Opinions

Een modern sprookje in een (contra)spionage omgeving. Het verhaal voelt een beetje belegen aan en dat maakt het voor mij zeker zo leuk. Ik hou wel van die ouderwetse spionageverhalen uit de tijd van de Koude Oorlog.

De vormgeving en de cinematografie zijn eerste klas, evenals het acteerwerk van de hele cast. Zonder meer een erg vermakelijke film.

Van de negen films, die genomineerd zijn voor de Oscar, heb ik er nu zes gezien. Mijn inschatting is dat deze film een dikke kans maakt met het beeldje aan de haal te gaan. Dat geldt sowieso voor Sally Hawkins, die een topprestatie aflevert (niet voor de eerste keer trouwens) en in iets mindere mate voor Richard Jenkins (degelijk als altijd).

Psychodrama over een scholiere, die na een feestje op sociale media geconfronteerd wordt met een compromitterend filmpje. De worsteling die zij onder druk van haar ouders meemaakt vormt het centrale thema van de film. Gegeven de impact, die het voorval heeft op haar leven, zijn de reacties van haar klasgenoten opmerkelijk vlak.

Eigenlijk geldt dat ook voor de film als geheel. Dit soort praktijken op sociale media verdienen een veel krachtiger weerwoord.

Gemoedelijke misdaadfilm met een inventief script over oplichters, die elkaar de loef afsteken. De film neemt zichzelf niet al te bloedserieus, dus dat moet je als kijker ook niet doen. Geen topper, maar best vermakelijk dankzij het slimme verhaal.

Veelbelovend speelfilmdebuut van regisseur Noora Niasari over een Iraanse vrouw, die samen met haar dochtertje toevlucht zoekt in een opvanghuis in Australië en daar belaagd wordt door haar man. Een bijtend drama met indrukmakende rollen van Zar Amir Ebrahimi en Selina Zahednia als respectievelijk moeder en dochter.

Tamelijk stuurloze romcom met een hele stapel subplotjes met een vleugje humor en een vleugje drama, maar zonder veel diepgang. Gezien de bezetting had ik hier meer van verwacht.

Drama, geïnspireerd door ware gebeurtenissen, over een Amerikaanse advocaat die in een Thais bordeel op zoek gaat naar een meisje dat de moed heeft om te getuigen tegen haar pooier. Een hartverscheurende film over het smokkelen van jonge meisjes, gedwongen prostitutie en corruptie. Zaken die vaak samengaan. Een bij vlagen zeer heftige film met een gedenkwaardige rol van debutante Teresa Ting als de jonge prostituee.

Twee ex-geliefden halen jaren na hun scheiding oude koeien uit de sloot. Zowel qua inhoud als qua vormgeving een waardeloze film.

Historisch gezien een belangrijke film. De publicatie van de New York Times in het najaar van 2017 over het seksueel wangedrag van Hollywood hotemetoot Harvey Weinstein zorgde destijds voor de doorbraak van de #MeToo beweging. Een rustige film over een explosief onderwerp, in het zadel geholpen door het gedegen acteerwerk van Zoe Kazan en Carey Mulligan als de onderzoeksjournalisten.

De film deed mij onwillekeurig denken aan Bombshell van Jay Roach over de ondergang van Fox News-coryfee Roger Ailes in 2016.

Onschuldig tussendoortje dat je niet al te serieus moet nemen. Deze film heeft op vergelijkbare high school films voor dat ie niet verpest wordt door de gebruikelijke platvloerse onderbroekenlol. Een van de weinige bioscoopfilms van Rachael Leigh Cook, die toch vooral televisiewerk doet.

Deze genoeglijke middelbare scholieren romcom gaat uiteindelijk iets te veel op de sentimentele toer om ten onder te gaan in een al te vet aangezet tranendal. Jammer, want voor meer dan driekwart van de speelduur is het een niet onaardig liefdesdrama met aantrekkelijke protagonisten, die beiden een dubbelrol vervullen.

