Opinions

Weinig nieuws onder de zon in deze door Agatha Christie geïnspireerde komische whodunit met een topbezetting van wie je over het geheel genomen meer mag verwachten. Saoirse Ronan steelt moeiteloos te show.

Genietbare pinku met een hoofdrol voor de guitige en weelderige Sora Aoi. Voor zover ze daar de kans voor krijgt, geeft ze er blijkt van niet gespeend te zijn van acteertalent. Het houdt allemaal niet over, maar Aoi kan andere bonussen in de strijd werpen om de kijker te paaien. De onthulling van de relatie tussen de rockzanger en het andere jonge meisje voel je aankomen.

Een beklemmend melodrama over een jonge vrouw, die vanwege haar verleden door haar omgeving met de nek wordt aangekeken, en haar relatie met een soldaat, die door dezelfde omgeving op een voetstuk wordt geplaatst. Een tragisch verhaal over liefde en hartstocht als wapen tegen vooroordelen en achterklap. De mooie Ayako Wakao speelt de sterren van de hemel; niet voor de eerste keer.

Time to tie up loose ends.

Pakkend romantisch drama, waarin regisseur Yukisada er uitstekend in slaagt verleden en heden regelmatig naadloos in elkaar te laten overlopen. Naar het einde toe een tranentrekker pur sang, maar dat mag ik op z’n tijd wel. Prachtig camerawerk, passende soundtrack en eerste klas acteerwerk. Erg mooi.

De eerste vijf minuten gaan over ballet. De rest is perverse porno van het ziekelijke soort. Weerzinwekkend om een understatement te gebruiken. Wel zonde van al die cola.

Ergerniswekkende film over een immorele jongeman voor wie vrouwen niet meer zijn dan een gebruiksvoorwerp dat je naar believen kunt afdanken. Mijn waardering voor de film wordt negatief beïnvloed door mijn boosheid over het gedrag van de jongeman.

Selena look-alike Jennifer Lopez kan aardig zingen. De soundtrack is dan ook verreweg het beste onderdeel van deze film, al is ook het begin over de nog jonge Selena niet onaardig. Maar vanaf het moment dat de zangeres volwassen begint te worden, heeft het verhaal maar weinig interessants meer te bieden. Dat wordt nog enigszins goedgemaakt door de slotbeelden met de echte Selena Quintanilla.

Soms komt er een film voorbij waarvan je jezelf na afloop afvraagt, waar heb ik nou naar zitten kijken. Dit is daar een voorbeeld van. De film mist humor, drama en spanning. Gewoon zonde van de tijd.

Tegenvallende komedie over jongvolwassenen die bang zijn de (huwelijks)boot te missen. Qua romantiek en drama ondermaats. Daarnaast is het aantal grappige scènes op de vingers van één hand te tellen. Niet veel van bijzonders dus.

Er zijn inmiddels talloze films over seksslavernij, maar het is volgens mij uniek dat een slachtoffer daarvan zelf de hoofdrol speelt in de verfilming van haar eigen belevenissen. Hoewel sommige scènes zijn toegevoegd voor dramatische effect, geeft dat de film toch een extra dimensie. Voor zover ik dat kan beoordelen is het voor het overige een vrij standaard verhaal over gedwongen prostitutie, maar het blijft opmerkelijk dat zoiets kan plaatsvinden in het centrum van een miljoenenstad. En… het blijft uitermate opmerkelijk dat een actrice de moed opbrengt op deze wijze met haar eigen verhaal naar buiten te komen.

Ik herinner mij nog de schokgolf, die toentertijd door de bioscoopzaal ging bij het tonen van de journaalbeelden van “Bloody Sunday”. Vijftig jaar na dato heeft regisseur Ava DuVernay een waarheidsgetrouw docudrama gemaakt over de marsen van Selma naar Montgomery en de incidenten, die daaraan voorafgingen. DuVernay is nauwkeurig te werk gegaan, wat o.a. moge blijken uit de aandacht voor historische figuren als James Reeb, Viola Liuzzo en Jimmie Lee Jackson, wiens moord destijds de rechtstreekse aanleiding was voor de marsen. Tijdens de ingelaste journaalbeelden komen ook bekende sterren als Sammy Davis jr. en Harry Belafonte voorbij. De genuanceerde invullingen van de beide hoofdpersonages —MLK (een fraaie rol van David Oyelowo) en president Johnson— dragen al evenzeer bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal.

Daarom is dit volgens mij een belangrijke historische film. Dan is het jammer dat er toch weer mensen zijn die bij de beoordeling hun automatische anti-Hollywood piloot aanzetten om tot een zo laag mogelijke score te komen. Best zielig eigenlijk.

