Opinions

Merkwaardige film over een duf en suf gezin, dat als het ware uit zijn collectieve lethargie opgeschrikt wordt wanneer er een tijdje een uitwisselingsstudent komt wonen. Als een soort messias waart hij in en rond het huis, onderwijl de verschillende leden van het gezin weer bij de pinken brengend. Eenmaal wakker blijkt het ene gezinslid nog meer disfunctioneel te zijn dan het andere. Dat leidt tot een reeks absurde, al dan niet komische situaties waarin maar moeilijk enige lijn te ontdekken valt.

Niet direct mijn pakkie-an, ware het niet dat de diverse personages –en dan met name de grote onderlinge verschillen– best boeiend zijn. Die karaktertekeningen, soms tamelijk uitvergroot, vormen het voornaamste pluspunt van deze film, die op zich niet onderdoet voor het hiervoor al vaker genoemde Happiness van Solondz.

Prima oorlogsfilm van eigen bodem. Het ziet er hier en daar wellicht wat onbeholpen uit, maar de van lieverlee opgebouwde spanning maakt veel goed. Na zijn uitstekende Achtste-groepers Huilen Niet (2012) weet Dennis Bots opnieuw aangenaam te verrassen met een opperbest jeugddrama.

Aardige karakterstudie van een jongen, die gedwongen door de omstandigheden tijdens de Hongerwinter in rap tempo volwassen moet worden en daarbij zijn vader trotseert. Bij vlagen best spannende verfilming van het bekroonde boek van Jan Terlouw.

De debuterende Martijn Lakemeier doet het helemaal niet slecht in de hoofdrol. Ook het spel van Yorick van Wageningen mag best gezien worden. Bovendien een prima soundtrack van Pino Donaggio.

Vrij reëel relaas over het optreden van militairen in Nederlands-Indië kort na de Tweede Wereldoorlog, uitmondend in het bloedbad van Zuid-Celebes door de standrechtelijke executies van kapitein Westerling (“de Turk”). Opmerkelijk dat voor deze misdaden tegen de menselijkheid nooit iemand vervolgd of aangeklaagd is.

Deze film van Jim Taihuttu schetst een redelijk waarheidsgetrouw beeld van die inktzwarte bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis, inclusief de aanloop daarnaartoe. Hoewel er hier en daar best wat aan te merken valt, is het mede dankzij de fraaie cinematografie van Lennart Verstegen een boeiende film geworden, die een beetje rekenschap probeert af te leggen voor wat er in onze voormalige kolonie uit naam van de Nederlandse regering gebeurd is. Erg laat, maar toch.

Wanneer een actrice getuige is van een dodelijk ongeval van een van haar fans, is zij een zenuwinzinking nabij. Dat heeft zijn weerslag op haar gedrag binnen en buiten het theater.
Gena Rowlands is weergaloos; haast net zo goed als in A Woman under the Influence (1974). Ook de rest van de cast levert puik acteerwerk af. Zonde daarom dat het betrekkelijk ongeloofwaardige einde (met een dronken actrice) de film geen goed doet.

Ik vind dat @kos het hierboven prima verwoordt. De grappige situaties, met als hoogtepunt de komische scènes in het vliegtuig, nemen al vrij snel de overhand boven de erotiek, want dat is toch vooral meer van hetzelfde en de film had daarom best wat korter mogen zijn.

Door sommigen wordt dit bestempeld als een pornografisch meesterwerk. Nou ben ik niet deskundig op dat gebied, maar dat zie ik er toch niet aan af. Maar is het af en toe wel lachen geblazen.

Lijkt op de verfilming van een spannend jongensboek, zoals er inmiddels vele tientallen zijn gemaakt. Wat mij achteraf het beste beviel, is de rijkelijk ingebouwde humor. Vooral Aubrey Plaza is leuk.

