Opinions

Minutieuze reconstructie van de staatsgreep (1979) in Zuid-Korea van generaal Chun en de tegenstand van generaal Lee. De film lijkt vooral bedoeld voor binnenlandse consumptie in Zuid-Korea. De film kent met zijn talloze wendingen wel een prima spanningsboog.

Sterk (sociaal-)psychologisch drama met een topbezetting. De diversiteit qua karakters van de verschillende personages maken dit tot een bijzonder aangename film, die van begin tot eind de aandacht weet vast te houden in weerwil van het feit dat er niet zoveel spectaculaire dingen gebeuren eigenlijk.

Dat is met name te danken aan het uitstekende acteerwerk over de gehele linie, waarbij ik dan vooral wil duiden op Wendy Hiller, David Niven en Deborah Kerr (als de meest grijze muis die ik mij kan herinneren). Erg goed.

Ik heb aan deze film ambivalente gevoelens overgehouden. Hoewel de film een interessant thema kent, kon het mij maar matig boeien. Ik kan niet precies duiden wat er nou precies aan schortte. Volgens mij ligt het vooral aan de tamelijk onsamenhangende monologen en dialogen. Hoe dan ook, ik vind dat De Sica ondanks de sterrenbezetting zijn hand enigszins overspeelt in zijn poging een stempel te drukken op het naoorlogse Wirtschaftswunder.

Esben Smed schittert in deze schokkende film over de gijzeling van een jonge persfotograaf door barbaarse strijders van ISIS. De film komt af en toe een beetje tot rust wanneer overgeschakeld wordt naar het thuisfront in Denemarken. Andermaal een topfilm van regisseur Niels Arden Oplev met beklemmende beelden.

Hartverscheurend verhaal over een jonge meisje dat na emotionele chantage door haar vader gedwongen wordt te trouwen met een harteloze bullebak, die bovendien minstens twee keer zo oud is als zij. Het hele dorp weet wat er aan de hand is; iedereen zwijgt!

Mooie cinematografie en prima acteerwerk, i.h.b. van Karine Vanasse.

Ik heb aan het uitstekende commentaar van Fransman weinig toe te voegen. De camera die dicht op het gebeuren zit en het continu aanwezige omgevingslawaai geven je het gevoel dat je zelf deel uitmaakt van de chaos. Hilarisch hoogtepunt: de geit die met zijn onverwachte bezoek aan de bioscoop abrupt allerlei min of meer duistere activiteiten tot stilstand bracht.

Romantisch sprookje over een arm schoffie die een relatie krijgt met een eigenzinnig meisje uit de hogere kringen. Het verhaal is inmiddels min of meer klassiek en in allerlei varianten al talrijke malen verfilmd. Niettemin maken de fraaie (winter)settings en de cinematografie dit tot een fijne kijkervaring. Erg leuk.

Susanne Bier’s tweede uitstapje naar Hollywood is een miskleun. Na een aardig begin komt de film met een formuleachtig verhaal over gekonkel, jaloezie en moord in een houthakkersgemeenschap. Tot mijn ontzetting bakt Jennifer Lawrence er bitter weinig van in deze film. Ze is miscast of ze had geen voeling met haar rol.

Het slome tempo biedt je wel de gelegenheid te genieten van de fraaie beelden van de Smoky Mountains, met voorsprong het beste onderdeel van deze film.

Heel erg innemende romcom. Het onwaarschijnlijke verhaal maakt het extra verrassend en leuk. Uitstekend geacteerd door John Cusack en Kate Beckinsale: de vonken springen er af.

Verhaal vertoont veel gelijkenis met het veel mindere A Lot Like Love (2005).

Biopic over een van de bekwaamste diplomaten, die de Verenigde Naties ooit gekend hebben. Zijn “successen” komen in flashbacks voorbij. Toch wel zonde dat die overschaduwd worden door een tweede romantische verhaallijn, die een stuk minder interessant is.

Satire over de teloorgang van de Sovjet-Unie en de repercussies die dat heeft in het bevriende Cuba, dat sowieso het liefst van twee walletjes eet maar nu van slag is. Geen topcinema, maar wel een vermakelijke film met meerdere verhaallijnen die kunstig met elkaar verknoopt zijn.

Gezien de tragische levensloop van de protagonisten Patrick Dewaere en Marie Trintignant met een enigszins bezwaard gemoed aan deze film begonnen. Dat werd er gaandeweg niet beter op, want het is een inktzwart verhaal over een verzameling neuroten, die op geen enkele manier met elkaar en/of met hun problemen kunnen omgaan. Hoewel er uitstekend geacteerd werd, zeker door Dewaere en Boyer, begon de inhoud van de film mij steeds meer tegen te staan. Is wat mij betreft niet voor herziening vatbaar.