Autobiografische film over een klein meisje ten tijde van de Stalin dictatuur. Het kind blijft verward achter wanneer haar moeder zonder enige verklaring van het ene op het andere moment wordt meegenomen en haar vader geen antwoord heeft op haar vragen.
Gegeven de tragiek vind ik de luchtige toonzetting van de film niet helemaal gepast. Ik kan me niet voorstellen dat je een verjaardag gaat vieren kort nadat je vrouw gearresteerd is. Het politieke klimaat in Estland onder de Sovjet-onderdrukking komt nog het beste tot uiting in de paar scènes, die zich afspelen in de kapsalon.
Achteraf bezien had ik meer verwacht van deze film.

Tegenvallend psychologisch drama over een onderwijzeres, die met zichzelf in de knoop ligt en een week de tijd krijgt om haar leven weer op de rails te zetten. Nathalie Baye gooit al haar natuurlijke charme in de strijd, maar hoewel ik daarvan erg geporteerd ben, is dat onvoldoende om er een goede film van te maken. Wel het bekijken waard, maar vooral vanwege de aanwezigheid van Baye.

Bitterzoet drama over een vrouwengemeenschap, die het in het midden van 19e eeuw van de ene op andere dag moet stellen zonder mannen. Dat leidt uiteindelijk tot de opmerkelijke onderlinge afspraak dat de vrouwen de eerste man, die in het dorp aankomt, samen zullen delen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, zo blijkt al gauw.
Een mooie film met een verhaal dat is opgetekend door een tijdgenoot. Het gedegen acteerwerk en de fraaie cinematografie maken dit tot een visueel genot. Sommige beelden van het oogsten doen sterk denken aan schilderijen van Vincent van Gogh c.s.

Goeddeels mislukte komedie over een overjarige tiener, die –na het ontwaken uit een coma– haar vroegere school op stelten zet zonder te beseffen dat de samenleving ondertussen beetje bij beetje veranderd is. In menig opzicht grotesk in de ware zin van het woord.

“Return what’s not yours, have respect.”

Dat is zo’n beetje het motto van deze film, waarin het slachtoffer van een auto-ongeluk gestalked wordt door surrealistische figuren. Dat repeterende motto is evenwel al even raadselachtig als de rest van de film, die afgezien van een aantal fraaie opnamen van de omgeving, mij op geen enkel moment kon boeien. Meest opvallende figuur is ongetwijfeld Menka, gespeeld door de weelderig gebouwde Vesna Stanojevska. Maar wat nou eigenlijk haar relatie was met de protagonist is mij nooit duidelijk geworden, zoals heel de film gevuld is met hallucinerende symboliek. Niet mijn ding en dan is twee uur een (te) lange zit.

Een film met twee gezichten. Het eerste deel is een komedie over een vrouw met een persoonlijkheidsstoornis die internet weet te veroveren. De sfeer van de film verandert drastisch wanneer de vrouw ontdekt dat niet iedereen blij is met haar optreden op internet. In menig opzicht een turbulente film.

Heerlijke klucht zoals er naar mijn mening tegenwoordig veel te weinig gemaakt worden. Ik heb hier volop van genoten en bijna twee uur lang weer eens lekker kunnen lachen om de uiteenlopende typetjes en hun interactie.

Het regisseursduo Olivier Nakache en Eric Toledano haalt weliswaar niet het niveau van hun meesterlijke Intouchables (2011), maar de humor komt wel dicht in de buurt. Kostelijk.

Jane Austin schreef twee eeuwen geleden mooie, romantische boeken.

Ang Lee is een hedendaagse topregisseur.

Combineer die twee uitgangspunten met een eerste klas rolbezetting en het kan haast niet anders of je krijgt een heel mooie film. Dat is Sense And Sensibility geworden.

Iedereen is in topvorm, al kan Hugh Grant het weer niet laten om met zijn “maniertjes” voor de dag te komen. Speciaal wil ik wijzen op de indrukwekkend ingetogen rol van Alan Rickman en op de kleine, maar grappige bijrol van de krantenlezende Hugh Laurie (“Bones”).

Fout, maar o zo aandoenlijk verhaal over een tiener, die tot over haar oren verliefd wordt op een leraar. Afgaande op wat ik af en toe daarover lees, komt het volgens mij vaker voor dan menigeen vermoedt. Hoe dat ook zij, een ingetogen Suzu Hirose weet met overtuiging haar rol van verliefde bakvis over het voetlicht te brengen. Ook haar tegenspeler Tōma Ikuta weet de juiste snaar te beroeren. Dat maakt het tot een onderhoudend film, in weerwil van de bedenkingen die je kunt hebben.

Zoals je van een Visconti mag verwachten is dit visueel een prachtige film. Daarmee heb ik het wat de positieve punten betreft echter wel gehad. Het verhaal over een buitenechtelijke relatie tussen een Italiaanse aristocrate en een Oostenrijkse officier ten tijde van de Italiaanse vrijheidsstrijd rammelt aan veel kanten. Dat wordt nog verergerd door het ontbreken van chemie tussen beide protagonisten, waardoor hun relatie ongeloofwaardig overkomt. Daarnaast zijn de acteerprestaties over het geheel genomen zwak. Voor zover het Alida Valli betreft valt dat meestentijds nog wel mee, maar het geschmier Farley Granger, die serieus miscast is, is ronduit tenenkrommend. Al met al een matige film.

