Opinions

Geinig tussendoortje met een energieke en bijzonder aantrekkelijke Natalie Wood als voornaamste attractie. Geen lachen-gieren-brullen werk. Van tijd tot tijd zitten er echter best grappige voorvallen in deze film, met als hoogtepunt de scène met het tolgeld. Hoewel je de clou voelt aankomen, is de grap desondanks toch leuk. Geen topfilm, maar best vermakelijk.

Je hebt flauwe tienerkomedies en je hebt superflauwe tienerkomedies. In deze laatste categorie valt dit flutfilmpje dat krampachtig zijn best doet een beetje ondeugend over te komen. Men had zich de moeite kunnen besparen.

Hafsia Herzi (La Graine et le Mulet !) en een suggestieve titel. Dat kon ik toch niet laten liggen. De film maakt mijn mogelijk te overspannen verwachtingen niet helemaal waar. Daarvoor mist het te magere verhaal de nodige diepgang, maar de sensuele Hersi stelt zeker niet teleur. Ze slaagt er in haar eentje moeiteloos in om ondanks het zwakke materiaal de aandacht toch vast te houden.

Lang niet zo beroerd als de titel doet vermoeden. Weliswaar komen van tijd tot tijd de nodige platvloersheden aan de orde, maar er zijn daarnaast ook een aantal leuke grappen, plus ruime aandacht voor de op zich aangename hoofdpersonages, die te midden van de onvermijdelijke onderbroekenlol, best aardig over het voetlicht komen. Stukken beter dan de American Pie of Porky’s films en soortgenoten.

Niet onaardige, vrij sobere film over een niet alledaags onderwerp.

Anne Parillaud is best goed als de met zichzelf en haar hoofdspelers worstelende regisseur.

Film voor de derde keer binnen één jaar bekeken. Zorgvuldig opgebouwd docudrama met een indrukwekkende hoofdrol (alweer) van Anamarina Marinca, een van de beste hedendaagse actrices (ook geweldig in 4 Luni, 3 S%u0103pt%u0103mîni %u015Ei 2 Zile.

Beklemmende film van begin tot eind.

Anders dan de titel doet vermoeden een vrij onschuldig niemendalletje over een man die samen met een callgirl een gefrustreerde bouwvakker op sleeptouw neemt om hem te herenigen met zijn verloofde. Op sommige momenten best geinig.

Sterk regiedebuut van Soderbergh over vier mensen, die elk op hun eigen wijze worstelen met de drie begrippen uit de titel. Krachtig en verrassend psychologisch drama met uitmuntende vertolkingen van MacDowell, San Giacomo en Spader. Een uitzondering geldt voor het optreden van Peter Gallagher. Die heeft mij als acteur nog nooit kunnen bekoren.

Battle of the sexes. Twee koppels, die aan weerszijde van een straat wonen, zien hun huwelijksproblemen alleen maar toenemen, wanneer beide een kennis van vroeger op bezoek krijgen. Van lieverlee worden de strijdkrachten gehergroepeerd: de vrouwen aan de ene kant van de straat, de mannen aan de andere.

Tamelijk komisch drama, maar tevens een nogal onevenwichtige film, die fragmentarisch doet denken aan Le Déclin de l’Empire Americain (1986). De suggestieve poster is erg misleidend. De dames en heren hebben het zo druk met ruziemaken en elkaar de maat nemen, dat er nagenoeg geen tijd overblijft om te vrijen.

Deze satire over de rol van seks in onze hedendaagse samenleving is veruit de minste van de Terstall-trilogie. Op zich zijn de verhaaltjes niet onaardig, maar de volgens mij komisch bedoelde raamvertelling met Gene Bervoets vond ik erg storend.
Leukste moment: het Marokkaanse echtpaar dat na een bezoekje aan de lesbische buren over de lamellen begint. Dat soort onverwachte en verfrissende humor mag ik wel.

