Opinions

Nogal wat aspecten van de Amerikaanse samenleving tijdens de Grote Depressie van de jaren ’30 worden in deze film blootgelegd, zoals de niet bestaande resocialisatie van oorlogsveteranen (altijd al een probleem in de USA), kil kapitalisme, werkloosheid, opkomend communisme met bijbehorende heksenjacht, gaarkeukens enz. Regisseur Wellman heeft over deze onderwerpen, aangevuld met zaken als barmhartigheid en liefdadigheid, een schrijnende film gemaakt met verrassend scherpe kritiek op de wijze waarop men in Amerika omgaat met kansarmen en minderbedeelden. Enkel de slotscène valt wat uit de toon, maar de rest van de film is erg boeiend en leerzaam voor wie wil weten hoe de Amerikaanse samenleving destijds in elkaar zat en feitelijk nog steeds zit.

Uitstekende vertolkingen van Richard Barthelmess en Aline MacMahon. Loretta Young heeft niet meer dan een bijrolletje.

Intrigerend verhaal over een disfunctionele familie, die bij de verdeling van een nalatenschap al het oud zeer weer maar eens boven tafel haalt. Gelet op de sterk bezette cast had dit een veel betere film moeten zijn, maar in de wirwar van horizontale en verticale plotlijntjes valt het niet mee om door de bomen het bos nog te zien. Het helpt dat er heel veel bekende gezichten meedoen.

Film kijkt daarom toch best lekker weg en is beter dan de ondermaatse IMDb-waardering suggereert.

Satire over een fantasierijke nepoorlogsheld, die met list en bedrog voor zichzelf op onwaarschijnlijke wijze een weg naar de top plaveit. Na een uur of zo had ik het wel gezien, want wat daarna kwam was in feite meer van hetzelfde.

Een prima rol overigens van Mathieu Kassovitz. Jammer dat zijn “love interest” Anouk Grinberg pas zo laat in het verhaal wordt ingebracht. Dat had voor wat meer variatie kunnen zorgen.

Film over de zelfkant van het leven in de min of meer beruchte wijk Kreuzberg van Berlijn. Film begint heel aardig, maar verwordt van lieverlee tot een nogal rommelig geheel. De kostelijke openingsscène met de hond verreweg het beste onderdeel van de film.

De film caramboleert tussen bruut huiselijk geweld aan de ene kant en zorgzame kameraadschap aan de andere kant. Het is in menig opzicht dé film van Clare Dunne, die niet alleen de hoofdrol vervult, maar ook het verhaal schreef. Ook het optreden van de beide kinderen mag geroemd worden. Ondanks de dramatische ontwikkelingen heb ik er een goed gevoel aan overgehouden.

Reconstructie van de Gwanbu Trial (1992-1998), een rechtszaak waarbij een groep inmiddels bejaarde vrouwen excuses en compensatie zoekt voor het feit dat zij tijdens de Tweede Wereldoorlog door Japanse soldaten als seksslaven zijn misbruikt en mishandeld. Er zitten een handvol scènes bij die diepe indruk maken en hoewel er weinig mis is met het verhaal en met het acteerwerk heeft de film niet de impact, die het gezien het onderwerp zou mogen verwachten.

Na Sakuran was ik wel benieuwd naar deze tweede film van Ninagawa. Het moet gezegd, qua kleurenpracht overtreft de regisseur zichzelf. De aankleding is zo mogelijk nog pompeuzer dan in haar eerste film met opnieuw fel rood als overheersende kleur. Ik vind dat toch wel een beetje jammer, want overdaad schaadt ook hier. Wat mij betreft had Ninagawa wel wat meer aandacht mogen besteden aan het verhaal dat nogal springerig overkomt.

Dat de rivaliteit tussen de plastic Liliko en haar meer natuurlijke rivale Kozue niet wat breedvoeriger uitgewerkt is, vind ik een gemiste kans vanwege de grote tegenstellingen qua uiterlijk én karakter tussen die twee. Nu ligt de aandacht vrijwel exclusief op de geestelijke en fysieke teloorgang van een topmodel, dat vooral gedreven door een gebrek aan innerlijk zelfvertrouwen ten koste van alles ultieme schoonheid wil nastreven.

Het ziet er allemaal gelikt en oogverblindend uit, maar er had naar mijn gevoel vanuit dramatisch oogpunt meer ingezeten. En waarom een film als deze moet eindigen met een horrorscène is mij een raadsel.