Het gedurfde plan om de Nazi’s te misleiden voorafgaand aan de landing van de geallieerden op Sicilië zit knap in elkaar. Deze film daarover een stuk minder. Een spionagefilm hoort je naar het puntje van je stoel te trekken. Dat is hier niet het geval, want qua spanning valt het nogal tegen. Dat Colin Firth twee uur lang met dezelfde uitdrukking op zijn gezicht rondloopt, helpt ook al niet.

Het is mij niet duidelijk waarom regisseur Nolan ervoor kiest om in deze biografie over de uitvinder van de atoombom frequent te schakelen tussen verschillende tijdperken in plaats van een chronologische vertelling. Daar wordt de film in mijn ogen niet per se beter of spannender van. Ik ben sowieso geen fan van Nolan en daar brengt deze film helaas geen verandering in. Ik heb onlangs ook Barbie gezien. De “Barbeheimer”-hype van deze zomer kan ik niet plaatsen.

Tegenvallende, rommelig gemaakte film, die tevergeefs pogingen doet om grappig te worden. Een bitse Lisa Kudrow probeert er nog wat van te maken, maar de rest van de cast bakt er niet veel van. De irritante voice-over van Christina Ricci helpt ook al niet.

Matig.

Onverbloemd drama over de dochter van een prostituee, die probeert haar moeder om te turnen. De eerlijke, pittige vertolkingen van Dana Ivgy en Ronit Elkabetz geven deze film een realistisch, soms onaangenaam karakter. Regisseur Keren Yedaya houdt zich op de vlakte door de camera het gebeuren bewegingloos te laten registreren. Door de bank genomen ben ik geen liefhebber van dit soort cinematografie, maar in dit geval wordt door die keuze de troosteloosheid van het verhaal nog eens extra onderstreept. Prima film.

Verwarrende mix van politiek en romantiek, die lijdt onder het feit dat de flash backs vrij willekeurig gekozen lijken te zijn en niet altijd op het meest geëigende moment ten tonele worden gevoerd. Het gebrek aan chemie tussen de beide protagonisten doet de film ook geen goed.

Het is niet echt slecht, maar het ware m.i. beter geweest wanneer regisseur Sang-soo Im gekozen had voor òf een politiek drama òf voor een romantisch drama. Door de vervlechting komen beide nu onvoldoende uit de verf en blijf je met een ontevreden gevoel zitten.

De zoveelste Aziatische film waarin het script jongleert met de tijd. In deze film gaat het over het fenomeen dat studenten vanuit de toekomst brieven naar jongere versies van zichzelf schrijven. Op zich maakt die fantasierijke invalshoek de film niet bijster interessant. Te meer niet omdat de vriendenkring, die centraal staat in de film, voldoende dramatiek en romantiek herbergt om een rechttoe-rechtaan film te rechtvaardigen.

Schokkend, waargebeurd verhaal over een van de grootste schandalen uit het recente verleden. Hoewel de film vol zit met emotionele, ontroerende momenten, waakt Jim Loach er voor dat het nooit sentimenteel wordt. Schitterende rollen van Emily Watson en Hugo Weaving.

So, what are you going to give all of us for Christmas, Ben?

- I gave you my mam.

Verbijsterend.

De film is volgens mij alleen geschikt voor fans van Glenn Miller. Het is een aaneenschakeling van optredens van het befaamde orkest, af en toe (hinderlijk) onderbroken door een irritant verhaaltje over achterbakse, roddelende en ruziemakende vrouwen van orkestleden. Dat verhaal is zó doorzichtig, dat men het net zo goed weg had kunnen laten. Twee * voor de muziek, waaronder een aantal nummers die ik helemaal niet kende.

Hilary Swank is buitengewoon op dreef met een geschakeerde rol in deze waargebeurde tranentrekker. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Een mooi verhaal over atypische onverzettelijkheid tegen de achtergrond van een schrijnend familiedrama. Je houdt er vanzelf een goed gevoel aan over.