Peter Bogdanovich heeft een uitstekende cast bij elkaar weten te brengen, met in de bijrolletjes een aantal oude bekenden van hem. De frisse Imogene Poots springt eruit als het kwieke, enigszins naïeve hoertje.
Sommige scènes vliegen uit de bocht, zoals de chaos na de laatste toneelrepetitie. Ook de vertelstructuur had wat mij betreft beter achterwege kunnen blijven. Maar al met al een heerlijke klucht, zoals er naar mijn mening veel te weinig gemaakt worden tegenwoordig.

Aardig, maar voorspelbaar tussendoortje. Tony Danza gaat af en toe over-the-top, maar dat kan in zijn rol ingebakken zijn. Van Ami Dolenz hebben we volgens mij naderhand nooit meer wat gehoord.

Een liefdesrelatie, die te mooi is om waar te zijn. Althans dat vinden Kirk’s familieleden en vrienden. De film kent voor een komedie een best aardig verhaaltje en een aantal leuke momenten, al word je wel gemakkelijk afgeleid door de fraaie borsten van Alice Eve. Vooral daarom goed te doen.

Matige voorlichtingsfilm (?) over seksueel kuddegedrag onder middelbare scholieren. De film is dermate volgepropt met “open deuren” en clichés, dat ik mij afvraag of iemand hier überhaupt wijzer van wordt. Ik denk het niet.

Rauw drama over de ingewikkelde relatie tussen een jeugdige delinquent, die net uit de gevangenis ontslagen is, en een meisje, dat bij gebrek aan reële opties aan de kost komt door zich van tijd tot tijd te prostitueren. Geleidelijk aan ontwikkelen zij wederzijds gevoelens voor elkaar en vandaar uit groeit langzaamaan een (on)zeker gevoel van eigenwaarde. Helaas zijn dat gevoelens die hen in conflict brengen met hun omgeving in een achterstandswijk.

Een pakkende, realistisch ogende film met een meeslepend verhaal en een hoopvol einde. De debuterende protagonisten geven beiden op geloofwaardige wijze invulling aan hun personages. Het lijkt alsof zij zichzelf spelen. Uitstekend gedaan.

Een aandoenlijke film over een tienerromance tussen twee scholieren, die elkaars tegenpool zijn. De regisseur neemt de tijd om de verschillen qua karakter en achtergrond uit de doeken te doen. Een halve * aftrek voor het tegenvallende slotakkoord.

In vergelijking met de erg mooie films die ik eerder van regisseur Eran Riklis heb gezien (The Syrian Bride, Etz Limon) valt deze tegen. Het is een psychodrama over twee vrouwen, die voor hun eigen veiligheid ondergedoken zitten in een appartement in Hamburg.
De film is bedoeld als thriller, maar wordt geen moment echt spannend. Het einde in Toronto komt min of meer plompverloren uit de lucht vallen. Globetrotter-actrice Golshifteh Farahani (Darbareye Elly) verdient beter materiaal om mee te werken.

Sfeervolle film over een zorgzame, vriendelijke vrouw, die voortdurend voor iedereen klaarstaat maar zichzelf een beetje voorbijloopt in haar zoektocht naar genegenheid. Over het geheel bezien eigenlijk een tragische film, die je toch met een goed gevoel achterlaat dankzij de aangrijpende slotscène. De vertolking van de uitermate charmante Hong Tao is zonder meer subliem. De film heeft mij echt geraakt.

P.S. Nooit geweten dat er zoiets bestond als een “nachtmarkt”.

Films over homostellen zijn vaak zwaar op de hand. Regisseur Leste Chen slaagt er echter in om een homoseksuele relatie als onderdeel van een driehoeksverhouding te verpakken in een tamelijk relaxt romantisch drama. Daarbij weet hij prima vertolkingen te ontlokken aan zijn jeugdige protagonisten, resulterend in een boeiende film. Goed gedaan.

Er zitten niet zoveel boeiende ontwikkelingen in dit romantische drama over tieners zonder veel romantiek. Van begin af aan is wel duidelijk hoe het allemaal gaat aflopen. Om daar een film van bijna twee uur over te maken, is nogal overdreven en een beetje zonde van de tijd.