Goed beschouwd is dit drama over immigranten rond de vorige eeuwwisseling nog steeds bijzonder actueel, waar het thema draait om cultuurverschillen en integratieproblemen. Zonder meer dé film van Carol Kane, die aan haar beklijvende vertolking een Oscar-nominatie overhield. Meer dan de moeite waard.

Mooie kroniek over een familie, die als los zand aan elkaar hangt omdat de familieleden primair worstelen met de problemen, die ze al dan niet eigener hand over zichzelf afroepen. Mooi dat uiteindelijk alles een plaatsje krijgt. Een amusante film, die wat mij betreft best wat langer had mogen duren.

Net als bij latere films van Johnnie To ben ik niet onverdeeld enthousiast over deze dramedy. Naar mijn smaak wordt het ongeloofwaardige drama over de twee geliefden te ver doorgevoerd; zo zeer dat het verhaal op d’n duur gaat tegenstaan. En dat er een aardbeving aan te pas moet komen om de twee uiteindelijk bij elkaar te brengen vind ik allesbehalve komisch, hoewel dat mogelijk wel zo bedoeld is. Ondanks de aantrekkelijke protagonisten niet mijn ding derhalve.

Ik wilde film zien vanwege Juliette Binoche. Maar helaas. Het acteren van alle betrokkenen is erg naturel, maar... het verhaal -de verdeling van een erfenis met kunstschatten- is zó ontzettend oninteressant. Daar is nauwelijk een doorkomen aan.

Tot overmaat van ramp heeft Binoche maar een bescheiden rol.

Al met al een miskleun.

Psychologische thriller over een groep middelbare scholieren, die hun invalleraar confronteren met voor tieners erg vreemd gedrag. Bij mij viel het kwartje pas erg laat. Tot dat moment heb ik met groeiend ongemak zitten kijken.

Een actuele, erg pessimistische film met een mooie spanningsopbouw. Een film met een boodschap, die op meerdere vlakken tot nadenken stemt.

Geslaagde tragikomedie over een zwangerschap en een post natale depressie, die door Louise Bourgoin op realistische wijze over het voetlicht wordt gebracht. Rémi Bezançon heeft over dit pijnlijke onderwerp een heel toegankelijke film gemaakt. Haalt weliswaar niet het niveau van zijn voorgaande film (Le Premier Jour du Reste de Ta Vie), maar komt wel in de buurt.

Aangrijpende film over jong meisje met kanker, gebaseerd op het autobiografische boek van Sophie van der Stap. Een verhaal vol emoties, maar dat kan moeilijk anders met zo’n thema. De mij onbekende Lisa Tomaschewsky zet op overtuigende wijze een indrukwekkende hoofdrol neer.

Emotioneel familiedrama waarin toeval over wie is wie naar mijn mening een te grote rol speelt. Het acteerwerk en de cinematografie zijn dik in orde, maar het verhaal is maar zozo. Net aan voldoende.

Psychodrama over een tiener met een uitzonderlijk talent voor het schrijven van verhalen. De erkenning van haar talent door de literaire wereld wordt evenwel regelmatig verstoord door de reacties op haar recht-door-zee houding en haar opvliegerige karakter. Die uitersten komen samen in een aansprekende vertolking van nieuwkomer Yurina Hirate. Een onderhoudend, maar in mijn beleving toch wat merkwaardig drama.

Regisseur Martini toont van tijd tot tijd fraaie beelden van het Amerikaanse platteland en Chloë Grace Moretz speelt op overtuigende wijze de hoofdrol, maar dat alles kan niet verhullen dat we hier te maken hebben met dieptrieste film met een wanstaltig verhaal over een heel jong meisje, dat verwaarloosd door haar ouders op zoek gaat naar de “pot met goud” en vervolgens van de ene in de andere ziekelijke situatie belandt.

Dat Luli (what’s in a name?) als meisje van 13 te midden van de psychopaten slechts zelden haar optimisme verliest, maakt de film er niet geloofwaardiger op.

Martini en schrijver Portes zullen de film wel bedoelen als metafoor, maar waarvan is mij een raadsel. In ieder geval wat mij betreft filmkunst op z’n smalst. Het enige positieve aan de film is de aardige soundtrack met mooie songs van Patsy Cline (Sweet Dreams en I Fall to Pieces).

"Wouldn't It Be Nice?"