Dit waargebeurde verhaal in het uiterste westen van China, het woongebied van de Oeigoeren, is op de momenten dat er onverwachte tegenvallers opdoemen, best spannend. Een knap staaltje onverzettelijkheid. De film is niet helemaal gespeend van propaganda. Echt hinderlijk is dat evenwel niet. Geen topfilm, maar het drama is boeiend genoeg.

Matte film over een vertegenwoordiger van de Italiaanse regering, die naar Libië gestuurd wordt om met de diverse krijgsheren daar afspraken te maken over het indammen van de vluchtelingenstroom richting Europa, i.h.b. de bestrijding van mensensmokkelaars. Een weinig enerverend verhaal dat slechts heel even spannend dreigt te worden bij zijn contacten met een vluchtelinge uit Somalië, maar ook dat loopt met een sisser af. Goed beschouwd is deze film tekenend voor de halfslachtige, zelfgenoegzame manier waarop de Europese Unie omgaat met het Afrikaanse vluchtelingenprobleem.

Geinige tragikomedie waarin jongeren op weg naar volwassenheid op seksueel gebied geconfronteerd worden met niet alledaagse situaties. Bij een onderlinge vergelijking van de drie verhaallijnen springt de relatie tussen Yūya Endō en Sakura Andō eruit. Andō, niet de knapste van het stel maar qua acteerwerk de meest getalenteerde, weet op overtuigende wijze haar onwetendheid en kinderlijke naïviteit over het voetlicht te brengen. Ze krijgt maar weinig screentijd. Dat is jammer, want bij haar vertolking verbleekt het werk van de rest van de cast.

Overdrijven is ook een kunst, maar niet alle kunst hoef je mooi te vinden. Deze film voldeed precies aan mijn vermoedens. Het is een cartoonachtige verzameling flauwekul over het maken van een 18+-film door een mormoon. Je ziet het al voor je voordat de film begonnen is. Het is allemaal geestig bedoeld uiteraard, maar het aantal geslaagde grappige momenten is op de vingers van één hand te tellen.

Interessante karakterstudie van een jonge vrouw, die in haar jeugd door haar moeder streng werd gestraft vanwege omgang met jongens. Ze heeft daar een afkeer voor mannen aan overgehouden en wil zich als medewerkster van een AIDS-laboratorium op hen wreken. De vernieuwde kennismaking met een vroegere klasgenoot, een sekswerkster, zorgt voor een ingrijpende omslag in haar leven.
Een onderhoudende film met een paar verrassende twists. Het acteerwerk komt niet altijd overtuigend over.

Vittorio de Sica’s melodramatische knipoog naar de stad waar hij zijn jeugd doorbracht, is een prachtige bloemlezing van het alledaagse wel en wee van gewone mensen in Napels begin jaren ’50. Inclusief De Sica bevat de cast toppers uit de Italiaanse cinema van toen, zoals Totò, Silvana Mangano en de pas 20 jaar oude Sophia Loren. Haar weelderige decolleté blijft aan het netvlies kleven. Toch vind ik dat het de kleine eendagsvlieg Pierino Bilancioni is, die de show steelt als het verveelde jongetje dat een aan lager wal geraakte graaf (De Sica) een lesje leert bij het kaarten.

Zes vertellingen, zes pareltjes over voor- en tegenspoed in het dagelijks leven waarin drama en humor broederlijk naast elkaar liggen. Om meerdere redenen een aanrader. Naar mijn smaak De Sica’s beste film, mooier dan zijn beroemde Ladri di Biciclette (1948).

Een romantisch drama, rijkelijk gevuld met onverwachte ontwikkelingen. Een alleraardigste film, die blijft verrassen tot en met het ludieke einde. Erg leuk allemaal.

