Opinions

Gelaagde film over een charmante en empathische schrijfster van audiodescripties en haar ambivalente relatie met een nagenoeg blinde fotograaf. De film bevat weliswaar een handvol sterke scènes, maar wist mij over het geheel genomen onvoldoende te raken. Mogelijk had ik niet de juiste antenne uitstaan.

De film begint als een nogal slome romcom over twee simpele schoonmakers en hun verlegen relatie met een koffieserveerster. Min of meer als een donderslag bij heldere hemel verandert de sfeer van de film, wanneer een macaber figuur zijn intrede doet. Het blijkt dat die nog een rekening uit verleden te vereffenen heeft. Van de onnozelheid uit het begin blijft dan niet veel meer over.

Een film met twee gezichten dus, twee verhaallijnen die knap vervlochten zijn. Zeker de moeite waard.

Deze emotionele roller coaster is meer een drama dan een komedie, ook al is de film rijkelijk voorzien van grappige scènes. Naast het tamelijk originele verhaal, valt vooral het sterke acteerwerk op, in het bijzonder van Seung-won Cha als de atletisch gebouwde, geestelijk enigszins gehandicapte vader van een ernstig ziek jong meisje. Een op sommige momenten ontroerende, op andere momenten hilarische film. Mooi.

Sono, toch al niet de meest subtiele regisseur die ik ken, overspeelt zijn hand in deze film met veel overdreven schreeuwerig en fysiek geweld. De opening met de gevolgen van de Fukushima tsunami is best wel veelbelovend, maar wat daarop volgt is zonder meer waardeloos.

Films kijken is voor mij in de eerste plaats amusement. Het kan best aan mij liggen maar de amusementswaarde van dit soort gedrochten is in mijn ogen nihil. Wat een onzinnige smeerboel!

Niet erg boeiend, omdat het verhaal zich vooral focust op de relatie van Martin (Bill Skarsgård) met zijn baas (Peter Dalle), terwijl de relaties met zijn ouders en het meisje Jenny volgens mij veel interessanter zijn. De onverbloemde pornoscène in het begin van de film slaat als een tang op een varken, want die blijkt in het vervolg helemaal niets met het verhaal te maken te hebben.

Erg mooie psychologische studie over hoe een in wezen onschuldige discussie tijdens een etentje van twee bevriende echtparen grote, niet voorzienbare gevolgen kan hebben. Een echte praatfilm die nimmer verveelt en die van lieverlee helemaal in je kruipt, omdat hij dankzij het knappe script qua inhoud zo herkenbaar is. Dat is ook te danken aan de vierkoppige cast, die een topprestatie aflevert. Dat geldt met name de twee vrouwen (Lena Endre en Maria Lundqvist).

Deze film levert andermaal het bewijs dat films zonder actiescènes bijzonder boeiend kunnen zijn.

Maatschappijkritische film over de tweedeling in de Indiase samenleving, zoals die o.a. zijn neerslag vindt in het onderwijssysteem. De film moet het vooral hebben van de duidelijke politieke boodschap.

Daarnaast zie ik Irrfan Khan graag aan het werk. Naar mijn mening is hij een van de betere acteurs van het huidige tijdgewricht. Opmerkelijk vind ik het trouwens om een Pakistaanse actrice (Saba Qamar) in een hoofdrol te zien in een film uit India.

Wanneer een verliefde middelbare scholiere wordt afgewezen door een klasgenoot, richt zij haar amoureuze pijlen op indringende wijze op diens vriendin in een poging het koppel uit elkaar te drijven. Het maakt deze coming-of-age film tot een verrassende karakterstudie met een ongewisse afloop. Weliswaar een beetje traag, maar de film heeft dan ook heel wat uit te leggen.

Kinderlijke relatiekomedie met een uitermate vermoeiende hoofdrolspeelster. Film gaat gedurende vrijwel de hele speelduur over de top. Enkel tijdens het laatste kwart wordt het ietsjes beter, maar het te laat en te weinig. Onnozel.

Meer dan 50 jaar geleden (ten tijde van de Cuba-crisis) heb ik op de middelbare school tijdens een “dag voor de vrede” (of zoiets) deze poëtische film over onverwerkte oorlogstrauma’s van een one-night-stand koppel gezien. De film moet destijds weinig indruk op mij gemaakt hebben, want ik kon mij van het verhaal niets herinneren.

