Opinions

Deels fictieve reconstructie van de destijds geruchtmakende ontvoeringszaak. Een nogal slap verhaal dat vergeet om spannend te worden. Het gedeelte dat speelt in Guadeloupe, c.q. Sint Maarten is tenenkrommend. Pikant dat de ontvoerders met naam en toenaam genoemd geworden m.u.v. Willem Holleeder.

Boeiende en veelvuldig bekroonde tour-de-force van Olivia de Havilland aan de hand van William Wyler, zonder twijfel een van de beste regisseurs aller tijden. Meeslepende, authentiek ogende karakter- en gedragsstudie met buitengewoon sterk acteerwerk.

Net om 8 uur op het nieuws gehoord, dat de tocht (voorlopig) niet doorgaat. Om mijn teleurstelling te verwerken deze dvd nog maar eens opgezet.

Steven de Jong en zijn crew zijn er in geslaagd om dit moeilijk te verfilmen evenement op alleszins aanvaardbare wijze in beeld te brengen en er een degelijke speelfilm over te maken. De verhalen in de zijlijn doen er niet echt toe, maar waren ook niet storend.

Al met al heb ik mij opnieuw best vermaakt.

Bittere gevangenisfilm gebaseerd op ware gebeurtenissen. De beelden van het dagelijks “leven” in de Marokkaanse gevangenis zien er authentiek uit. Helaas geldt dat ook voor de lethargische houding van de Belgische autoriteiten (Geen tijd, geen budget, geen interesse). Uitstekende hoofdrol van Filip Peeters.

Daar wil ik mij bij aansluiten.

Ik heb af en toe dubbel gelegen en af en toe een beetje moeten slikken.

Een van de beste Vlaamse films van het afgelopen decennium.

Een zorgvuldige inleiding schetst de personages en omstandigheden, die een rol spelen bij de zoektocht naar de verdwenen jonge vrouw, die onder bizarre omstandigheden moet vechten voor haar leven.

Het script, dat gebaseerd is op een waargebeurd overlevingsverhaal, zit knap in elkaar. Een regelrechte nagelbijter, die je naar het puntje van je stoel trekt. Dat is niet alleen de verdienste van regisseur Mathukutty Xavier, maar evenzeer van de getalenteerde Anna Ben, die in de titelrol een topprestatie neerzet. Een gelaagde, indrukwekkende thriller.

Een western in een hedendaags jasje gegoten. Een onderhoudende film, maar nergens uitzonderlijk. Het leukst vond ik nog de stekeligheden tussen Jeff Bridges en zijn sidekick Gil Birmingham. Aardig om een keer gezien te hebben, maar geen film die mij lang zal bijblijven.

Deze film toont enige overeenkomsten met Wellman’s Wings (1927) —met Jean Harlow in de Clara Bow rol— maar is lang zo goed niet als zijn voorganger. De luchtgevechten zien er spectaculair uit, met de kanttekening dat tijdens de opnames een aantal dodelijke slachtoffers te betreuren waren. Ook de scènes met de zeppelin mogen gezien worden. Het achtergrondverhaal en het acteerwerk daarentegen zijn van een bedenkelijk niveau. Je kunt dat de onervaren, piepjonge Jean Harlow (amper 18 jaar oud destijds) niet kwalijk nemen, want die stond toen nog pas aan het begin van een korte, maar niettemin roemrijke carrière. Van doorgewinterde acteurs als Ben Lyons en James Hall mag je toch wel beter werk verwachten.

De straten zien er uit, zoals ik me die herinner uit mijn jeugd. De naoorlogse nieuwbouwstraten in mijn geboortedorp zagen er precies zo uit. Af en toe kreeg ik het gevoel dat ik weer van school terug op weg was naar huis.

Deze authentiek ogende settings vormen een passend decor voor een intrigerende kroniek over de tamelijk zonderlinge relatie van een listig meisje / vrouw en haar neef. Een film met twee gezichten waarbij de luchtige toon van lieverlee het veld moet ruimen voor grimmigheid.

Een prachtige film met een bijzonder mooie rol van Hannah Hoekstra (aangename kennismaking). Als geboren en getogen Brabander durf ik te beweren dat er met het taalgebruik en de uitspraak weinig mis is. We praoten ‘ier nie allemaol zo plat as sommige mensuh wulle doen gelove.

