Opinions

Deze boekverfilming kent in het begin een paar heftige scènes, maar komt al vrij snel in rustiger vaarwater terecht wanneer een Indiaanse tiener in haar eentje door Amerika trekt, op zoek naar haar vervreemde moeder. Onderweg ontmoet zij allerlei kleurrijke figuren.

Een onderhoudende film, inclusief de cultuurschok wanneer zij haar moeder terugziet. Nieuwkomer Kenadi DelaCerna zet een imposante hoofdrol neer.

Romantische fantasie over een prinses, die 300 jaar ná haar zelfmoord haar geliefde van destijds terugvindt. Bijzonder kleurrijk avonturensprookje met fraaie settings. Daarmee is eigenlijk alles wel gezegd.

Rijk geschakeerde geschiedenis van een charismatische leider van de onderwereld, losjes gebaseerd op het leven van Haji Mastan Mirza. Als een rode draad loopt door het verhaal het Robin Hood-achtige gedrag van de leider.

Onderhoudende, strak geregisseerde film, die naar Bollywood-gewoonte passend wordt opgeleukt door de charmante aanwezigheid van de beeldschone dames Kangana Ranaut en Prachi Desai. De beide hoofdpersonages Ajay Degn en Emraan Hashmi zetten heel aardig acteerwerk neer.

Prima film, gevuld met misdaad, intriges, liefdadigheid en romantiek.

De film vertelt een gefragmenteerd, oppervlakkig verhaal over Hollywood eind jaren 60, dat je grotendeels al weer vergeten bent tegen de tijd dat de slotcredits voorbijkomen, want een indruk makende verhaallijn zit er niet in.

Ik ben sowieso geen fan van Tarantino, omdat hij in zijn (overigens kundig gemaakte) films steevast buitensporig geweld verheerlijkt. Ook dit retrospectief kon blijkbaar niet ontsnappen aan deze Tarantino-doctrine gezien de barbaarse en sadistische climax. Dat hij de afgrijselijke Sharon Tate-tragedie exploiteert als kapstok voor zijn scenario bezorgde mij trouwens een vieze smaak in de mond.

Naar verluidt is dit Tarantino's laatste kunstje. Ik zal daar geen traan om laten.

Herziening, want er zijn van die films, die je nooit meer vergeet en die je beslist nog minstens één keer wil terugzien. Dit is er zo een.

Onverbloemd familiedrama aan de zelfkant van de samenleving over een Maori-gezin, dat geteisterd wordt door het catastrofaal samenkomen van machogedrag en alcoholisme. (N.B. geen prerogatief van de Maori’s). Het levert een ware litanie aan verbijsterende scènes op, die niet altijd even makkelijk te aanschouwen zijn. Rauw. Schokkend. Brutaal.

De acteerprestaties zijn formidabel. Tevens een gedenkwaardig regiedebuut van Lee Tamahori.

Wat Cidade de Deus (2002) is voor Brazilië, is dit voor de autochtone bevolking van Nieuw-Zeeland.

Raadselachtige film over het raadselachtige gedrag van een Poolse au pair. Het gebrekkige script tilt zelfs geen tipje van de sluier op om een aanwijzing te geven waarom de au pair zich gedraagt, zoals ze zich gedraagt. Totdat tegen het einde de oplossing van het mysterie letterlijk in het water valt. En dankzij de plotomschrijving bij MM is de verrassing daarvan ook ver te zoeken. Matig, zeer matig. Mooie “sfeerbeelden” van een Vinex-wijk, dat wel.

Het is al weer een paar jaar geleden dat ik deze film gezien heb. Van het verhaaltje is niet veel blijven hangen, maar des te meer van de schitterende opnamen van Ierland in de omgeving van Cork. En ja, Alicja Bachleda-Curus herinnerde ik mij van de beklijvende mensenhandel film Trade (2007).

Ik moet bekennen dat ik in de loop van de jaren al heel wat domme films heb gezien. Dit is in die categorie een serieuze kandidaat voor een plaatsje in mijn top tien. Ongein van de buitencategorie.

Een film van de regisseur van An Education met in één van de hoofdrollen Anne Hathaway, dus ik dacht: dat zit wel snor. Nou dat valt redelijk tegen. Niet dat het een slechte film is, maar hij is zo ontzettend langdradig met telkens weer meer van hetzelfde. Het is dat het acteerwerk van Hathaway en Sturgess nog een beetje te pruimen is, anders was deze film het aanzien absoluut niet waard.

Matig!

Naar mijn smaak een van de allerbeste films ooit. IJzersterk dramatisch verhaal, bij vlagen grappig en uitzonderlijk sterk acteerwerk van vrijwel iedereen.