De hit van de Beach Boys is wonderwel gekozen als Leitmotiv van deze film. Doorgaans ben ik niet zo’n liefhebber van films waarin bovennatuurlijke dingen gebeuren. Maar er zijn uiteraard uitzonderingen en dit is zo’n uitzondering. Door de ingelaste flashbacks kreeg ik zo ongeveer halverwege de film al wel een idee hoe vork in de steel zat en de ontknoping kwam dus niet helemaal als een verrassing. Gelukkig breit regisseur Miki aan die ontknoping nog een heerlijk slotakkoord, dat mij met meer dan een goed gevoel achterliet.
Een vertederende film met twee uitstekende acteurs in de hoofdrollen. Vooral Juri Ueno met haar opvallend grote ogen is mij uitermate goed bevallen. Liefhebbers van romantiek mogen dit niet missen, inclusief de slotcredits!

Spannende politieke thriller, die de veelzijdigheid van Ken Loach als regisseur weer maar eens bewijst. Het script zit ingenieus in elkaar. Bovendien uitstekende vertolkingen van Frances McDormand in een pre-Fargo-rol en van Brian Cox.

Het is genoegzaam bekend dat met name het geniale rekenwonder Katherine Johnson een schier onontbeerlijke rol heeft gespeeld in de ontwikkeling van het Amerikaanse ruimtevaartprogramma, niet in de laatste plaats bij de succesvolle reis naar de maan in 1969. Toch wel verbazingwekkend derhalve dat het zo lang heeft geduurd voordat iemand op het idee gekomen is om over haar en haar vrijwel even briljante collega’s Dorothy Vaughan en Mary Jackson een film te maken.

Beter laat dan nooit heeft Theodore Melfi over dit illustere trio een lekkere feel good movie gemaakt. Jammer is wel dat Melfi m.i. iets te veel nadruk legt op de rassensegregatie. Die was weliswaar in alle geledingen van de samenleving van Virginia toentertijd nog volop aanwezig, maar binnen het prestatiegerichte NASA hadden deze vrouwen daar minder last van dan de film suggereert.

Het zij hem vergeven, want het eindresultaat is een heerlijke film, die eindelijk recht doet aan de belangrijke rol die deze vrouwen gespeeld hebben. Schitterende vertolking weer van Octavia Spencer, die nagenoeg hetzelfde niveau haalt als een aantal jaren geleden in The Help.

Het zal wel geen toeval zijn dat Terrence Malick juist in deze tijd deze film heeft uitgebracht. Terwijl velen zich haast blindelings achter de nieuwe leider scharen, onderkent één man het gevaar van een massapsychose gebaseerd op demagogie en leugens. Hij rebelleert op ingetogen wijze en is bereid uiteindelijk de ultieme consequentie van zijn gewetensbezwaren te aanvaarden.

Malick heeft daarover een indringende, beklemmende film gemaakt waarvan het grimmige, waargebeurde verhaal fel contrasteert met de majestueuze landschappen die het narratief omlijsten.

De cinematografie is, zoals te verwachten valt bij Malick, uitzonderlijk mooi en ook het acteerwerk is van grote klasse. Ik heb nu de helft van Malick’s speelfilms gezien. Naar mijn bescheiden mening is dit zijn beste.

Voor het eerst in kleur, maar verder Ozu ten voeten uit. Een film over chique mensen, die op chique wijze hun onderlinge conflicten beslechten. In deze film betreft het een generatieconflict over de uithuwelijking van huwbare dochters tegen de achtergrond van de maatschappelijke en culturele veranderingen tijdens de economische bloeiperiode van Japan na de Tweede Wereldoorlog, toen westerse invloeden steeds meer voet aan de grond kregen in deze voorheen tamelijk gesloten samenleving.

Een mooie, rustige film met een aantal inmiddels vertrouwde gezichten.

De film doet zijn titel geen eer aan. Een scheut drama en een scheut liefde tussen mensen met onpeilbare karakters, die je het liefst zo ver mogelijk van je vandaan wil houden. Het deed mij allemaal niets. De still op de poster is met voorsprong het mooiste beeld uit heel de film.

Deze klassieker van Fred Zinnemann is niet zo maar een western, maar een maatschappijkritische film verpakt als western. Een film over persoonlijke moed t.o. lafheid, over betrokkenheid t.o. onverschilligheid, over opkomen voor je principes t.o. lijdzaam kuddegedrag. De slotscène waarin Will Kane zijn badge op de grond smijt en samen met z’n vrouw vertrekt zonder de mensen nog een blik waardig te gunnen, vormt wat dat betreft het passende uitroepteken achter deze prachtige film.

Zinnemann heeft er bijna een ‘real time’ film van gemaakt: het verhaal beslaat een periode van slechts anderhalf uur, de film zelf duurt bijna 85 minuten. Door de regelmatig terugkerende beelden van een klok wordt de spanning stelselmatig opgevoerd.