Ik kan hier niet zoveel mee. Is het drama, komedie of romantiek? Het komt geen van alle uit de verf en het doet er eigenlijk ook niet zo veel toe. Enkel de worsteling van een jonge vrouw met zichzelf (een mooie rol van Melanie Lynskey) als gevolg van een recente echtscheiding maakt het af en toe interessant. Verder een film om snel te vergeten.

Deze tragikomedie is een teleurstellende mix van humor, romantiek en fantasie; genres die elk voor zich amper uit de verf komen. De humor is flauw, de romantiek te oppervlakkig en het fantasiegedeelte is maar zozo vormgegeven. Sommige scènes worden tot in den treure uitgemolken, zoals het zwemlestripje naar zee. Wellicht was het ook beter geweest voor de film om de crux van het verhaal over de geesten wat eerder uit de doeken te doen. Bovendien heb ik Tae-hyeon Cha in een aantal romcoms veel beter werk zien afleveren. Nu vervalt hij te vaak in schmieren door te pas en onpas wat gekke bekken te trekken. Een beetje armetierig allemaal.

Labiele film over vier stuurloze broers, die met behulp van een voormalige zangeres hun jongere zusje klaarstomen voor een talentenjacht. De tweede helft van de film over de louterende werking van het zusje op de karakterontwikkeling van de jongens, is een stuk interessanter en leuker dan het overdreven macho gedoe in het eerste deel.

Jodie Comer is geweldig als verpleegster in deze televisiefilm over een Brits verzorgingshuis voor de demente personen, dat getroffen wordt door COVID-19. Vanwege haar persoonlijke betrokkenheid krijgt zij het deksel op de neus, want “rules are rules”. Dat doet me sterk denken aan bureaucratisch Nederland dat alles tot drie cijfers achter de komma wil regelen om persoonlijk initiatief in de kiem te smoren.
Vanaf de openingsscènes wist ik dat deze film precies in mijn straatje zou passen. Het laatste deel (in de camper) vind ik evenwel niet sterk, maar dat doet weinig af aan de impact van de film. Want, zoals gezegd, Jodie Comer speelt de sterren van de hemel. Zij en haar tegenspeler Stephen Graham zorgen ervoor dat deze film nog wel even nagalmt.

Wat een onnozel commentaar. Dus geen films meer over de Holocaust, slavernij, rassensegregatie, apartheid, mensenhandel, pedofilie e.d., want “we weten” het onderhand allemaal wel? Hoe zelfingenomen en dom kun je zijn?

Met voorsprong de mooiste film van 2011, die ik tot nu toe gezien heb en waarvoor ik een plaatsje moet inruimen in mijn Top 10. Niet moeilijk te voorspellen dat deze film een van de grote favorieten gaat worden voor de Oscars van volgend jaar.

Een diep ontroerend, emotioneel verhaal, frequent gelardeerd met vleugjes humor. Naast het magnifieke camerawerk wordt er over de hele linie voortreffelijk geacteerd. Zonder anderen tekort te doen wil ik noemen de verbluffend goede Emma Stone (in sneltreinvaart een uitstekende actrice geworden), de wulpse Jessica Chastain en de feeks Bryce Dallas Howard. Maar de show wordt gestolen door een fenomenale Viola Davis, die ook al indrukwekkend aan het werk was in Doubt (2008).

Zonder meer een meesterwerk van Tate Taylor. Nu eerst mijn top 10 bijwerken en dan naar de boekhandel voor het boek van Kathryn Stockett.

Puberen gaat vaak van "au". Het is daarom begrijpelijk dat de jongste dochter (papa’s lieveling) van een volkomen normaal gezin het er maar moeilijk mee heeft wanneer haar ouders gaan scheiden, omdat vader voortaan als vrouw door het leven wil gaan.

Afgezien van een paar pijnlijk momenten heeft regisseur Malou Reymann over dit transgenderverhaal een onderhoudende en tamelijk luchtige film gemaakt, naar verluidt puttend uit eigen ervaringen. Jammer genoeg zakt de film van lieverlee een beetje weg wegens meer van hetzelfde. Maar het is niettemin over het geheel genomen een prima film met een leuk "Nederlands intermezzo" rond Hadewych Minis.