De zoveelste film over de dramatische gevolgen van pesten via sociale media. Naar mate het onderzoek door de moeder vordert, wordt het verhaal niet geloofwaardiger, want zo kunnen we... nog úren doorgaan. Als waarschuwing nuttig, maar het resultaat is uiteindelijk maar zozo.

Zoals de poster al suggereert draait de film voornamelijk om de sensuele uitstraling van Miriam Giovanelli en de gevoelens, die dat losmaakt bij haar aanstaande stiefbroer Andrea Bosca, bij wie zij intrekt. Alles daaromheen, zoals de handschriftanalyses en de afspraak met het “mooiste meisje” van Rome, is poespas.

Een matige romcom, die ondanks het vrouwelijk schoon, amper weet te boeien.

Zonder meer een van de beste films van Hitchcock. In het puntgave verhaal worden spanning en scherpzinnige humor in een vlot tempo afgewisseld. Bovendien uitstekend geacteerd met o.a. een kostelijk bijrolletje van de onvergetelijk Hume Cronyn als de triomfantelijke bedenker van moordplots. Een vermakelijke en onderhoudende film.

De laatste Thin Man-film van regisseur Woody Van Dyke, die vanwege zijn slechte gezondheid twee jaar later een einde aan zijn leven maakte. Dat mag overigens de pret niet drukken in deze aflevering, waarin het plot verplaatst is naar de paardenrenbaan en het bijbehorende bookmakerskantoor. Een van de weinige films, waarin Stella Adler te zien is, de vrouw van wie Marlon Brando (naar eigen zeggen) acteren geleerd heeft. Tevens een vroege, maar weinig opvallende bijrol van een nog jonge Donna Reed.

Dit soort actiefilms is door de bank genomen niet mijn ding. Als het evenwel verpakt wordt in een vlotte komedie met spitse oneliners, dan wordt het toch wel amusant. Natuurlijk is de titelrol Samuel Jackson op het lijf geschreven. Een leuke film, een stuk vermakelijker dan de vorige versie uit 2000.

Ik vind Asghar Farhadi een van de beste, zo niet de beste regisseur van het huidige tijdsgewricht. Weliswaar haalt hij met deze film nog niet het uitzonderlijk hoge niveau van zijn latere werken, maar de voortekenen zijn er al wel. Het is een psychologisch drama over vriendschap, gerechtigheid en wraakgevoelens, plus een vleugje verliefdheid. Boeiend om te zien hoe de hoofdpersonages uiteindelijk stuk voor stuk geconfronteerd worden met nauwelijks oplosbare dilemma’s.

Omdat ik niet ben ingevoerd in de spelregels van de Iraanse maatschappij, zoals die geïnitieerd worden door de Koran, heb ik gefascineerd zitten kijken naar het drama dat zich op mijn scherm afspeelde. Wat opvalt naast het knappe scenario zijn de authentiek ogende scenery en het vlekkeloze acteerwerk. Niet alleen van Taraneh Alidoosti —een vaste waarde in de films van Farhadi— maar deze keer vooral van Faramarz Gharibian (de vader van het vermoorde meisje).

Een bijzonder boeiende rechttoe-rechtaan film zonder allerlei trucjes of fratsen.

Na twintig jaar (zo ongeveer) eindelijk eens herzien en ik mag met genoegen constateren dat de film nog net zo fris en fruitig oogt als de eerste keer. Naast het frivole verhaal over William Shakespeare en diens meesterwerk “Romeo and Juliet” vallen vooral het eerste klas acteerwerk van de kwalitatief sterke cast, de mooie settings en de fraaie kostuums op. Kortom, een genot om naar te kijken.

Vrij routineus gemaakte dansfilm volgens het min of meer geijkte patroon van de Astaire-Rogers films. Niettemin toch wel aardig met als hoogtepunt het duet “Let's Call The Whole Thing Off” en de daaropvolgende rolschaatsscène.

