Swallow (2019)

Potentierijke maar ietwat flauw uitgewerkte film. Qua onderwerp en uitgangspunt deed het me ergens wel aan Dans Ma Peau denken. Vrouw met een ziekelijke obsessie die al gauw evolueert naar een vorm van automutilatie. Alleen missen hier echt wel de rauw randjes van die film. Ondanks een paar effectief akelige momenten blijft de film toch een beetje in een braaf drama/arthouse keurslijf gevangen. Zowel inhoudelijk als qua stilering. Ook wat jammer dat het an sich fascinerende onderwerp uiteindelijk voornamelijk als motief/metafoor dient voor een nogal suf verhaaltje over een rape-trauma. Veel aandacht naar achterliggende psychologische motieven, maar de cues zijn weinig subtiel en het voelt vooral erg voorspelbaar aan allemaal. Voeg daar een vrij idioot einde aan toe en je hebt een film die weliswaar een paar memorabele scenes kent, maar verder de plank redelijk misslaat. Word ook een beetje moe van die dramafilms die met het horrorgenre flirten, maar het vooral metaforisch gebruiken om zogenaamd gelaagder of intelligenter over te komen. Dit valt wel een beetje in die categorie wat mij betreft. 2*.

Fijn. Stijlvol en eigenzinnig drama, met enkele lichte thriller en horror toetsen. Vooral dan in het eerste deel, waarin het allemaal nog net wat mysterieuzer is en de acties van Bennett ook nog wat moeilijker te plaatsen zijn. Al vallen de puzzelstukjes toch wel redelijk snel op hun plaats. Regie is mooi en verfijnd, ook het acteerwerk is meer dan in orde. Gelukkig maar, want deze film steunt toch vooral op het drama en dan heb je toch best een paar goeie acteurs ter beschikking. Wel een beetje gek om Rasche aan het werk te zien (blijft voor mij toch altijd Sledge Hammer), maar gelukkig is z'n rol niet al te groot. Enige minpuntje vond ik dat de connectie tussen het eerste deel en tweede deel niet zo heel sterk is. Het rape verhaaltje voelt eigenlijk nogal overbodig aan (de manier waarop ze in haar relatie behandeld werd leek mij reden genoeg voor haar gedrag en vanaf het moment dat ze vlucht wordt de regie ook net iets minder strak. De finale zelf vond ik dan wel weer mooi en passend. Toch een apart filmpje en een best fijne ontdekking, maar verwacht vooral geen horror of thriller te zien, want dan kom je bedrogen uit. 3.5*

Gevangen in je eigen hoofd Aardig psychologisch drama met thriller elementen, waarbij de focus als het ware een karakter studie betreft. Wat is namelijk het onderliggend lijden van Hunter (het hoofdpersonage) die een ogenschijnlijk perfect leven lijkt te hebben, maar lijdt aan een eetstoornis met betrekking tot het doorslikken van levensgevaarlijke objecten? Al gauw wordt duidelijk dat Hunter een gevangene van haar eigen mentale gevangenis is, waardoor zij een constant gevoel van onderdrukking ervaart, wat tot uiting komt in deze compulsieve eetstoornis. Uit mijn eerste alinea kun je het waarschijnlijk al opmaken; dit is geen film die je op een zaterdagavond, tijdens Halloween, met een groepje vrienden opzet in het kader van een alternatieve selectie. Alternatief is Swallow zeker, maar de Arthouse vibe die afgegeven wordt, zal niet iedereen aanstaan. Kritieken dat het verloop te traag is, of dat er simpelweg te weinig gebeurt zijn in deze setting haast onvermijdelijk. In de juiste omstandigheden, en met de juiste verwachtingen (verwacht geen horror of thriller) is de kans een stuk groter dat dit psychodrama bij je binnen kan komen en echt een impact kan maken. 3,5*