Mijn hemel! Waar heb ik nu naar zitten kijken? Volgens mij naar een film zonder kop of staart, met daar tussenin zoiets als een relaas over een nihilistische jonge vrouw, die volgens mij het noorden voorgoed kwijt is. Als Sacha Polak met sommige beelden én met vulgaire dialogen de huidige stand van onze beschaving wil schetsen, dan schiet zij wat mij betreft haar doel ver voorbij. Dit is gewoon bagger en elke relatie met de werkelijkheid berust volgens mij louter op toeval. Het verwondert mij daarom dat iemand überhaupt op het idee komt om een dergelijke film te maken.

Ik kom niet uit Limburg en mijn eigen “coming-of-age” ligt grofweg één decennium eerder dan deze film, maar toch veel punten van herkenning over het katholieke milieu. En dan vooral de dominante rol, die “mijnheer pastoor” daarin toentertijd speelde, al begon men in die tijd in toenemende mate aan de poten van zijn stoel te zagen. Het heenzenden van de priester-zwager en de nagenoeg lege kerk vlak voor het einde zijn daar min of meer een voorbode van.
Een interessante, onderhoudende, naar het einde toe enigszins schrijnende film over geloof, hoop en liefde. Mede door de aankleding een knap tijdsbeeld. De slotscène met de instant camera in het ziekenhuis is er een om in te lijsten. Ook het vette dialect, dat ik gelukkig nog net kan volgen, spreekt mij wel aan. Lekkere soundtrack van Rowwen Hèze.
De acteurs zetten zonder uitzondering geloofwaardige personages neer. Kortom, een prima film uit het bronsgroen eikenhout.

Heel aardige studie van de erotische schrijfster Anaïs Nin en haar relatie met de Amerikaanse geestverwant Henry Miller en diens dominante vrouw. Film is gebaseerd op fragmenten uit Nin's dagboek.

Maria de Medeiros zet een prima rol neer. Als ze met die grote ogen recht in de camera kijkt , dan gebeurt er wat met je. Maar de rest van het acteerwerk is maar zo-zo. Bovendien is Fred Ward door de make-up afdeling best aardig mishandeld en ook nog eens heel erg miscast in een voor hem a-typische rol.

Niettemin boeiend genoeg vanwege de kleurrijke beschrijving van het milieu, waarin Nin en Miller zich destijds bevonden en vanwege de fraaie cinematografie.

Ik heb eerder drie films van regisseur Masayuki Suo gezien, die mij goed tot zeer goed zijn bevallen. Ik was daarom benieuwd naar deze debuutfilm. Tsjonge, was dat even schrikken. Het is niet meer dan een verzameling pornografische beelden zonder veel samenhang. Ik vind het knap dat er mensen zijn, die hier iets van kunnen maken. Ik heb zelfs ergens gelezen dat deze film een ode is aan meester-regisseur Yasujirō Ozu. Heus? Nou, geef mijn portie maar aan Fikkie.

Zes jaar na het bijzonder fraaie Ahgassi (2016) presenteert regisseur Chan-wook Park een film noir over de grillige relatie van een scrupuleuze rechercheur met een mysterieuze vrouw, die verdacht wordt van moord op haar echtgenoot. Een intrigerend psychologisch drama met een knap geconstrueerd verhaal dat romantiek en misdaad naadloos met elkaar verweeft. Imposante rollen van Hae-il Park en Wei Tang (Sè, Jiè).

Actiethriller volgens beproefd Koreaans recept. Gewelddadige actiescènes verdringen het plot, dat wel wat weg heeft van een Gordiaanse knoop, regelmatig naar de achtergrond. Liefhebbers van films waarin de kogels je om de oren vliegen, zullen dit waarschijnlijk wel kunnen waarderen. Ik ben minder gecharmeerd.

Ietwat onevenwichtige tragikomedie, die zich na een luchtig begin van lieverlee ontwikkelt tot een tranendal. Met uitzondering van de oudste zoon (gespeeld door Da-reum Nam) is het acteerwerk niet om over naar huis te schrijven, maar het pakkende verhaal maakt veel goed. Aanbevolen voor de liefhebbers van familiedrama’s.

