Opinions

Ik heb niks met comic books en al helemaal niet met videogames. Aangezien dit zo’n beetje een combinatie is van die twee, waren mijn verwachtingen vooraf niet hooggespannen. Maar het viel achteraf reuze mee.

Ik vind het wel een leuk filmpje; gelikt, luchtig en grappig. De relatie tussen Scott (Cera) en Ramona (Winstead) was wel gespeend van elke vorm van chemie. Maar niettemin best aardig voor een keer.

Sombere film over de verleidingen van de seksindustrie in de Japanse hoofdstad. Er zit weinig voortgang in het verhaal, dat veelal aan elkaar hangt met meer van hetzelfde. Erg matig.

Tragikomedie over een vrijgevochten tiener, die na de dood van haar moeder plotseling te maken krijgt met haar biologische vader die zij nooit eerder gezien heeft. Van lieverlee ontstaat er tegen wil en dank een band tussen hen. De film kent een handvol aardige momenten, maar het geheel maakte te weinig indruk op mij vanwege de ongeloofwaardige personages.

Het reflecterende kerstverhaal van Charles Dickens is al vele male verfilmd. In de loop van de jaren heb ik er een aantal gezien en ik vind dit een van de beste versies. Dat is vooral de verdienste van Alastair Sim, die Ebenezer Scrooge tot leven brengt op een wijze zoals ik mij dat ongeveer heb voorgesteld bij het lezen van het boek. Daarnaast geven de sombere settings de film een authentieke aanblik. Prima film, die uitnodigt tot bezinning.

Waargebeurd verhaal over gewetenloze jongeren van goede komaf, die in het Rome van de jaren 70 twee meisjes martelen en verkrachten; met fatale gevolgen. De warrige aanloop naar de choquerende gebeurtenissen doet de film geen goed.

Ergerniswekkende film waarnaar je niet met plezier zit te kijken, al was het alleen door de onverschilligheid van de perverse macho’s over het lot van hun slachtoffers. Tuig van de richel en dat is nog zachtjes uitgedrukt.

Mijn vijfde film van Jafar Panahi en naar mijn bescheiden mening niet zijn beste. De intrinsieke spanning van het verhaal ebt geleidelijk weg vanaf het moment dat het jonge meisje zelf ten tonele verschijnt. De tweede deel van de film neigt geleidelijk aan naar langdradigheid.

Niettemin fraai camerawerk en ook de wijze, waarop Panahi lokale gebruiken schier achteloos in het verhaal weet te verweven, is knap. Maar ik heb mooiere films van zijn hand gezien, o.a. Badkonake Sefid (1995) en Offside (2006).

Opnieuw prachtig werk van Ang Lee. Mooi hoe de spanning zich heel langzaam opbouwt. Het tweede gedeelte in Shanghai is echt op het puntje-van-de-stoel werk. Gewaagd, maar geweldig debuut van Wei Tang, een echt sieraad voor het oog. Een dikke 4.

Niet mijn ding. Het camerawerk is dik in orde en er wordt ook best goed geacteerd door Robinson, Garfield, Lupino en Fitzgerald, maar het verhaal spreekt mij totaal niet aan. Een van de zwakkere films van Michael Curtiz.

Twee verhalen over de Tweede Tsjetsjeense Oorlog die zich in de film weliswaar parallel ontwikkelen, maar je hebt al snel door dat het gedeelte over de Russische soldaat Kolja chronologisch voorafgaat aan de verhaallijn over de ellende die de oorlog teweegbrengt onder de bevolking. Het gedeelte over de impact van de oorlog sprak mij veel meer aan dan de brute training van de Russische soldaten. Ik heb helemaal niks met dat soort machogedrag. Wanneer mensen ophouden mens te zijn, houdt ook mijn interesse op. Wat dat betreft heb ik deze film als tamelijk onevenwichtig ervaren, maar dat kan goed aan mij liggen.