Een absolute topper, die je - hoe vaak je hem ook bekijkt - elke keer weet meesleurt in een emotionele rollercoaster.

De vertolking van Natalia Ochoa als de zelfbewuste studente en haar alter ego als callgirl is het voornaamste pluspunt van dit psychodrama. De frequente flashbacks daarentegen maken de film onnodig ingewikkeld. Het afwisselen van verhaallijnen kan een extra impuls geven, maar je kunt ook overdrijven, zeker wanneer het kwartje pas tegen het einde van de film valt. Dat ook aan mij liggen natuurlijk.

Een olijke komedie, hier en daar opgetuigd met een paar simpele liedjes. Stelt allemaal niet zo veel voor en eigenlijk Ernst Lubitsch onwaardig. Het is echter best geinig Jeanette MacDonald en Maurice Chevalier aan het werk te zien. Derhalve erg geschikt voor vijf kwartier gedachteloos vermaak op een regenachtige najaarsmiddag.

Eerlijk gezegd vond ik er niet veel aan. Na ongeveer een uur of zo had ik het wel gezien en begon mijn interesse te verslappen. Dat komt allicht om ik het door de bank genomen niet zo begrepen op dit soort verhalen over virtuele alter ego’s. Mark Duplass en Elisabeth Moss doen hun best, maar aan mij is deze film niet besteed.

Drama over een Engelse effectenmakelaar die in de maanden vóór het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog honderden Tsjechische kinderen uit de klauwen van de nazi’s wist te redden door hen onder te brengen bij pleeggezinnen in Groot-Brittannië. Pas een halve eeuw later werd zijn reddingswerk in brede kringen bekend door een tv-uitzending van de BBC. De film schakelt tussen het verleden in Praag en het heden. Ik ben niet onverdeeld gelukkig met die keuze. Volgens mij zou een lineaire vertelling het verhaal meer recht hebben gedaan. Niettemin een indrukwekkende film met een fraaie hoofdrol van Anthony Hopkins, die geknipt is voor dit soort rollen.

Minidrama over twee paartjes —toen en nu— die tegen het einde van de film ostentatief aan elkaar gekoppeld worden. Op zich is dat weinig onthullend, want je krijgt al eerder door hoe de vork in de steel zou kunnen zitten. Veel gepraat, (te) weinig actie. Dat hoeft geen bezwaar te zijn mits de discussies enige inhoud, c.q. diepgang hebben. Dat is hier naar mijn mening helaas niet het geval.

Het is een ludiek idee om vier prominente Afro-Amerikanen uit de tijd van de Civil Rights Movement onderling te laten stoeien over de achtergestelde positie van de zwarten in de Amerikaanse samenleving. En het zal wel geen toeval zijn dat regisseur Regina King deze film juist nu uitbrengt, in een tijd dat de Black Lives Matter-beweging aantoont dat de strijd om gelijke burgerrechten heden ten dage nog net zo actueel is als pakweg zestig jaar geleden. Er is op dat gebied alleen in theorie het een en ander veranderd; in het leven van alledag valt er nog een wereld te winnen.

Het is een rasechte acteursfilm, waarin op zich niet zo veel gebeurt maar de vlijmscherpe discussies je toch wel bij de les houden; tenminste als je je daarvoor wil openstellen. Triest om te beseffen dat relatief kort na deze fictieve samenkomst in Miami twee van de aanwezigen (Sam Cooke en Malcolm X) doodgeschoten zijn door gekleurde landgenoten.

Hoe dom wil je ’t hebben? Een grappig bedoelde film over randdebielen die langs alle kanten uit de bocht vliegt. Ik pas.

Amusant niemendalletje, helemaal gebouwd rondom de mooie en energieke Bingbing Fan. Niet alle grappen komen aan, maar desondanks best een vermakelijke romcom. Weliswaar met een voorspelbaar verloop, maar er zijn talloze films die last hebben van dat euvel.

Een luchtige komedie over een eigenzinnige actrice, die gespeend lijkt te zijn van acteertalent. Men hoefde wat dat betreft volgens mij weinig capriolen uit te halen, want het acteertalent van protagoniste Ye-ryeon Cha is redelijk beperkt en die rol lijkt haar op het lijf geschreven. Een gezapige film, die pas op gang komt wanneer er plots een vermeende sekstape opduikt. Maar het is té laat en té weinig om de film naar een voldoende te tillen.

