Opinions

Lekker romantisch drama, dat in het laatste deel helaas als een kaartenhuis in elkaar zakt. Regisseur Lee gaat dan te geforceerd op de sentimentele toer. Ik vind het wel knap dat men er in geslaagd is om de drie hoofdrolspelers er uit te laten zien als verliefde twintigers, terwijl ze ten tijde van de opnamen allemaal rond de 40 jaar oud waren.

De film blijft ver verwijderd van Lee's wonderschone A Moment to Remember, dat ik bovenaan mijn top 10 heb staan.

Een dag en een nacht uit het leven van een hotelmanager in de rosse buurt van Tokio. Een vlotte film met een rijk geschakeerd verhaal, dat een paar verrassende verwikkelingen kent. Het aardige is dat het over kwetsbare mensen gaat, die zich soms tegen de verdrukking in staande proberen te houden. Een zeer onderhoudende film.

Beklijvend drama over de pijnlijke worsteling met een traumatische ervaring en de onmacht om je te verzoenen met het verleden. Een intrigerende variant op het thema schuld-en-boete. Enig minpuntje is de te prominente rol van de onderzoeksjournalist en zijn assistente in de film.

Formidabele, geschakeerde vertolking van Yôko Maki als het slachtoffer. De ingetogen wijze waarop Shima Ohnishi zijn rol invult, doet niet voor haar onder. Het einde zet de deur wagenwijd open voor een vervolg, maar dat zal wel niet de bedoeling zijn. Jammer.

De mix van drama, fantasie, romantiek en muziek resulteren in een mooie film over een in zelf gekeerde tiener voor wie op magische wijze a.h.w. een nieuwe wereld opengaat. Het verzorgde acteerwerk en de soundtrack maken dit tot een aangename film.

Matte reconstructie van het roemruchte Profumo-schandaal, dat begin jaren ’60 Groot-Brittannië op zijn grondvesten deed schudden. Film concentreert zich op osteopaat Ward, destijds de nogal mysterieuze spil van het schandaal. Joanne Whalley doet haar best, maar is eigenlijk miscast. Bridget Fonda daarentegen past uitstekend in de rol van haar look-a-like Mandy Rice-Davies. Aardig om alle “verdachten” nog eens voorbij te zien komen, maar verder een tamelijk doffe en brave film, die het nodige venijn mist.

Degelijke thriller over niets meedogenloze hoofdredacteur, die in z'n eigen zwaard valt. Het verhaal wordt zonder enige opsmuk vertelt, hetgeen de spanning ten goede komt. Bovendien prima acteerwerk van de drie hoofdrolspelers.

Best een goede film.

Televisiefilm over een adellijke dame, die door haar man gedwongen wordt seks te hebben met andere mannen zodat hij haar kan begluren. Een prikkelend thema, maar daarvan is in deze film weinig terug te vinden, visueel althans. Wellicht omdat de film gemaakt is voor televisie, blijven de filmmakers keurig binnen de lijntjes. Daarmee verdampt de sjeu van het verhaal en wat resteert is een mat relaas over een waargebeurd seksueel schandaal in een tijd, dat preutsheid en schijnheiligheid nogal eens met elkaar in de clinch lagen. Op de keper beschouwd geldt dat ook voor deze film.

Tijdens het bekijken van dit indrukwekkende drama kreeg ik in toenemende mate last van een ongemakkelijk gevoel. Dat ligt aan mij natuurlijk, maar het belemmert mij wel om de film te waarderen met een hoge score. Anders dan met Mar Adentro, waaraan ik tijdens het kijken geregeld moest denken, voel ik niet de behoefte om deze film een tweede keer te zien.

Romantische avonturenfilm van George Sidney, die ik vooral ken van zijn musicals. Als schermfilm naar mijn mening een van de beste in zijn soort, met dank aan Stewart Granger en Mel Ferrer. Daarnaast zijn Eleanor Parker en vooral Janet Leigh waarlijk een lust voor het oog. Niet echt mijn lievelingsgenre, maar ik heb toch best genoten van deze flamboyante film.