Semi-autobiografisch psychodrama over een vrouw, die na een dieptraumatisch ervaring in haar jeugd tijdens haar puberteit tracht te ontsnappen aan haar brute vader. Ze begint een tragische zoektocht naar genegenheid en komt daar gelouterd uit tevoorschijn. In die zin dat zij als jongvolwassene een flink stuk assertiever rondloopt in de wereld van rijke, oudere mannen. Wanneer haar leven eindelijk in rustiger vaarwater terechtgekomen is, wordt zij door haar turbulente verleden ingehaald.

Zowel qua inhoud als qua structuur geen gemakkelijke film. Met de huidige periode min of meer als rode draad gaat de film telkens een levensfase terug. Die worden op voortreffelijke wijze ingevuld door Solène Rigot (Puppylove), Adèle Exarchopoulos (La Vie d'Adèle) en Adèle Haenel (Naissance des Pieuvres).

Een bijzondere film van Arnaud des Pallières, geïnspireerd door gebeurtenissen in het leven van scenarioschrijfster Christelle Berthevas. Typisch zo’n film die even moet bezinken. En een film, die ik zonder meer nog een keer wil zien.

Ondanks de nogal magere verhaallijn zorgen de beklijvende, authentieke beelden er voor dat deze film best lang blijft hangen. Daar kan geen documentaire over Kaboel tegenop. Ik denk dat deze film onder zeer moeilijke omstandigheden gemaakt is. Petje af.

Een neerslachtig drama over mensen, die machteloos het leven als los zand door de vingers zien glippen. Goed beschouwd bevat de film twee aparte verhaallijnen, die slechts een paar keer in elkaar vaarwater terechtkomen. Er is weinig mis met de acteerprestaties, maar de algehele sfeer van de film is zo somber, zonder één enkel lichtpuntje, dat je daar bepaald niet vrolijk van wordt. Voor je plezier hoef je deze film volgens mij niet aan te zetten.

Ik ben in een grijs verleden ooit eens twee dagen in Oslo geweest en heb daar geen goede herinneringen aan overgehouden. Allicht komt dat door het grijze en grauwe weer van toen én de naar mijn gevoel wat onderkoelde Noren.

In deze film schijnt voortdurend de zon en toch laat ook die een deprimerende indruk bij mij achter. Dat komt door de hoofdpersoon, voor wie je maar moeilijk enige empathie kunt hebben. De rol van de afgekickte Anders wordt weliswaar overtuigend ingevuld door Anders Danielsen Lie, maar net als aan Oslo destijds houd ik ook aan deze film geen goed gevoel over. Het zit er dik in dat dat ook niet de bedoeling van de filmmakers is.

Het naadloos in elkaar laten overlopen van vrijwel identieke beelden uit het verleden en heden maken deze film onnodig ingewikkeld. Op zich is het een simpel verhaal over een stijfkoppige vuurtorenwachter en zijn tienerdochter, die gefrustreerd raakt door feit dat zij nog nooit het eilandje, waarop ze wonen, heeft verlatent.

Sterke rollen van Lima Duarte als de vader met een geheim uit het verleden en de nog jonge Leandra Leal als zijn dochter, die twijfelt aan haar toekomst.

Niet de film, die ik verwachtte. Zeker het verhaal kent best een aantal grappige momenten, maar een dijenkletser is het zeker niet. Wel knap hoe Václav Neckář anderhalf uur lang de wereld om hem heen als het ware verdwaasd aanschouwt.

Omdat ik regisseur Emir Kusturica tot nu toe alleen kende van surrealistische, politieke satires is deze film een totale verrassing voor mij. Het is een rijkelijk met humor gelardeerd sociaal drama over het leven in Joegoslavië onder het communistisch regiem van generaal Tito een paar jaar na de Tweede Wereldoorlog. Qua vormgeving doet de film sterk denken aan het Italiaanse neorealisme.
De regie en het acteerwerk zijn eerste klas. Een voorbeeld daarvan is de ontroerende afscheidsscène tussen Malik en zijn vriendinnetje Maša . Vooral Mirjana Karanović (moeder Senija) speelt de sterren van de hemel. Een bijzonder mooie film.