Opinions

Drie personages, die elkaar niet kennen, besluiten in een opwelling gezamenlijk rond te toeren in Hokkaido. Gaandeweg tekenen de karakterverschillen zich af.

In de tweede helft van de film verhaalt één van hen over zijn recente verleden. Dat vormt meteen het vertrekpunt voor een ietwat sentimenteel einde, wat overigens heel goed bij deze film past.

À propos: de poster is in feite een spoiler.

Ik ben niet zo van remakes, maar de Amerikaanse versie uit 2008 vond ik ook meer dan de moeite waard.

Film waar ik mij altijd verre van gehouden heb, een beetje vanwege de lange speelduur, maar voornamelijk vanwege het thema: een film over zwaardvechters is helemaal niks voor mij. Het zien van de prachtige samoerai-trilogie van Yôji Yamada heeft mij echter op andere gedachten gebracht.

Ik moet zeggen dat de film mij niet is tegengevallen. Het verhaal is best interessant en ook het acteerwerk —vooral van Takashi Shimura— en de authentiek ogende settings zien er goed uit. Het voortdurende jakkerige heen en weer geren was ik op d’n duur wel beu. Daarnaast had de film wat mij betreft best wat beknopter mogen zijn.

Waarom de film gezien wordt als een meesterwerk van Kurosawa ontgaat mij. De eerder aangeduide samoeraifilms van Yamada vind ik in ieder geval een stuk mooier.

Zeer innemende, sfeervolle feel-good film over een aankomende studente, die als nieuwkomer haar weg probeert te vinden in een miljoenenstad en op de campus. Zoals The One Ring schrijft, er gebeurt niet zo veel, maar elk beeld is raak en ook de speelduur is perfect getimed. Ik kende Takako Matsu niet, maar zij is voortreffelijk gecast voor deze film.

Wanneer in de Engelstalige synopsis van een Japanse film staat dat een van de protagonisten een geheim met zich meedraagt, dan kun je er nagenoeg zeker van zijn dat het plot in mineur eindigt vanwege een of andere terminale aandoening. Dit romantische tienerdrama bevestigt dat nog maar eens. Eigenlijk heb ik het wel beetje gehad met dat soort ontknopingen. Afgezien daarvan is het overigens een aardige filmpje, mits je van klassieke muziek houdt.

Een warme, onderhoudende film met een simpel verhaal over liefde en traumaverwerking. De beide protagonisten en de verzorgde cinematografie zorgen voor bijna twee uur aangenaam vermaak.

Een gezellige film over rouwverwerking. Het klinkt als een contradictio in terminis. Toch heb ik de film zo ervaren. Dat is niet in de laatste plaats te wijten aan het aanstekelijke gedrag van het wonderbaarlijk zonnige personage van een jonge vrouw, die de overledene goed gekend heeft en die haar aanwijzingen (recepten) gebruikt bij de voorbereiding van de Boeddhistische herdenkingsdag 49 dagen na het overlijden. Regisseur Yuki Tanaka heeft over de impact, die dat heeft op de depressieve weduwnaar en op de door extra besognes geplaagde dochter, een erg leuke tragikomedie gemaakt.

Niet meer dan aardige film over een jonge vrouw, die geconfronteerd met een bleke, weinig opwindende toekomst, op zoek gaat naar meer sjeu in haar leven. Los van de opnamen van het fraai gevormde lichaam van protagoniste Setsuko Karasuma een nauwelijks enerverende film, die ietwat krampachtig binnen de lijntjes blijft kleuren. Had best wat venijniger mogen zijn.

Film die zijn veelbelovend begin op d’n duur niet helemaal waar kan maken. Zo ongeveer vanaf het moment dat er een overbodig subplotje met de zwangere medestudente wordt aangeboord, gaat het bergafwaarts. Het einde met de dood van zijn moeder en de supertoevallige ontmoeting met Mika vond ik te gehaast en daarom ronduit zwak.
Fraaie rol van Yasuko Matsuyuki. Vooral door haar toedoen toch nog wel een ruime voldoende.

Style over substance, daar ben ik doorgaans niet zo van. Het is weliswaar een prachtig vormgegeven, kleurrijke fantasie over twee halfgare meiden, maar bij gebrek aan een boeiend verhaaltje is het op d’n duur met mijn interesse droevig gesteld bij dit soort films. Van regisseur Tetsuya Nakashima zijn Memories of Matsuko (2006) en Kokuhaku (2010) mij een stuk beter bevallen.

Charmante romcom over de relatie tussen een uiterst serieuze priesterstudent en een pittige, levenslustige jonge vrouw. De film kent na een kostelijk begin een aantal zwakke momenten (zoals het muzikale intermezzo in de kerk) en is bovendien hartstikke voorspelbaar. Ondanks dat alleszins amusant, goed voor bijna twee uur prima vermaak, want het is altijd leuk Ji-won Ha bezig te zien. Deo gratias.