Film met twee vrijwel identieke verhalen, die op creatieve wijze aan elkaar gekoppeld worden. Gaandeweg kreeg ik wel een vermoeden hoe de vork in de steel zat, omdat voor de hand liggende dingen NIET gebeurden. Goed te doen, maar niet erg bijzonder.

Wow! Ik ben door deze film compleet van mijn sokken geblazen. Ik ben diep geraakt door de verhalen over kansarme kinderen (en hun ouders), die in een multiculturele buitenwijk van Toronto (Scarborough) de kans krijgen hun latente begaafdheden te ontwikkelen. Je zult als kind dan maar de pech hebben gelieerd te zijn aan een ouder, die vol vooroordelen averechts in het leven staat. Vooral het verhaal over de stille Laura en haar heetgebakerde vader heeft mij diep geroerd en zal mij zonder twijfel nog lang bijblijven.

Deze ontluisterende film deed mij gaandeweg beseffen dat ik altijd geweten heb dat er mensen zijn, die onder dit soort omstandigheden leven en gebukt gaan onder dit soort tegenslagen. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik gemakshalve vaak weggekeken heb. Voor mij een trieste, maar broodnodige wake-up call derhalve.

- “Why are we taught to be ashamed of love?”

Zoals Poisonthewell al laat doorschemeren in zijn commentaar schittert Lillian Gish in deze aangrijpende tragedie over een jonge vrouw, die door religieuze moraalridders (ik heb altijd al een hekel gehad aan dat soort mensen) aan de schandpaal wordt genageld.

Hoewel de tand des tijds hier en daar duidelijke sporen heeft achtergelaten, is het een nog steeds goed te bekijken en onderhoudende film van Victor Sjöström.

Ik herinner mij uit mijn jeugd dat ik “The Scarlet Pimpernel” een spannend jongensboek vond, goed voor allerlei fantasieën over heldhaftig optreden tijdens de Franse revolutie. De verfilming vind ik minder geslaagd. Na een tam begin probeert de film in de tweede helft alsnog spannend te worden, maar dat lukt maar half. Speelt allicht mee dat ik Leslie Howard meestal een veel te theatrale acteur vind, prima geschikt voor Shakespeare e.d. maar veel minder op zijn plaats in avonturenfilms. De exotisch ogende Merle Oberon daarentegen heb ik altijd al een plaatje gevonden. Dat vind ik nog steeds.

Zoals Metalfist al schrijft gaan Fritz Lang, Edward G. Robinson en Joan Bennett min of meer op herhaling na hun succes met The Woman in the Window (1944). De settings, de personages en het plot zijn weliswaar anders, maar qua structuur komt de film aardig overeen met zijn voorganger. Een naïeve Robinson laat zich weer van zijn beste zijde zien, maar afgezien van het sterke einde had de film wat mij betreft best wat venijniger mogen zijn.

Sober en somber melodrama over een ongelukkige liefde, dat nergens sentimenteel wordt, al is het af en toe wel even slikken. Buitengewoon goed geacteerd door Tannishtha Chatterjee, een uitzonderlijk gevoelige actrice zoals ze ook nog eens laat zien in Brick Lane (2007). Erg mooi.

“Een dorp maakt een film”, luidt de slogan op de poster. De indrukwekkende, tien minuten durende aftiteling is daar het bewijs van. Alleen al daarom is dit een heel bijzondere film, temeer omdat het resultaat er in alle opzichten mag zijn.

Is het goede film? Om dat te beoordelen hanteert ieder van ons zijn of haar eigen maatstaven. Hoewel het acteerwerk hier en daar wel wat te wensen overlaat, heb ik van begin tot eind geboeid naar de film gekeken en dat is voor mij uiteindelijk toch het voornaamste criterium. Mede door het vette Oost-Vlaamse dialect straalt de authenticiteit er vanaf.