Buitengewoon warme en charmante film over een bankmedewerker, die op de rand van een midlifecrisis tot de conclusie komt dat er in het leven meer moet zijn dan alleen maar werken om je hypotheek te betalen. Tijdens zijn reis naar huis ziet hij vanuit de metro vrijwel dagelijks een mooie jonge vrouw uit het raam van een dansschool staren. Geïntrigeerd door haar verschijning meldt de man zich aan bij de dansschool, geen geringe stap vanwege de taboesfeer waarmee dansen in Japan omgeven is.

Scenarioschrijver en regisseur Masayuki Suo heeft rondom dat gegeven een hartverwarmende film gemaakt met de ervaren Kōji Yakusho in een van zijn beste rollen ooit en Suo’s eigen vrouw Tamiyo Kusakari als het schier onbereikbare sekssymbool. Drama en humor zijn tijdens heel de film naadloos met elkaar vervlochten. Het is een prachtige film over zelfontdekking en kameraadschap, die je met een heerlijk gevoel achterlaat.

De film is waarlijk bedolven onder de prijzen. Terecht naar mijn mening. De totaal overbodige Amerikaanse remake uit 2004 met Richard Gere en J. Lo in de hoofdrollen is op alle fronten inferieur aan dit origineel.

Mijn enthousiasme over deze film wordt allicht mede gevoed door het feit dat ik altijd al een liefhebber ben geweest van ballroom dancing. Jammer dat die dansen minder populair zijn geworden bij de hedendaagse jeugd. Ze weten niet wat ze missen…

Erg mooie, gevoelige film over een yuppie, die als de dood is om iemand zijn zorgvuldig afgeschermde, haast steriele wereldje binnen te laten dringen en die derhalve noodgedwongen zijn seksverslaving bevredigt door vluchtige one-night-stands en frequent masturberen. Hij komt in de problemen, wanneer zijn extroverte zus zich in zijn leven binnendringt én wanneer de relatie met een collega (knap gespeeld rolletje van Nicole Beharie) net iets verder dreigt te gaan dan oppervlakkige seks.

Een niet alledaags thema, dat door Steve McQueen binnen de contouren van een quasi-anoniem New York met veel gevoel wordt vormgegeven, met name door lange nadenkmomenten.

Meest gedenkwaardige scène: het oogcontact tussen Michael Fassbender en Lucy Walters in de metro, met een geweldige mimiek van Walters. Erg subtiel. Ik vermoed dat wij deze roodharige de komende jaren nog wel vaker zullen tegenkomen.

Grappige komedie over de nadagen van de seksuele revolutie, eind jaren '60. Thema is inmiddels enigszins verouderd, maar was destijds erg hip.

Door het prima acteerwerk en de lekkere muziek heeft deze film na al die jaren trouwens nog niets van z'n charme verloren heeft. Erg leuk.

Mijn tweede film van Zhangke Jia is mij een stuk beter bevallen dan zijn voorganger (A Touch of Sin). Ik moet daarbij meteen aantekenen dat het laatste deel van de film, dat in Australië speelt, in vergelijking met het voorafgaande nogal een afknapper is qua inhoud en qua acteerwerk. Om die reden heb ik mijn waardering neerwaarts moeten bijstellen. Het is mij niet duidelijk waarom Jia in die laatste episode nieuwe personages opvoert, terwijl er in het eerste deel van de film genoeg interessante figuren rondlopen om op voort te borduren. Net als in Io Sono Li (2011) zet Zhao Tao weer een puike vertolking neer.

Qua vormgeving een beetje een buitenbeentje vergeleken met het eerdere werk van Yimou Zhang (maar ik heb wel veel, maar nog niet alles van hem gezien).

Ingetogen en gevoelig verteld verhaal over de pure liefde tussen twee jongeren tijdens de Culturele Revolutie van Mao, gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Schitterende hoofdroldebuten van de frêle Dongyu Zhou en Shawn Dou, prachtige cinematografie, een subtiele soundtrack en niet te vergeten een magnifieke slotscène met een hoog zakdoekgehalte.