Wellicht de bekendste klassieker van regisseur John Ford, maar zeker niet zijn beste. Daarvoor mist het verhaal te veel geloofwaardigheid. Dat begint al bij de opening met de aankondiging “Texas 1868” om vervolgens beelden van Monument Valley te tonen, dat toch meer dan 1.000 km verwijderd ligt van Texas. Daarnaast doet de secundaire verhaallijn over de romantische relatie tussen Jeffrey Hunter en Vera Miles nogal geforceerd aan. Ondanks allerlei tekortkomingen is het in zijn soort niettemin een best een onderhoudende film. Goed idee trouwens om de jongere versie van Debbie (Natalie Wood) te laten spelen door haar jongere zusje Lana Wood.

Een nagenoeg onafgebroken stroom van pop-ups en interfaces; erg eigentijds, maar niet mijn idee van een mooie film. Gelukkig wordt deze modieuze vormgeving meer dan afdoende gecompenseerd door een thrillerachtig verhaal, dat je goed bij de les houdt. De radicale wending in het verhaal zag ik niet aankomen.

Kwakkelende misdaadfilm met een rommelige montage, maar bij momenten redelijk spannend. De twist op het einde zag ik niet aankomen. Net aan voldoende.

Het komt mij voor dat Kiyoshi Kurosawa bij het schrijven van het script voor deze film al dan niet moedwillig in Wladiwostok verdwaald is en de weg niet meer teruggevonden heeft. Twee sterren voor Atsuko Maeda voor haar moedige poging om zich in deze wanorde staande te houden. Zonde van de tijd.

Min of meer formuleachtige film met een krampachtige twist ergens halverwege. Afgezien daarvan bewandelt de film inmiddels platgetreden paden. Niet onaardig, maar daar is alles mee gezegd. En fan van J.Lo zal ik wel nooit worden, vrees ik.

Ik heb deze sequel onmiddellijk ná de originele film bekeken en daar heb ik achteraf spijt van. Ik had beter een tijdje kunnen wachten tot mijn indrukken van de eerste film wat vervaagd zouden zijn. Nu is het verrassingselement helaas een beetje weg. Niettemin is dit vervolg toch nog wel een onderhoudende kijkervaring dankzij de fijne humor en de ijzersterke cast.

Aardige romcom over misverstanden die ontstaan wanneer anonieme liefdesbrieven gaan rondzwerven. Goed beschouwd zijn de verwikkelingen waartoe dit leidt bij de ouders het leukste deel van het verhaal. Bij vlagen best leuk.

De enige van de vier films, die Fritz Lang gemaakt heeft met Joan Bennett, die ik nooit eerder gezien heb. Achteraf bekeken heb ik daaraan niet zoveel gemist, want het is een nauwelijks aansprekende psychologische thriller die zich spannender wil voordoen dan hij in werkelijkheid is. Met het acteer- en camerawerk is weinig mis, maar het verhaal mist de nodige samenhang, waardoor het nodig is de gebeurtenissen via een voice-over aan elkaar te praten. Ik ervaar voice-overs vaak als een zwaktebod van de regisseur wanneer het beeldverhaal tekort schiet.

Boeiend romantisch drama met fraaie, ingetogen rollen van een voortreffelijke cast. Meer dan de moeite waard.

Prachtig drama, met schitterende rollen van Queen Latifah (zoals bijna altijd), Sophie Okonedo en Dakota Fanning, die je in de film letterlijk en figuurlijk volwassener ziet worden.

Een aangename verrassing was Alicia Keys. Blijkt niet alleen een dijk van een zangeres te zijn, maar ze kan ook heel aardig acteren.

Een van de mooiste films over de rassentegenstelling in Amerika medio jaren '60.

Een film om nog eens terug te zien.

Wat mij vooral opviel aan deze film zijn de buitengewoon mooie opnamen van IJsland. In ieder geval veel meer dan het verhaal, want dat sprak mij nauwelijks aan, al werd het naar het einde toe van lieverlee wel beter. Het is geen film die mij lang bij zal blijven, vrees ik, maar dat was ook al het geval met de originele versie uit 1947, waarvan ik alleen de titel en de hoofdrolspeler (Danny Kaye) onthouden heb.

Prachtige film, waarvan het plot op pakkende wijze in een passend tempo heel, heel langzaam ontvouwd wordt.
Er zijn volgens mij niet zo veel acteurs of actrices, die zonder een woord te zeggen zoveel emotie en expressie mee kunnen geven aan een scène als Sarah Polley.