Tijdens het kijken moest ik geregeld denken aan De Klompenboom (L'Albero degli Zoccoli), de veelgeprezen film die de Italiaanse regisseur Ermanno Olmi in 1978 over een boerderij maakte; ook met amateurs. Deze film haalt weliswaar niet dát niveau, maar het laat onverlet dat de kleine gemeenschap van Schellebelle met elkaar een uitzonderlijke prestatie heeft geleverd. Het was me een waar genoegen.

In werkelijk alle opzichten een indrukwekkende film over gitzwarte bladzijden uit onze recente geschiedenis. Een geweldig scenario, magnifiek camerawerk en dito regie. Veel aangrijpender kun je volgens mij een film niet maken.

Ik heb 'm nu voor de derde keer gezien en dat zal zeker niet voor het laatst zijn.

Een meesterwerk van grootmeester Spielberg.

Nogal schreeuwerige film met een paar vet aangezette typetjes. Ondanks het flinterdunne verhaal heeft de film een paar alleraardigste en grappige momenten. Geen hoogvlieger, maar als tussendoortje af en toe best vermakelijk.

Degelijke, bij vlaggen spannende misdaadfilm van eigen bodem. Het is nogal onnozel dat een deel van het MM-publiek er een gewoonte van maakt om bij wijze van automatisme een Nederlandse film steevast de grond in te boren. Goed te weten dat men daarover in het buitenland doorgaans een stuk genuanceerder denkt.

Zo ook met deze film, die de toets der kritiek best kan doorstaan en met gemak kan wedijveren met gelijksoortige Engelse of Amerikaanse producties. Tjebbo Penning, Van Koningsbrugge, (vooral) Reuten c.s. hebben mij in ieder geval een onderhoudende avond bezorgt. En dat accent. Wie maalt daar nou om? Zoals ook niemand zich druk maakt over een Amerikaanse acteur in een Britse film of andersom. Als je het mij vraagt, gewoon mierenneukerij.

Inhoudelijk is deze Cyrano spin-off over een jongen, die zich voor zijn geliefde verschuilt achter een ander, niet bepaald origineel. Daarnaast lijkt de film vooral bedoeld voor de liefhebbers van rap en daardoor ben ik bij voorbaat al gediskwalificeerd. Op zich geen slechte tienerkomedie, maar ik heb er weinig plezier aan beleefd.

Chaotisch, moralistisch sprookje over de strijd tussen goed en kwaad, dat de plank herhaaldelijk misslaat. De brave Sophia Anne Caruso bakt er niet veel van en wordt letterlijk en figuurlijk van de kaart gespeeld door de charmante Sofie Wylie (een ontdekking). De “grote namen” in de cast hebben niet veel te doen. In meerdere opzichten kleurrijk, maar daar is alles mee gezegd.

De film begint met de mededeling dat het verhaal tegelijkertijd fictie en waarheid is, geïnspireerd door de ervaringen van Anna Rosmus uit Passau. Het verhaal gaat over de tegenwerkingen en bedreigingen, die een jonge onderzoekster ondervindt wanneer zij gaat graven in het verleden van vooraanstaande plaatsgenoten ten tijde van het Derde Rijk. Als zodanig staat de film symbool voor veel min of meer gesloten gemeenschappen in het naoorlogse Duitsland. Of zoals regisseur Verhoeven in de inleiding van de film schrijft: ”Es geht mir nicht um die Geschichte einer bestimmten Stadt in Deutschland, sondern es geht um die Wahrheit aller Städte in unserem Land.”

Een zeer interessant gegeven, dat in z’n kern ook wel uit de verf komt, maar als film toch maar matig scoort door de structuur, die Verhoeven gekozen heeft. Mijns inziens had hij het verhaal van en over Sonja (Lena Stolze) veel beter in chronologische volgorde kunnen laten zien zonder de storende onderbrekingen van Sonja als vertelster.

De “verboden” liefde tussen een lerares en een van haar leerlingen is een dankbaar onderwerp voor drama's. Afgezien van de tragische wending vertelt deze televisiefilm, gesitueerd in de jaren 60, dan ook weinig nieuws. Het acteerwerk van de beide protagonisten maakt het niettemin toch wel de moeite waard.