Shu Qi en Eddie Peng worden weer eens verenigd in deze “dertien in een dozijn”-romcom. Regisseur Luo Luo laat de film alleraardigst beginnen, maar geleidelijk aan worden de clichés aan elkaar geregen. De imposante skyline van Shanghai had wat mij betreft best vaker gebruikt mogen worden als decor.

Net als aan de verhalen van Conan Doyle vroeger vond ik er niet veel aan. Het is allemaal wat chaotisch en de verklaringen, die door Holmes vanuit het niets te voorschijn getoverd worden, komen op mij te gekunsteld / vergezocht over.

Ik ben bang dat ik nooit een fan van Guy Ritchie zal worden.

Opnieuw een erg leuke film van Buster Keaton. Hij begint meer van zijn films op een rustige wijze (mogelijk uit effectbejag), maar deze keer duurt het wel erg lang alvorens hij helemaal losgaat. Niettemin telt de film zoveel hilarische momenten in de tweede helft, dat het gebrek eraan tijdens het begin meer dan goed gemaakt wordt. Ik heb in ieder geval weer genoten, maar mijn favoriete Keaton blijft vooralsnog Our Hospitality (1923).

Tour-de-force van Maggie Gyllenhaal, die haar rol van vallen en opstaan met verve vervult. Gelukkig kiest regisseur Collyer niet voor een geforceerd Hollywood-einde, zodat de toekomst open ligt. Geeft ruimte voor een sequel: "SherryBaby: 10 years later" (of zoiets). Het personage is er interessant genoeg voor.

Vier korte films over de impact die het voltrekken van doodvonnissen heeft (of niet heeft) op de uitvoerder van executies. Bij de slotscène van het eerste deel ben ik mij rot geschrokken.

Regisseur Rasoulof omkadert de prangende kritische verhalen met een keur aan prachtige rustieke plaatjes. Zoals ik inmiddels verwacht van een film uit Iran is het acteerwerk weer tot in de puntjes verzorgd. Het is wel wrang deze film in alle rust te bekijken, terwijl je weet dat de regisseur vanwege zijn expliciete maatschappijkritiek in de gevangenis zit.

Naar mijn gevoel een wat vreemde eend in de Ki-duk Kim bijt. De film is net als het nieuwe gezicht van See-hee: mooi maar het voelt niet lekker aan. Vooral in het laatste deel volgen de verwikkelingen elkaar zo snel op, dat ik niet aan de indruk kan ontkomen dat regisseur Kim het min of meer zag als een tussendoortje waar hij zo vlug mogelijk vanaf wilde zijn. Hoe dat ook zij, ik vind het zeker niet zijn beste film.

Wanneer een vader te midden van meer dan een miljard mensen jarenlang op zoek gaat naar zijn ontvoerde zoontje, is dat letterlijk het zoeken naar een speld in een hooiberg. Maar je weet maar nooit, zoals de ervaring inmiddels leert. (Zie de link van Flavio). Een rustige film met een onwaarschijnlijk verhaal, dat het vooral moet hebben van het bedachtzame optreden van Andy Lau.

Simpele low budgetfilm over een jonge vrouw, die maar niet kan wennen aan het feit dat ze na jaren gedumpt is door haar vriend. Langzaam maar zeker bouwt zij een aseksuele vriendschap op met een collega, die haar steeds terzijde staat. Film zonder veel hoogte- of dieptepunten met als voornaamste attractie het acteerwerk van Baihe Bai en Zhang Wen.

Ik heb niet zoveel met martial art-films, maar een film met de betoverende Ziyi Zhang kan ik maar moeilijk laten liggen.

Visueel is het een prachtige film en ook de soundtrack is dik in orde, maar het verhaal vind ik maar dunnetjes.

De mooiste scène zit ongetwijfeld in het begin: het mooie ballet tijdens het echospel.

Maar... regisseur Yimou Zhang en actrice Ziyi Zhang hebben echt wel betere films gemaakt, dan deze tegenvaller.