De humor van de gebroeders Coen slaat bij mij nauwelijks aan. Doorgaans weten hun films bij mij niet meer dan een flauwe glimlach te ontlokken. Zo ook deze gezapige film over een man, die enigszins verdwaasd in het leven staat op zoek naar houvast. Er zitten een aantal leuke momenten in, maar niet meer dan dat.

Matige komedie, die geen recht doet aan het talent van Meg Ryan en Timothy Hutton. Niet zo'n geslaagd debuut van Cheryl Hines als regisseur.

Een moeder sluipt tegen het ochtendgloren haar huis uit en laat haar man en kinderen in onwetendheid achter. Zover heb ik het kunnen volgen, maar van wat daarna komt kan ik geen chocola maken. Het is voor mij een grote warboel van scènes en ontwikkelingen, waarin ik geen lijn heb kunnen ontdekken, behalve dat het pianospel van de dochter een belangrijke rol speelt in het leven van de raadselachtige moeder. Misschien dat bij een herziening de puzzelstukjes beter op hun plaats vallen, maar daar wacht ik toch maar even mee.

Romantisch drama over een driehoeksverhouding, waarbij een moeder en haar dochter betrokken zijn. De film heeft zo zijn momenten, maar steekt over het geheel genomen nauwelijks boven de middelmaat uit.

Originele film, gebaseerd op het essay dat Mark O’Brien met de nodige zelfspot over zijn eigen ervaringen publiceerde. Ik vind het jammer dat regisseur Lewin zich strikt aan dat verhaal gehouden heeft, waardoor O’Brien’s levenspartner Susan pas heel laat in de film in beeld komt. Zijn geestelijke en fysieke relatie met “the love of his life” ná afloop van de sekstherapie lijken mij zeker zo’n interessant onderwerp als de therapie zelf.

Niettemin een prima film met markant acteerwerk van de hele cast. Wat verder opvalt is dat de dialogen te midden van de dramatiek rijkelijk gevuld zijn met scherpzinnige humor. Maar ja, als je het verhaal van de gehandicapte charmeur O’Brien leest kon dat ook moeilijk anders.

Televisiedrama in het kader van “The Blue Heart Campaing against Human Trafficking” over mensenhandel en gedwongen prostitutie in Servië. Zoals de meeste films over dit onderwerp een uitermate schrijnend verhaal. Opvallend is de gelijkenis van de ontwikkeling van de twee zusters met die van de zusters in de Engelse miniserie “Sex Traffic” (2004). Zonder meer ontstellende film.

Vlotte misdaadkomedie over vier vriendinnen, die al dan niet noodgedwongen het criminele pad opgaan. Een redelijk, af en toe spannend verhaal en over het algemeen alleszins aanvaardbaar acteerwerk i.h.b. door Queen Latifah. Best geinig eigenlijk.

(V)luchtig niemendalletje, ideaal om ’s avonds laat voor het slapen gaan nog even gedachteloos mee te pikken. Met de carrière van Zoey Deutch wordt het nooit iets als ze blijft opduiken in dit soort formuleachtige derde rangs romcoms.

Van de drie verfilmingen van de schandaalroman van Choderlos de Laclos, die ik tot nu toe gezien heb, vind ik dit de beste. De verplaatsing van de inmiddels welbekende intriges naar Koreaanse aristocratische kringen in de 18e eeuw voegt een nieuwe dimensie toe aan het verhaal. Naast de settings zijn ook het acteer- en camerawerk nagenoeg vlekkeloos. Prima film derhalve.

Prachtige film over de innige, maar ongelukkige relatie tussen twee jonge mensen, die op onbaatzuchtige wijze een uiterste poging doen het geluk van de partner te bewerkstelligen. Na het vrij luchtige begin, komt het des te harder aan wanneer in het tweede deel blijkt, dat Cream altijd geweten heeft hoe de vork in de steel zit. Een poëtische, ontroerende film, maar regisseur Won voorkomt met een relaxte toonzetting dat het overdreven sentimenteel wordt.
Dat is mede te danken aan het ontspannen acteerwerk van de beide hoofdrolspelers, die in hun rollen een zelden getoonde intimiteit aan de dag weten te leggen. Enig minpuntje vind ik het volgens mij overbodige subverhaaltje over de promotie van een popzangeres. Maar ja, je kunt niet alles hebben.
Aanbevolen aan de liefhebbers van romantiek, want… liefde in het kwadraat. Een pareltje.