Imponerende tour-de-force van Noah Taylor en Geoffrey Rush als de geniale pianist, wiens geestelijke gesteldheid gebroken wordt door zijn tirannieke vader, een getraumatiseerde overlever van de Holocaust. Hoewel de film geïnspireerd is door het leven van de pianist David Helfgott, sprak het geheel mij niet bijzonder aan. Vanaf het moment dat Helfgott zijn eigen weg kiest, wist het verhaal mij amper nog te boeien. De muziek van Rachmaninov is aan mij niet besteed en dat scheelt natuurlijk. Armin Mueller-Stahl is heel erg getypecast.

Het verhaal heeft iets weg van een stripboek, zeker in het tweede, zwakkere deel. Het hangt van onwaarschijnlijkheden aan elkaar, soms op het belachelijke af. Slordig ook dat de make-up van Melanie Griffith zelfs in de meest beroerde omstandigheden perfect in orde blijft, alsof ze zo van de cover van een modeblad is gestapt. Wat dat betreft is ze het evenbeeld van haar moeder Tippi Hedren, die er ook altijd perfect uitzag wat er ook gebeurde.

Daarnaast is Griffith als actrice helaas niet sterk genoeg om zo'n film te kunnen dragen.

Aan de andere kant kent het verhaal een heel aardig begin en later ook een aantal spannende momenten. En ook het camerawerk is best goed. Al met al: net geen onvoldoende.

De Fight Cub zonder quasi-filosofisch geneuzel, maar met een hele stoet schaars geklede jonge dames, die overigens relatief weinig in beeld komen. Een van hen is Erika Sawajiri, die furore maakte met de titelrol in haar vorige film Herutâ Sukerutâ (2012).

Gewelddadige film over een naïeve, sympathieke “arbeidsbemiddelaar” in de rosse buurt van Tokio, die als een soort magneet het geweld voortdurend aantrekt. De bloederige vechtpartijen worden met een dun verhaaltje bij elkaar gehouden. Mooie opnamen van nachtelijk Tokio. Voor de liefhebbers van knokfilms.

Mij is helemaal ontgaan dat Sion Sono een vervolg had gemaakt op zijn film uit 2015 over de rivaliteit tussen ronselaars in het uitgaanscentrum van Tokio. Niet dat ik daardoor veel gemist heb, want het is goed beschouwd gewoon meer van hetzelfde, zij het dat de actie goeddeels verplaatst wordt naar de havenstad Yokohama.

Net als in de prequel is het kostelijk om te zien hoe protagonist Gō Ayano keer op keer op bloederige wijze in elkaar geslagen wordt om vervolgens een paar scènes later ongeschonden verder te gaan met waar hij mee bezig was. Een kniesoor die daar op let, zullen we maar zeggen.

Heerlijke, rustgevende film over groeiende camaraderie, saamhorigheid en verantwoordelijkheidsgevoel. Een sprekend voorbeeld van een in wezen simpele film, die je —ondanks het feit dat er niet zoveel gebeurt— van lieverlee helemaal weet in te pakken. Vanwege z’n eenvoud en fraaie cinematografie een prachtige film.

Trage, op zich weinig bijzondere film over een ontluikende liefde tussen twee mensen, die beide beschadigd zijn door trieste familie-ervaringen in het verleden. De gelukzalige mimiek, die de protagonisten nagenoeg heel te film op hun gezicht toveren, is op d'n duur net iets te veel van het goede. Niettemin een aangename, rustige film.

Michael Dunn, Simone Signoret (uiteraard) en Oskar Werner redden deze ellenlange film van een totale teloorgang. Het is een pretentieuze film met een bonte verzameling vrij pietluttige verhalen over kibbelende, nauwelijks interessante mensen. De laatste film van Vivien Leigh. Best sneu, want haar glorieuze carrière verdient een meer passende afsluiting.

Onderhoudend, toch wel met enig gevoel voor humor gemaakt drama over het dagelijks leven van jongelui in Beijing met in de hoofdrol… een fiets, die regelmatig van eigenaar / gebruiker wisselt. De een kan ‘m niet missen voor z’n werk, de ander heeft ’m nodig om indruk te maken op zijn vriendin. De karakterverschillen tussen de twee protagonisten komen sterk naar voren. De enscenering van de parallelle achtervolgingen in de steegjes tegen het einde van de film zorgt voor een onverwachte vrolijke noot, hoewel het slot van die scène op zich erg grimmig is.

Een prima film, sterk geregisseerd door Xiaoshuai Wang.

Een van de personages drinkt te veel in de hoop de liefde van haar leven op die manier weer te ontmoeten. Want toen ze hem de eerste keer zag, was ze dronken. Dit soort “logica” is exemplarisch voor deze film met een wirwar van (onvervulde) liefdesrelaties.
Na een hakkelend begin met een herhaling van scènes over stalking in het kwadraat een rustig voortkabbelende film, die erg oppervlakkig blijft. Wat diepgang betreft vormt de relatie tussen de lerares en haar mindervalide vriend de enige uitzondering.
Typisch zo’n film, die ik volgende week alweer vergeten ben.