Tijdens het bekijken van deze film kon ik mij niet aan de indruk onttrekken dat het verhaal in een stomme film wellicht veel beter uit de verf zou zijn gekomen, want de dialogen zijn af en toe tenenkrommend. Bij het zien van Kay Francis moest ik onwillekeurig weer bedenken, dat die het niet slecht zou doen als modepop in een etalage. Een paar films daargelaten —Trouble in Paradise (1932); In Name Only (1939)— is acteren nooit het sterkste punt geweest van deze schoonheid. Ook William Powell is nog niet op het hoge niveau dat hij in de loop van de jaren ’30 van lieverlee zou bereiken.

Prachtige komedie met een hoofdrol, die de als altijd driftige James Cagney op het lijf geschreven lijkt. Neem daarbij de kolderieke inbreng van Pamela Tiffin en van een zeer ad rem reagerende Arlene Francis en je hebt een haast perfecte Billy Wilder-klucht, waarin het kapitalisme en het communisme op niet mis te verstane wijze op de hak genomen worden.

Echt een aanrader.

Matige romcom over mooie tv-persoonlijkheid, die op zoek is naar liefde, maar verblind door haar succes niet beseft dat die al die tijd binnen handbereik is.

Na een aantal contemporaine films met allerlei liflafjes was ik weer wel eens toe aan een film uit de oude doos met een doodgewoon rechttoe/rechtaan verhaal. Only Angels Have Wings is weliswaar niet de beste in zijn soort, maar de mooie combinatie van actie en romantiek is toch goed voor twee uur aangenaam vermaak. Ziet er met de ogen van nu hier en daar wat onbeholpen uit. Het verhaal en het degelijke acteerwerk van de oude, vertrouwde cast maken evenwel veel goed.

Schoolvoorbeeld van een romantische komedie met een (voorspelbare) slotscène, die je doet smelten. Je moet een nogal chagrijnig type zijn wil deze film geen glimlach op je gezicht toveren. Jewison heeft betere films gemaakt, maar deze mag er best zijn.

Fraaie zwart-wit beelden vertellen het verhaal van een gerespecteerd animeermeisje (zeg maar -vrouw), die op een tweesprong in haar leven is gekomen. Wil zij verder in deze business als de madame van een eigen club of zoekt zij haar geluk bij een nieuwe huwelijkspartner, in strijd met een vroegere belofte aan haar jong gestorven echtgenoot?
Net als het dilemma op zich, zijn de routes naar elk van beide doelen rijkelijk gevuld met hindernissen en leugens.

De charmante Hideko Takamine geeft op bedachtzame en innemende wijze invulling aan deze karakterstudie, zoals trouwens heel de cast prima werk aflevert. Mijn kennismaking met regisseur Mikio Naruse smaakt naar meer.

Een misbaksel over perversie en moord. Allicht om een lange neus te trekken naar de Japanse censuur dekt regisseur Kumashiro in het laatste deel van de film, waarin sadisme hoogtij viert, de edele delen van de acteurs af met grote zwarte blokken. Bijzonder irritant en volgens mij een reden om je geld terug te vragen.

Een toch wat merkwaardige film met twee verschillende verhalen, die slechts een flinterdunne relatie met elkaar hebben. In beide verhalen nemen vrouwelijke studenten het initiatief om te vrijen. In het ene geval betreft het een buitenaardse meid, die een kind wil van een aardse man. In het andere geval een studente die haar homoseksuele leraar, op wie zij verliefd is, jaloers wil maken.

Het levert al met al geen hoogstaande film op. Veel gedoe om niks.

Andermaal een tegenvallende film van Yoshida, helemaal gebouwd rond zijn mooie vrouw Mariko Okada, die nagenoeg onafgebroken in beeld is. Ze speelt een overspelige vrouw, die… Tja, wat ze nou eigenlijk wil, maakt deze trage en saaie film niet duidelijk, omdat er weinig samenhang in het verhaal zit. De verzorgde cinematografie biedt enig tegenwicht aan het haperende verhaal. De soundtrack daarentegen begint op d'n duur te irriteren. Ik heb twee keer aan moeten leggen om het einde te halen. Dat zegt genoeg…

De film is een aaneengeregen verzameling treurnis, waar je van lieverlee immuun voor wordt. Stevige drama’s kan ik door de bank genomen best waarderen, maar overdaad schaadt. Daar is hier sprake van. Ik was blij dat de film afgelopen was.

Het is en blijft natuurlijk een bijzonder waargebeurd verhaal. De verfilming ervan vind ik evenwel minder bijzonder. Het is een erg lange zit met veel van hetzelfde. Met name het middengedeelte had best wat ingedikt mogen worden zonder dat iemand daar iets van zou merken, volgens mij.