soort flauwekul beleeft niemand plezier.

Na het zien van de remake uit 1951 was ik erg benieuwd naar deze eerdere versie van de musical uit 1936. Dat is mij reusachtig meegevallen. Ten eerste omdat het verhaal anders, zeg maar leuker in elkaar zit en ten tweede omdat andermaal de muziek van Kern – Hammerstein II eruit springt. In dit laatste zit trouwens meteen een van de grote verschillen tussen de twee films. Irene Dunne is een voortreffelijk actrice met een groot aantal mooie films uit de jaren ’30 en ’40 op haar naam, maar haar zangstem komt in de verste verte niet in de buurt van de prachtige coloratuurstem van Kathryn Grayson. Mutatis mutandis geldt dat ook voor Allan Jones en Howard Keel. Daar staat tegenover dat de uitvoering van “Ol’ Man River” door Paul Robeson schier ongeëvenaard is.

Het leukste aan deze vooroorlogse versie is evenwel dat het verhaal een stuk grappiger en veel minder dramatisch is dan het plot van de remake. Ongeveer halverwege de film zit een toneelstukje dat op de Show Boat wordt opgevoerd. De interactie daarbij tussen de spelers op het toneel en de toeschouwers in de zaal is werkelijk kostelijk. Aartskomiek Charles Winninger kan zich helemaal uitleven. Ik heb er enorm om moeten lachen.

Een mooie film derhalve, die ik even hoog waardeer als de versie uit 1951, zij het om uiteenlopende redenen.

Opnieuw enorm genoten van de onsterfelijke liederen van Jerome Kern en Oscar Hammerstein II, zoals vertolkt door Howard Keel en coloratuursopraan Kathryn Grayson. Het enigszins sentimentele verhaal is eigenlijk maar bijzaak, hoewel het niet terugdeinst om problemen als rassensegregatie, gokverslaving en huwelijkstrouw aan te stippen. Maar feitelijk dient het plot enkel om de tijdloze songs met elkaar te verbinden. “Make Believe” is zo’n lied dat nog dagen in mijn hoofd blijft rondzingen en dat vind ik allesbehalve een ramp. Ga nu snel op zoek naar de filmversie van Show Boat uit 1936 met Irene Dunne en de onvolprezen Paul Robeson.

Aangename romantische film over een niet alledaagse driehoeksverhouding, die in stand gehouden wordt door wederzijds respect, onvoorwaardelijke vriendschap en liefde. Een verademing in een tijd van narcisme, hufterig gedrag en toenemend geweld. Er gebeurt weliswaar niet zo veel, maar ik heb me toch uitstekend vermaakt. Prima.

Plezierige komedie, waarin Marion Davis laat zien dat zij veel meer is dan de beroemde maîtresse van krantenmagnaat William Randolph Hearst. Zoals Poisonthewell al schrijft is zij een getalenteerde comédienne, die er als mede-producer van deze film niet voor terugdeinst zichzelf en heel Hollywood op de hak te nemen. Als extraatje komt tijdens deze film zowat iedereen voorbij, die destijds binnen de MGM-studio (en sommigen ook daarbuiten) iets te betekenen had. Vooral de lunchscène lijkt wel een “who’s who”. Erg vermakelijk.

Een mysterie met een groot geloofwaardigheidsprobleem, dat an sich al opvallend aanschouwelijk wordt gemaakt door de groteske rolstoel van de jonge vrouw. De ontknoping maakt het er niet beter op. Die is al te simplistisch. Kortom een ondermaatse film met een zwak verhaal en dito acteerwerk.

Goeddeels mislukte komedie over een aanstaande bruidegom, die een paar dagen voor zijn huwelijk tot de ontdekking komt dat hij in het bijzijn van zijn beoogde bruid impotent is. De film had gezien dit gegeven best leuk kunnen zijn, maar de filmmakers bakken er niet veel van. Veel geblaat, weinig wol, vooral saai.

Vrolijke satire over de vertwijfeling bij jongeren in India, die klem zitten tussen hun eigen gevoelens over liefde en binding én de vastgeroeste huwelijkstradities (gearrangeerde huwelijken). De cast is goed bezig, waarbij vooral de “ondeugende” en guitige Parineeti Chopra met een aanstekelijke vertolking in het oog springt.