Toen Hanna vertelde over haar oorlogservaringen en vervolgens haar littekens liet voelen, liepen de rillingen over mijn rug.
Ook Tim Robbins is goed bezig, maar het is toch echt de film van Polley. In deze film een actrice van de buitencategorie, mede omdat regisseur Coixet haar daar de ruimte voor geeft.

Een niet te missen juweeltje.

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze film gehoord tot ik de titel tegenkwam in een artikeltje over Anna Magnani. Het is een komedie, maar... niet helemaal. Er is ook plaats voor drama en romantiek. Anthony Quinn is niet bepaald een van mijn favoriete acteurs, maar in deze film laat hij zich van zijn beste kant zien. En Anna Magnani? Voor haar geldt: “Goede wijn behoeft geen krans.”

Een emotionele rollercoaster met twee conflicterende verhaallijnen. Enerzijds over een jonge tiener, die durft te dromen van een carrière als zangeres, maar die anderzijds te maken heeft met huiselijk geweld door haar tirannieke vader, waarvan vooral haar begripvolle moeder het slachtoffer is.
In weerwil van de donkere ondertoon een hartverwarmende film met puik acteerwerk van Zaira Wasim (de tiener) en Meher Vij (haar moeder).
Opmerkelijk dat de nog jonge Zaira Wasim na slechts drie films haar veelbelovende filmcarrière uit religieuze overwegingen (of onder druk?) voortijdig heeft beëindigd. Zonde.

Vermakelijke dramedie over een nagenoeg failliete dierentuin. Het personeel moet zich letterlijk en figuurlijk in allerlei bochten wringen om de zoo van de definitieve ondergang te redden.

De film komt wat moeizaam op gang, maar eenmaal aangekomen in de dierentuin ontwikkelt zich een grappig verhaal met hier en daar een dramatisch accent en een goed gevonden, passende afsluiting. Geen topper, maar best leuk voor een keer.

Langgerekt psychodrama over de midlife crisis van een getrouwde colportice, die zichzelf opnieuw probeert uit te vinden (of zoiets). Het script is bij gebrek aan diepgang niet erg overtuigend. Vooral de zwembadscène is een aanfluiting. Die zag eruit als noodgreep om tot een sluitend einde te komen.

Anne Coesens is mij een stuk beter bevallen in het asielzoekersdrama Illégal (2010).

Aansprekend familiedrama over een weggemoffeld, ingrijpend incident tijdens de Tweede Wereldoorlog. De film komt wat moeizaam op gang, maar vanaf het moment dat Hannah (Ludivine Sagnier) haar intrede doet is er sprake van een boeiend verhaal over onderlinge relaties. Cécile de France straalt als nooit tevoren, al had haar verhouding met Patrick Bruel wel wat subtieler mogen zijn, vind ik.

Dertien-in-een-dozijn film die niet boven de middelmaat uitkomt door een suikerzoet verhaal, dat van toevalligheden aan elkaar hangt, én door het matige acteerwerk. Waarschijnlijk bedoeld als een goedgevoel film, maar dat heb ik er niet aan overgehouden. De kans is groot dat ik deze film morgen alweer vergeten ben.

Dat denk ik ook.

Merkwaardige film over een merkwaardige relatie en de (voor mij) merkwaardige gevoelens, die daaraan ten grondslag liggen. Niet mijn wereld. Het verhaal wordt echter heel toegankelijk en met gevoel voor humor gebracht. Prima spel van James Spader, maar het is toch vooral de film van Maggie Gyllenhaal, die een ijzersterke rol neerzet. Heel apart.

Film komt wat moeizaam op gang, maar dat wordt in de tweede helft meer dan goed gemaakt. De scenes bij het metrostation (a.h.w. met verborgen camera) en het daaropvolgende theedrinken zijn meesterlijk.

Opnieuw knap werk van Mike Leigh en zijn acteurs.

Wankelmoedige film over een posttraumatische ervaring, die van lieverlee obsessieve proporties krijgt. De film is in het middengedeelte niet vooruit te branden waardoor de aandacht geleidelijk aan verflauwt. Een tegenvaller.