Tegenvallende film, die slachtoffer wordt van een moderne verslaving: twitteren. Vooral in het eerste deel loopt het scherm regelmatig vol —links, rechts én onder— met tweets en de bijbehorende ondertitels. Dat maakt het haast ondoenlijk om de achterliggende beelden te volgen. Pas vanaf het gedeelte, waarin Shirono (Mao Inoue) haar kant van het verhaal vertelt, lijkt het weer enigszins op een normale film. Voor mij was de lol er toen al af, te meer omdat al lang duidelijk was dat zij niet de dader was.
Ik kan gezien het huidige tijdsgewricht het gebruik van social media in films billijken. Je moet evenwel niet overdrijven en regisseur Nakamura doet dat in deze film. Met de alles overheersende rol van twitteren brengt hij de film nagenoeg om zeep, al zal het wel zijn bedoeling zijn geweest om te wijzen op het gevaar van twitteren. Ik betwijfel of films een geijkt middel zijn voor die boodschap.

Beetje matte biografie over de baanbrekende carrière van een Amerikaanse politica. Had wat mij betreft best wat pittiger mogen zijn.

Matige dramedy met vier verhaaltjes, die zich afspelen in een afgelegen morsig motel. Het gedeelte

over de cosmeticacolporteur en de callgirl is wel aardig, maar de andere subplotjes zijn flauw, flauwer, flauwst.

Moeizame romcom over de krampachtige relatie tussen twee studenten. Wat zij elkaar te vertellen is nooit interessant en dat is op zich een aardige weerspiegeling van hun karakters. Matig.

Een gevarieerde dag uit het leven van een biseksuele jonge vrouw, die enerzijds voortdurend in aanvaring komt met haar conservatieve omgeving en anderzijds worstelt met haar gevoelens ten aanzien van een vriendin en een minnaar. Verrassend leuk regiedebuut van Emma Seligman, die zelf het scenario schreef en daarbij geleid werd door voorvallen uit haar eigen joodse omgeving.

Verscholen onder een vette laag spektakel en grof geweld gaat iets schuil dat lijkt op een verhaaltje over kinderroof en vrouwenhandel. Dat dient enkel als rode draad om spectaculaire voorvallen, achtervolgingen en knokpartijen aan elkaar te breien. Een “van dik hout zaagt men planken”-film, volgens mij bedoeld voor liefhebbers van superhelden in stripboekverhalen. Ik kan dat maar matig waarderen.

Rustig voortkabbelend minidrama, dat teveel aan de oppervlakte blijft en daardoor nauwelijks weet te boeien. Met name de motiveringen van de beide hoofdpersonages hadden best wat meer uitgediept mogen worden. Mahmud Shalaby heeft veel betere films op zijn naam staan, zoals Jaffa en Une Bouteille à la Mer.

Ik vind het een matige film, vooral omdat veel te vroeg duidelijk wordt welke kant het op zal gaan. Daarnaast is het uit de doeken doen van het moordmysterie erg zwak vorm gegeven. Ook het acteerwerk laat nogal wat te wensen ook. Tenslotte mist de film humor én spanning, zaken die wel terug te vinden zijn in “One Flew over the Cuckoo’s Nest”. Van het niveau van die film blijft deze film dan ook heel erg ver verwijderd.

Ik werd niet warm of koud van deze confrontatie tussen een altruïstische bommenexpert en de meedogenloze leider van een terreurgroep, die nog een rekening te vereffenen heeft. De film is vooral actiegericht en is uiterst summier wat betreft de achtergronden, c.q. beweegredenen. Ik weet niet of fans van Andy Lau hier blij van worden. Enkel aanbevolen voor de liefhebbers van spectaculaire actiefilms.

Sensuele film over een jonge gigolo, die door zijn madame eropuit gestuurd wordt om de seksuele wensen van vrouwen van middelbare leeftijd (en ouder) te vervullen. Het begint redelijk gewoontjes, maar van lieverlee worden de wensen extremer.

Veel duister bloot. Wat meer diepgang in het verhaal zou welkom zijn geweest.

Geconfronteerd met het verschrikkelijke nieuws over de bioscoop in Denver, heb ik van de weeromstuit maar een oudje opgezet uit een tijd, toen films minder gewelddadig en nog onschuldig vermaak waren.

Het ietwat belegen, voorspelbare verhaal van een van mijn favoriete regisseurs Ernst Lubitsch zorgt voor anderhalf uur amusant vertier, mede dankzij Margaret Sullavan en de als altijd brave James Stewart. Deed me denken aan het liedje 1948 van Gerard Cox, waarin hij zingt: “Toen was geluk heel gewoon.”