Matige film over eindejaars-studenten op weg naar volwassenheid. Het gefragmenteerde verhaal blijft teveel aan de oppervlakte, waardoor de film nauwelijks indruk maakt. Er zitten wel fraaie beelden bij van de skyline van Shanghai.

De sobere sfeer maken deze film tot een goed te verteren mix van romantiek en mysterie over een jongeman, die zonder daar erg in te hebben in een Orwelliaanse omgeving belandt. Prima regiedebuut van Vivian Qu, die overigens op mij nog meer indruk heeft gemaakt met haar tweede film: Jia Nian Hua [Angels Wear White].

In vergelijking met een soortgelijke Japanse oorlogsfilm uit dezelfde tijd (Akai Tenshi [a.k.a. Red Angel]), een film die nogal knaagt aan mijn bevattingsvermogen. De patriottische moraal wil ik dan nog wel door de vingers zien, omdat die door de bank genomen nogal gebruikelijk is bij oorlogsfilms.

Dat lukt mij echter niet bij het veel te theatrale acteerwerk, zeker van de zijde van Harumi (Yumiko Nogawa), die zich, op de schaarse momenten dat ze niet driftig door het beeld rent, schuldig maakt aan schmieren. Wat mij betreft een serieuze tegenvaller.

Rauwe film over een alleenstaande moeder van twee kinderen, die opgesloten wordt in een voorraadkast. Een best wel spannend tussendoortje, dat af en toe ondergedompeld wordt in Bijbelse symboliek, die mij overigens niet of nauwelijks gestoord heeft.

Aangename kennismaking met Rainey Qualley en daarnaast een verrassend weerzien met Vincent Gallo (in een beperkte bijrol).

Liefhebbers van dit soort claustrofobische films wil ik wijzen op o.a. Panic Room (2002) en La Cara Oculta (2011).

Mooie film van Chang-dong Lee over een oudere vrouw, die geplaagd door een begin van Alzheimer, een jeugddroom wil realiseren: gedichten schrijven. Haar zoektocht naar inspiratie wordt overschaduwd door een donkere wolk: haar kleinzoon is betrokken bij een serieverkrachting met rampzalige gevolgen. Hoewel ze wat vergeetachtig begint te worden, kan ze de misstap van de onverschillige jongen niet vergeten, in tegenstelling tot de andere betrokkenen bij het misdrijf.
Een aandoenlijke film met een bijzonder fraaie, ingetogen rol van Jeong-hie Yun.

De film zag er vooraf veelbelovend uit, maar dat bleek gezichtsbedrog. Het is een tegenvallende martial arts film met een verhaal dat af en toe alle kanten opschiet en met matig gechoreografeerde actiescènes. Het in de strijd werpen van zombies doet de film ook al geen goed.

Een bij momenten aangename tragikomedie over een assertieve Koerdische vrouw, die in Parijs geconfronteerd wordt met enerzijds de westerse levenswijze en anderzijds Koerdische tradities. Film blijft teveel aan de oppervlakte, terwijl er voldoende reden is om het conflict uit te diepen.
Zoals te verwachten valt eerste klas acteerwerk van Golshifteh Farahani plus aan handvol grappige scènes, maar verder een film die niet echt blijft hangen. Of het moet zijn de opvallende parallel met het echte leven, omdat Farahani na haar verbanning uit Iran zich ook in Parijs gevestigd heeft. Leuk Mylène Demongeot weer eens aan het werk te zien. Tijdens mijn middelbare schooljaren had ik een crush op haar.

Niet erg geslaagde romcom over de leider van een dating bureau, die zich onverwacht geconfronteerd ziet met zijn voormalige geliefde. Film schiet geregeld allerlei kanten op en is lang niet zo leuk, als hij gezien zijn aardige uitgangspunten zou kunnen zijn. Matig.

Fraaie tour-de-force van Sung-eun Choi als de temperamentvolle jonge vrouw, die ongewenst zwager raakt en heen en weer geslingerd wordt tussen tegenstrijdige adviezen van haar omgeving en haar eigen toekomstideeën. Van lieverlee slaagt zij erin orde te scheppen in de “Chaos” die zich in haar hoofd afspeelt. Een ontspannen drama, gemaakt met het nodige gevoel voor humor.