Speelse komedie over jong volwassenen, die met wisselend succes de wilde haren uit de hun tienertijd van zich af proberen te schudden en op zoek zijn naar nieuwe kansen of uitdagingen. Ik vermoed dat de film vooral bedoeld is voor leeftijdgenoten van de protagonisten. Dat is meteen een nadeel voor mij en verklaart allicht ten dele waarom ik de film maar matig kan waarderen. Links en rechts komen er wel een aantal leuke scènes voorbij, maar over het geheel genomen vond ik er niet veel aan.

Aan spektakel geen gebrek in dit CGI-defilé over puinruimers in het universum. Mensen die op zoek zijn naar iets wat lijkt op een enigszins samenhangend verhaal komen er echter maar bekaaid vanaf. Het eerste uur of zo is nog wel leuk. Daarna vervalt de film veelal in visuele herhalingen uitmondend in een voorspelbaar einde. Puur voor de liefhebbers.

Een heel opgewekte film, uitermate geschikt om een wat treurige bui te verjagen. Het verhaal stelt niet zo veel voor, maar de muziek en vooral de dansscènes zijn heel mooi. Dat geldt met name voor het in alle opzichten spectaculaire ballet bij het bouwen van de schuur. Bovendien hebben Howard Keel en vooral Jane Powell allebei een heel mooie stem.

Ik heb lang moeten zoeken naar deze film, waarvan ik nog wist dat ik hem bij de eerste keer kijken heel mooi had gevonden. Ik ben blij dat ik de film uiteindelijk gevonden heb, want het is een bijzonder aangename film, waar je echt vrolijk van wordt.

Zonder meer niet Keaton’s beste. Te doen gebruikelijk concentreren de grappen zich in het tweede deel van dit filmpje, maar het zijn er in vergelijking met andere Keaton films veel te weinig, terwijl ze ook nog eens eindeloos worden doorgevoerd (de kerk, de achtervolging, de lawine). De leukste scène vind ik die met de bouwvakker, die van zijn werk beroofd wordt door de boze vrouwen.

Vermakelijk tussendoortje, maar in vergelijking met Keaton's geniale Our Hospitality (1923) tamelijk slapjes.

Ondanks de topbezetting kon deze verfilming van het vanwege de tijdgeest van toen succesvolle boek van Fletcher Knebel mij nauwelijks boeien. Daar is in de eerste plaats het verhaal debet aan (wat nou, een geheime militaire basis in de woestijn bij El Paso ?). Ook het acteerwerk houdt niet over. Met uitzondering van Edmond O’Brien komt dat nogal steriel over. En arme Ava Gardner. Heeft ze eindelijk weer eens een rol in een grote film, krijgt ze amper wat te doen.

Bijzonder mooie film over schuld en boete, over wroeging en verlossing, over gewetensnood, over een zoektocht naar vergeving. Knap hoe regisseur Muccino de kijker lang in het onzekere laat over de beweegredenen van de wat raadselachtige Ben (Will Smith) en daardoor de aandacht van de kijker weet vast te houden.
Los van de aangrijpende inhoud van het verhaal, dat je een andere kijk op het leven geeft, wordt er over de volle breedte uitstekend geacteerd met diep gevoelde emoties, waarbij vooral het optreden van Rosario Dawson opvalt.
’t Is maar film, ’t is maar fictie, maar toch...
Een solide, goede gemaakte film, die beklijft.

Kaleidoscoop over mensen voor wie het ouderschap uiteenlopende problemen met zich meebrengt. Sommige verhaaltjes zijn grappig, andere meer wat drukkend. Ze hebben met elkaar gemeen dat het over levensechte personages gaat die lief en leed met elkaar trachten te delen. Ik hield er best een goed gevoel aan over. Onwillekeurig deed de film mij denken aan die andere Canadese mozaïekkomedie Young People Fu**ing (2007).

Naar verluidt zwijmelden hele volksstammen weg bij het zien van de serie. Ik kan daar niet over oordelen, want ik heb maar een paar afleveringen gezien, maar ik kan me niet voorstellen dat men de film ook zo geweldig vindt. Een flinterdun verhaaltje, dat op de koop toe zo'n 2½ uur duurt. En met de schoonheid van de vrouwen valt het ook al niet mee, al ziet Kristin Davis er best aardig uit. Niks voor mij, maar ik vrees dat ik niet tot de doelgroep hoor. Twee sterren voor een handvol leuke momenten.