Jaddeh Khaki (2021)

Een vader [Hasan Majuni] en moeder [Pantea Panahiha] zijn met hun volwassen zoon [Amin Simair] en diens veel jongere broertje [Rayna Sarlak] onderweg. Moeder ruziet flink met haar jongste zoon over het feit dat hij weigert zijn mobiele telefoon weg te gooien, maakt meteen duidelijk dat dit gezin niet onderweg is naar een vakantiebestemming. De reden voor deze familieroadtrip wordt geleidelijk duidelijk in dit bewust wat trage en onconventionele familiedrama dat op onverwachte momenten wordt onderbroken door een lang aangehouden scherpe blik in de camera van één van de hoofdpersonen. Panahi gebruikt dat middel om je inzicht te geven in wat er achter de uiterlijke schijn van het betreffende personage schuilgaat en wekt daarmee nieuwsgierigheid op naar het doel van en de reden voor de reis. Wanneer het einddoel nadert houdt Panahi de aandacht vast met behulp van Amin Jafari’s schitterende beelden en intrigerende cameraopstellingen. Een uiterst originele, goed geacteerde, boeiende film met enkele memorabele muzikale intermezzo’s.

Iraanse roadmovie waar het guitige zoontje de show steelt. Degelijk debuut van Panahi Junior die qua stijl dezelfde weg opgaat als zijn vader. Ik werd net niet helemaal gegrepen door de film die voor mij op enkele fijne passages na net niet voldoende aansloeg. De eerste twintig minuten vond ik geweldig, nadien werd het iets serieuzer. Hoewel, humor en absurditeit bleven aanwezig, maar dan anders. De scènes met de opgepikte wielrenner en die vreemde koop van schapenvellen had ook wel iets. De trip was geen plezierreisje. De oudere broer was doodserieus en dat stond in schril contrast met de onwetende kleine jongeman. Voorts fijn acteerwerk en prima cinematografie, zeker alles rond en in de auto.

Deze road movie over een getroebleerd gezin levert ontegenzeggelijk een aantal fraaie scènes en spitse dialogen op, maar ik heb een samenhangend plot node gemist. Hoewel de cinematografie dik in orde is, ben ik van films uit Iran doorgaans beter gewend.