Heel apart. Zeker! Erg goed geacteerd. Zeker! Maar niet mijn ding. Ik vond het erg vermoeiend om een man twee uur lang op een zweverige manier te zien converseren met zijn besturingssysteem en daar nog verliefd op te worden ook.

Bewonderenswaardige tour-de-force van Joaquin Phoenix. Amy Adams en Rooney Mara doen maar voor spek en bonen mee. Niet de topper, die ik afgaande op de waarderingen vooraf verwachtte..

Kunstzinnige film over een studente die bij het schrijven van een muziekcompositie inspiratie put uit alledaagse beelden en geluiden én uit haar ontmoetingen als callgirl. Hoofdrolspeelster Joslyn Jensen weet de nodige indruk achter te laten, maar dat geldt veel minder voor het nogal geforceerde verhaal. Volgens mij geen film voor het grote publiek; in ieder geval niet voor mij.

Op hoofdlijnen is er weinig mis met het verhaaltje. Dat kan niet gezegd worden van de uitvoering. Het acteerwerk oogt amateuristisch en de dialogen zijn op meerdere momenten tenenkrommend slecht. De weinige hoogtepunten van dit filmpje zijn de beelden van Parijs, maar het is niet zo ingewikkeld om daar fraaie plaatjes te schieten, ook al hebben de filmmakers totaal geen gevoel voor afstanden in de Franse hoofdstad.

Film over middelbare scholieren medio jaren ’60 toen de jeugd wereldwijd wat opstandiger werd en zaken als de minimode hier en daar nog voor enige opschudding zorgde. Eigenlijk zou deze film mij erg moeten aanspreken als een brok nostalgie, maar vreemd genoeg doet ie dat niet.
Het is een teleurstellende film met een uitermate zwakke hoofdrol van Barry Evans. Niet zo vreemd dat ik verder nooit meer iets over hem vernomen heb. Alleen de momenten waarop Judy Geeson in beeld komt zijn een beetje de moeite waard. De scène waarin zij zich helemaal uitkleedt om te gaan zwemmen zorgde destijds voor de nodige beroering.

Mijn kennismaking met een film uit Paraguay is een aangename verrassing. Het is een rustige film over een vrouw-op-leeftijd, die na de nodige tegenslagen haar leven weer op de rails probeert te krijgen. Fraaie, ingetogen hoofdrol van Ana Brun.

Freedom Writers (2007) verplaatst naar Entre les Murs (2008). Gefascineerd heb ik zitten kijken naar het bewustwordingsproces van een groep banlieu-leerlingen over wat er in de Tweede Wereldoorlog gebeurd is in de concentratiekampen. De tegenstelling tussen het chaotische, weerspannige, egocentrische en sceptische gedrag in het eerste deel van de film met de haast serene ijver en saamhorigheid na de confrontatie met Auschwitz- en Buchenwald- overlever Mr. Léon Zyguel had niet groter kunnen zijn.

Erg bijzonder aan deze film is in mijn ogen het feit, dat het script mede geschreven is door Ahmed Dramé (speelt Malik in de film), die als leerling van het lyceum in Créteil zijn ervaringen vastlegde in een provisorisch scenario onder de titel “Le Vrai Combat”.

Het is toch wel jammer dat waargebeurde verhalen als deze hier en daar met enig cynisme ontvangen worden. Dat zegt volgens mij overigens meer over de cynici dan over de inhoud van het verhaal.

De film kent een kluchtig en zodanig warrig begin, dat ik mij aanvankelijk afvroeg: “waar zit ik nu naar te kijken?” Vanuit die warboel ontspruit evenwel van lieverlee een intrigerend misdaad-, c.q. rechtbankdrama met in wezen twee verhaallijnen, die weliswaar zijdelings, maar op een cruciaal punt aan elkaar zijn geknoopt. Het tweede deel van de film is dan ook veruit het beste, zij het dat de overbodige slotscène een typisch voorbeeld is van “wat jammer nou”.

Ode aan de Koreaanse verzetsheld Ahn Jung-geun tegen de Japanse overheersing begin vorige eeuw. Het formaat (een musical) maakt de film nagenoeg ontoegankelijk voor mensen die de Koreaanse taal niet beheersen, want het ondertitelen van de gezongen gedeelten werkt niet (althans niet bij mij). Jammer.