Intens drama over een maagdelijke jonge vrouw, een tiener nog, die door een aristocratische familie wordt ingehuurd als draagmoeder om een mannelijke nakomeling voort te brengen. In weerwil van een paar clichématige ontwikkelingen een schrijnende film met een pakkende vertolking van Soo-yeon Kang in de titelrol. Heftig.

Een vergaarbak met van alles een beetje in op zich fraaie settings. Een beetje romantiek, een beetje drama, een beetje slapstick. Al die beetjes bij elkaar zetten weinig zoden aan de dijk, omdat ze tezamen een onevenwichtige geheel vormen. Wanneer dan ook nog het acteerwerk weinig geïnspireerd overkomt, dan is het een lange, té lange zit. Gezien de hoge score op IMDb een regelrechte tegenvaller.

Ik kon niet goed hoogte krijgen van deze film over een psychotherapeut, de volgens mij hoognodig zelf toe is aan een psychoanalyse. Een rommelige film met een warrig verhaal, dat regelmatig alle kanten opschiet. De protagonisten Efira, Exarchopoulos en Hüller verdienen beter materiaal om mee te werken.

Ik had goede hoop dat ik bij het scheiden van de markt mijn top-10 van het jaar 2015 alsnog zou moeten aanpassen. Niet dus. Ik vind dit als ik het met veel goede wil bekijk niet meer dan een redelijke actiefilm, die na een schokkend begin zichzelf van lieverlee verliest in schier oeverloos geneuzel en goedkoop effectbejag.

Sinds regisseur Villeneuve zijn thuisland Canada verruild heeft voor de Verenigde Staten gaat het wat mij betreft de verkeerde uit met zijn films. Eigenlijk kan ik hetzelfde ook zeggen over de Britse actrice Emily Blunt. In deze film is ze niet meer dan een stuk versiering, dat bij gebrek aan een wezenlijke bijdrage aan het verhaal min of meer voor spek en bonen lijkt mee te doen.

Niet geheel verrassend doet deze film het erg goed in dit forum, waar machogedrag steevast overgewaardeerd wordt. Voor mij is het echter een teleurstellende afsluiting van een teleurstellend filmjaar.

Het meest bijzondere aan de film is, dat hij gebaseerd is op waargebeurde feiten. Jammer genoeg ontbreekt de spanning, die ik verwacht had en ook het acteren is niet echt bijzonder.

Valt al met al een beetje tegen.

Tegenvallende thriller die met talrijke wendingen het verhaal interessanter probeert te maken dan het in feite is. Het helpt ook al niet dat Jude Law met een afstandelijke rol a.h.w. naar zichzelf zit te kijken. Ik ben van Soderbergh over het algemeen toch wel beter gewend. Een krappe voldoende.

In het voetspoor van The Descendants nog een keer gekeken naar deze voorganger van regisseur Payne.

Serieuze buddyfilm, rijkelijk gelardeerd met de nodige humor. De omgeving van het pittoreske Solvang zorgt voor een fraaie achtergrond en er wordt goed geacteerd, in het bijzonder door Paul Giamatti en Sandra Oh.

Maar het veel bekroonde scenario mist naar mijn mening geloofwaardigheid en het schier eindeloze gepalaver over wijnen en de uitgifte van een boek, begon mij net als bij de eerste keer bekijken op d’n duur zo tegen te staan, dat de aanvankelijk sympathie voor de beide vrienden uiteindelijk als sneeuw voor de zon verdween.

’t Zal wel aan mij liggen, maar Alexander Payne haalt met deze film niet het niveau van zijn eerdere werken.

Matige film over een zomerkamp voor jongens en meisjes in de voormalige DDR. Min of meer een dubbel “Romeo en Julia”-verhaal en de weerstanden die dat oproept bij de conservatieve kampleiding. De Freikörperkultur was in de jaren ’70 wijd verbreid in Oost-Duitsland, dus die paar scènes zullen allicht weinig commentaar hebben gegenereerd. Of dat voor de film ook zo is, betwijfel ik, want met name het acteren laat nogal te wensen over.