Gary Cooper vertolkt op sublieme wijze een bedachtzame hoofdrol. Ook Grace Kelly –in een van haar eerste bioscoopfilms– is goed bezig, maar wordt toch overschaduwd door de vaak ondergewaardeerde Katy Jurado. Deze film markeert tevens het debuut van Lee Van Cleef, die toen al tot de ‘slechteriken’ behoorde.

En dan is er ook nog de fraaie muziek van de veelgeprezen Dimitri Tiomkin. In de film wordt het themalied gezongen door Tex Ritter, maar meeliftend op het succes van de film werd de versie van Frankie Laine een wereldhit.

Ik kan me niet voorstellen dat er veel mensen zijn, die reikhalzend hebben uitgekeken naar deze film. Het is een formuleachtig verhaal over de assistente van een gevierde rockster, die haar vleugels wil uitslaan. Voorspelbaar van begin tot einde en dat geldt evenzeer voor het romantische subplotje.

Tracee Ellis Ross is eigen land misschien een beroemdheid, maar ik ben niet onder de indruk.

Raoul Walsh heeft ontelbare films gemaakt. Maar met uitzondering van White Heat (1949) zijn het geen van allen toppers. Zijn films missen finesse en lijken allemaal wat haastig in elkaar gezet, niet zo verwonderlijk natuurlijk wanneer je in een tijdsbestek van een halve eeuw een kleine 140 films maakt.

Ook deze film ziet er hier en daar wat stuntelig en daardoor ongeloofwaardig uit. Eigenlijk zijn de buitenopnamen in de High Sierra Mountains én het meespelen van Ida Lupino nog de beste onderdelen. Ik begrijp sowieso niet waarom Lupino nooit als een absolute topfilmster gezien is, terwijl er in haar tijd toch nauwelijks betere te vinden waren voor rollen als gangstermeisje en aanverwante personages.

Hoewel dit een van Walsh’ betere films is, scoort hij bij mij nauwelijks beter dan de middelmaat, temeer omdat vooral Humphrey Bogart erg tegenvalt.

Met Bing Crosby, Frank Sinatra en Louis Armstrong aan boord draait het in deze film natuurlijk om de muziek van Cole Porter. Daar zitten een paar aardige nummers bij (“True Love”, “Well, Did You Evah” en de titelsong). Het verhaaltje, een duplicaat van The Philadelphia Story, is verder maar bijzaak. Dat valt ook te verwachten, want Grace Kelly mist gewoon het talent (zeker in komedies) om —net als Katherine Hepburn met haar perfecte gevoel voor timing in het origineel— de cruciale rol van hooghartige jonge vrouw goed uit de verf te laten komen. Mutatis mutandis geldt dat ook voor Crosby en Sinatra vs. respectievelijk Cary Grant en James Stewart. Eigenlijk is Celeste Holm de enige die succesvol kan wedijveren met de versie uit 1940. Maar niettemin best leuk.

Hartstikke voorspelbaar, vrolijk tussendoortje dat het vooral moeten hebben van een tweetal enthousiaste dansscènes; in de metro en tijdens het concours. Hip hop en klassiek ballet worden op verrassende wijze bij elkaar gebracht.

Keenan Kampa is in mijn ogen een uitstekende balletdanseres en ook haar acteerprestatie in deze film valt zeker niet tegen. Dat laatste doet er overigens niet zoveel toe, want het dertien-in-een-dozijn verhaaltje is maar bijzaak.

Een paradoxale film over het Stockholmsyndroom. De film begint met een misdaadverhaal om via een aangenaam middengedeelte te eindigen met het ter verantwoording roepen van hypocrieten. Het zijn de verrassende, niet altijd even logische ontwikkelingen die dit tot een leuke, heel aparte film maken.

De bruisende Alia Bhatt steelt in alle opzichten de show en in de bedachtzame Randeep Hooda heeft zij haar ideale tegenspeler. De film is vrijwel in zijn geheel opgenomen in het bergachtige noorden van India, dus aan spectaculaire beelden van de wonderschone omgeving geen gebrek.

Aangrijpend drama over een jonge tiener, die samen met haar straatarme moeder een uitzichtloos bestaan leidt op een uitgestrekte vuilstortplaats. Deze film over het leven aan de absolute onderkant van de samenleving begint met schokkende beelden over kinderen, die tussen het afval op zoek zijn naar dingen die mogelijk nog bruikbaar zijn. de jonge Ara Alejandra Medal zet een imponerende hoofdrol neer. Een rauwe kennismaking met een film uit Nicaragua, die mij nog wel een tijdje zal bijblijven.