Toen in oktober 1956 de Hongaren in opstand kwamen tegen de Sovjet-overheersing zat ik in de brugklas van het lyceum. Als prille puber probeerde ik mij een voorstelling te maken van de gebeurtenissen daar aan de hand van het radionieuws (televisie hadden wij nog niet) en door voor het eerst iedere dag serieus de krant te lezen. Een paar maanden later kwam er nieuwe jongen in mijn klas zitten. Een Hongaarse vluchteling, Arpad (zijn achternaam ben ik vergeten).

Met niet meer dan die beperkte herinneringen in mijn geheugen, was ik reuze benieuwd naar deze film over hoe Oost-Duitse scholieren —die letterlijk veel dichter bij het vuur zaten— destijds reageerden op de Hongaarse revolte. Ik moet zeggen: ik heb ademloos zitten kijken. Allicht is de film voor dramatische effecten hier en daar enigszins ingekleurd, maar het is ondanks dat een fascinerend psychologisch drama over solidariteit, camaraderie, onzekerheid, politieke onderdrukking en de impact daarvan op de sociale omgeving en het gezinsleven. Een dijk van een film!

Er zijn bij mijn weten niet zoveel films gemaakt over de Hongaarse opstand van 1956. De enige, die ik mij kan herinneren is Szabadság, Szerelem (2006). Ook zeer de moeite waard. Ik houd mij aanbevolen voor tips.

Hartverscheurende film over twee verschoppelingen in het naoorlogse Rome, waar Amerikaanse soldaten weliswaar patrouilleren in de straten, maar het fascistische gedachtegoed van Mussolini c.s. achter gesloten deuren nog steeds de boventoon lijkt te voeren. Jammer dat de melodramatische slotscène een beetje afbreuk doet aan de rest van de film. Ook zonder die scène is dit drama meer dan beklijvend genoeg.

Erg mooie psychologische thriller, die door de vele plotwendingen z'n hoge niveau van het begin niet helemaal kan vasthouden. Niettemin degelijk werk van Tornatore. Bovendien mooie muziek van grootmeester Morricone en een sterke hoofdrol van Ksenia Rappoport.

Mijn probleem is dat ik een probleem heb met Woody Allen. Altijd al gehad. Zijn door velen erg gewaardeerde humor is absoluut de mijne niet. Wellicht jammer voor mij. Ook in deze film begint Allen mij binnen de kortste keren te irriteren met zijn maniertjes. Jammer, want Scarlett Johansson vind ik een van de betere actrices van dit moment (Lost in Translation, A Love Song for Bobby Long, Vicky Cristina Barcelona).

Is dat nou alles? Een omzichtige (en langdradige) film over een beroemd, maar uiterst behoedzaam interview van de BBC met een royalty die niet alleen bevriend was met een schatrijke pedofiel, maar ook zelf seks had met minderjarigen. Dan kun je voor deze ene keer toch maar beter de tabloids lezen.

Interessant relaas over een door de wol geverfde tabloidfotograaf en een stagiaire, die hij de kneepjes van het vak moet bijbrengen. Niet zozeer hun avonturen, maar veeleer hun interactie vormen het beste onderdeel van deze film, die regelmatig opgeleukt wordt door fraaie nachtopnamen van Tokio. Best wel vermakelijk, maar geen film die mij lang zal heugen.

Onderhoudende tragikomedie met vier kanjers van acteurs aan de kaarttafel. De film fileert op scherpzinnige wijze de tegenstelling tussen de “haves” en “have-nots” in de kapitalistische samenleving, waarin de onderkant wegens een gebrek aan veerkracht kansloos is ten opzichte van de “happy-few”. Er is naar mijn bescheiden mening niet zo veel veranderd in de maatschappij sinds Comencini ruim 40 jaar geleden deze film maakte.

Op zich een triest verhaal over (wan)hoop, verteld met een flinke brok (zwarte) humor en vlekkeloos vertolkt door Bette Davis, Alberto Sordi, Joseph Cotten en de altijd bekoorlijke Silvana Mangano.