Enige minpunten zijn de trage montage en het gebruik van tussentitels om het verhaal met citaten uit het boek van Ai Mi aan elkaar te lassen. Met een paar extra scènes had een vakman als Zhang dat volgens mij gemakkelijk kunnen voorkomen.

Ondanks deze tekortkoming een aangrijpende, bijzonder romantische en erg lieve film.

De meedogenloze strijd tussen de rijke veeboeren en de arme kolonisten in Wyoming eind 19e eeuw is al meningmaal het centrale thema van een western geweest. Deze film van George Stevens springt er zonder meer uit. Dat komt vooral omdat het verhaal erg aannemelijk is. Neem daarbij de authentiek ogende settings, de schitterende cinematografie en het uitstekende acteerwerk en je hebt een topfilm, die niet alleen door de liefhebbers van westerns (niet mijn favoriete genre) gewaardeerd wordt.

Deze film markeert ook het afscheid van Jean Arthur, een getalenteerde actrice die vooral in komedies uit de jaren ’30 haar sporen verdiend heeft.

Zwak scenario, vol onwaarschijnlijkheden en toevaligheden. Verhaal deed mij een beetje denken aan de Dick Bos-strips uit mijn middelbare schooltijd (lang geleden dus). De zwakte van de film wordt gecompenseerd door het prima acteerwerk van de vier hoofdpersonages. Maar ik zie Gong Li (een van de beste actrices van haar generatie) toch liever in films uit haar thuisland. Het fonetisch opzeggen van haar teksten gaat zichtbaar ten koste van haar acteren.

Naast wat fraaie beelden van Shanghai heeft deze film weinig te bieden. Het verhaal over een Amerikaan met Chinese roots, die zijn draai niet kan vinden in China stelt weinig voor. Ik vind daarnaast de casting weinig gelukkig. Ik zou de rollen van de Amerikaanse vriendin en de Chinese assistente omgedraaid hebben. Levert volgens mij een veel interessanter verhaal op. Maar ja, wie ben ik?

Regisseur Von Sternberg is voor mij de meester van de overdrijving. Ook dit is weer zo’n theatrale film van zijn hand met lachwekkende dialogen en groteske personages. Daar komt bij dat vooral Ona Munson nogal mishandeld is door de make-up afdeling. Gelukkig ziet de nog jonge Gene Tierney er een stuk frisser uit, maar dat is meteen het enige pluspunt van deze mislukte poging de duistere wereld van het vooroorlogse Shanghai aanschouwelijk te maken.

Charmante tragikomedie over een Amerikaan van Chinese afkomst, die zijn draai niet kan vinden tot hij kennismaakt met zijn “roots” en dan nog… Gevatte dialogen en sprankelend acteerwerk van Ken Leung en Hayden Panettiere maken dit ondanks de dipjes hier en daar tot een aangename verrassing. Door de bank genomen best een leuke film met een kostelijke openingsscène.

Dongyu Zhou is de absolute ster in deze film over de stress, die het naderende toelatingsexamen voor de universiteit met zich meebrengt. Die stress wordt nog verhevigd door de pesterijen van klasgenoten. Wanneer het slachtoffer bescherming zoekt bij een jonge straatcrimineel, ontwikkelt zich tussen haar en hem uiteindelijk een onwaarschijnlijke liefdesrelatie.
Regisseur Kwok Cheung Tsang heeft die twee verhaallijnen verweven tot een geschakeerde, aangrijpende film met een dramatische climax., een waardige opvolger van zijn vorige film (SoulMate, ook met Dongyu Zhou)

Een film over de relatie tussen een rebelse tiener en haar gangstervader, bij wie de scherpe kantjes langzaamaan beginnen te verdwijnen. Regisseur Chen probeert elementen van een coming-of-age film te vervlechten met een gangsterfilm. Het resultaat is een gelaagde, over het geheel genomen vriendelijke film met een beetje drama en een beetje misdaad. Onderhoudend.