Melancholieke film over de deplorabele toestand van de Japanse bevolking rond het einde van de Tweede Wereldoorlog. Een neerslachtige schrijver vindt bevrediging in de armen van een voormalige prostituee, die uitkijkt naar een leven ná de oorlog. Een doorgedraaide, gehandicapte soldaat brengt in zijn vaderland in praktijk, wat hij aan het Chinese front “in naam van de keizer” heeft geleerd.

Een boeiende film met veel stemmingswisselingen. Niet altijd even aangenaam om te aanschouwen, maar over het geheel genomen best indrukwekkend. Mooie rollen van Norito Eguchi als de opgeruimde hoer en van Masatoshi Nagase als haar tegenpool annex partner.

Romantisch drama over liefde, bekoring en trouw.
Een knap opgebouwde, intrigerende film, die heel luchtig begint, maar eindigt in een tragedie.

Mooi hoe regisseur Lvovsky het verhaal regelmatig van commentaar voorziet in de vorm van koorzang. Nathalie Baye doet het goed als door verveling gedreven alcoholiste, maar het zijn vooral Jean-Pierre Bacri en de speelse Isabelle Carré, die op sublieme wijze het karakter van de film vormgeven. Uitermate boeiend.

Onbegrijpelijk dat deze mooie film blijkbaar nooit in Nederland is uitgebracht.

Matige thriller over de gevaren van sociale media en hoe die gebruikt kunnen worden om mensen a.h.w. te hypnotiseren om hen dingen te laten doen, die helemaal niet bij hen passen.

Het verhaal is geïnspireerd door het zelfmoordspel “Blue Whale Challenge” en als zodanig een nuttige waarschuwing. Daar staat tegenover dat de film veel losse eindjes kent en vergeet om echt spannend te worden. Afgezien van het lugubere thema niet erg geslaagd.

Andermaal een opmerkelijke, wel erg rauwe film van Ki-duk Kim. Hoewel het verhaal mij eigenlijk helemaal niet aansprak (te sadistisch naar mijn smaak), heb ik toch geboeid zitten kijken naar de zonderlinge acties van de merkwaardige hoofdpersonages.

Net als in de andere films van Kim wordt er ook nu weinig gesproken. Het hoofdpersonage heeft zelfs niet één regel dialoog, maar Jung Suh compenseert dat meer dan voldoende door haar lichaamstaal en mimiek.

Hoewel fascinerend toch een stuk minder dan Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003) of Bin-Jip (2004). En... zo te zien is er in Zuid-Korea volop werk aan de winkel voor Animal Cops.

Een film met twee gezichten met de aanval op de tv-mensen als breekpunt. Het eerste deel is niet veel meer dan een kennismaking met de mensen die op enigerlei wijze betrokken zijn bij de zoutwinning. Het tweede deel betreft het onderzoek door de politie naar de rampzalige aanval op de journaliste. De verrassende ontknoping zag ik niet aankomen.

Het eerste deel van de film met handgevoerd camerawerk van de tv-cameraman sprak mij niet erg aan, maar in het vervolg werd mijn geduld toch nog aardig beloond.

Actiefilm in de beproefde Koreaans “van dik hout zaagt men planken”-stijl. Dit soort rollen zijn Dong-seok Ma natuurlijk op het lijf geschreven. De humor komt maar matig uit de verf, maar zorgt er wel voor dat de film over het geheel genomen een luchtig karakter houdt.

Uitgerekte Koreaanse variant van “fast and furious”. Liefhebbers van dat genre zullen hier ongetwijfeld van smullen, maar aan mij zijn dat haantjesgedrag en die snelle auto’s niet besteed. Jammer dat de verhaallijn over politieke corruptie niet wat meer uitgewerkt is.

Film met een min of meer klassiek verhaal over de opkomst en neergang van een ambitieuze filmster, waarbij corruptie in diverse echelons een doorslaggevende rol speelt. De film, een drama/thriller mix, kent meer dan voldoende schokkende beelden, dramatische verwikkelingen en spannende momenten om bij de les te blijven. In 1989 winnaar van alle prijzen van de Koreaanse critici. Ik kan met dat voorstellen, want de film is ondanks zijn tekortkomingen meer dan de moeite waard.

Deze Hollywood-film over een Koreaans zomerkamp lijkt als twee druppels water op zijn Amerikaanse tegenhangers. Sporadisch wordt een specifiek Koreaans probleem aangekaart. Zo mag bijvoorbeeld een grote vechtpartij natuurlijk niet ontbreken.

Al met al weinig nieuws derhalve. De filmtitel is wel een aardige fonetische vondst.