Nu vind ik het bij vlagen ontroerend, bij vlagen verwarrend en bij vlagen saai. Veel meer dan op het verhaal leunt de film naar mijn mening vooral op het formidabele acteertalent van Emmanuelle Riva. Het is aan haar te danken dat de film in mijn ogen toch nog net een voldoende scoort.

Een hogeschool romance met een ietwat ongewone driehoeksverhouding tussen enerzijds een vlotte studente en anderzijds een studiegenoot en haar leraar. Niks van bijzonders eigenlijk, maar de film geeft je toch een goed gevoel. Dat is vooral te danken aan het zonnige karakter van het hoofdpersonage, die zich eigenlijk geen raad weet met haar tegenstrijdige gevoelens. Over het geheel genomen een heel aardige film.

Dolle pret met deze romantische klucht, die in razende vaart aan je voorbij trekt. Cary Grant en Rosalind Russell zijn in topvorm. Let ook op de twee hilarische scènes met Billy Gilbert als koerier van de gouverneur.

Het toneelstuk van alleskunner Ben Hecht is een aantal malen verfilmd, maar deze uitvoering onder regie van Howard Hawks is verreweg de beste.

Isabelle Adjani doet haar best, maar het script laat haar een beetje aan haar lot over. Wellicht is het dagboek van Adèle Hugo toch niet interessant genoeg om er een film van te maken. Blijft in ieder kwalitatief ver verwijderd van andere films van François Truffaut.

Bedachtzaam coming-of-age drama over twee studenten aan de Sorbonne. Hij een cultuurbewuste, introverte jongen uit de banlieue van Algerijnse komaf, zij een openhartige, moderne meid die nog maar net vanuit Tunesië in Parijs gearriveerd is. Hun beider belangstelling voor de vroeg-Arabische literatuur brengt hen samen, maar de onzekerheden van de jongeman over liefde en seks botsen keer op keer met haar vrijmoedige karakter.
Na À Peine J'Ouvre les Yeux (2015) brengt regisseur Leyla Bouzid andermaal een gevoelige rollercoaster over jongeren uit Noord-Afrika, die zonder meer de moeite waard is. De beide protagonisten Sami Outalbali en Zbeida Belhajamor wil ik nog wel vaker tegenkomen in de komende jaren.

Moeilijk te bevatten dat het extreem vrouwonvriendelijke verhaal, waarop deze film gebaseerd is, geschreven is door een vrouw. Ik heb het boek nooit gelezen en voel ik ook niet de behoefte daartoe na het zien van deze nagenoeg onafgebroken parade van blote borsten, mannelijk chauvinisme en zwepen, die op wonderbaarlijke wijze geen sporen achterlaten.

De allesbehalve prikkelende film neemt zichzelf veel te serieus. Maar… Corinne Cléry ziet er goed uit, ook op de schaarse momenten dat ze kleren aan heeft.

Onthutsende film over de naweeën van de Argentijnse junta (1976-1983).

Geschiedenislerares heeft vanuit haar beschermde omgeving geen idee wat voor vreselijke dingen de militairen en hun handlangers in die jaren hebben uitgevreten. Eerst door een jeugdvriendin en later ook door haar studenten komt ze er stukje bij beetje achter wat er allemaal gebeurd is. Er gaat een afschrikwekkende wereld voor haar open.

Was haar man daar ook bij betrokken? En hoe zit het met haar geadopteerde dochtertje Gaby? Terwijl de “Dwaze Moeders” dag in dag uit demonstreren op het Plaza de Mayo, gaat de lerares zelf op zoek naar de waarheid.

Deze onthutsende film is destijds terecht overladen met prijzen en ontvangt nog steeds lovende kritieken. Niet alleen vanwege het verhaal, maar ook door het prachtige spel van Norma Aleandro als de lerares en de vertederende rol van Analia Castro als de kleine Gaby.

Fascinerend!

Een raamvertelling waarin vanuit het contemporaine New York aan de hand van een al dan niet verloren manuscript een emotioneel liefdesverhaal voorbijkomt, dat begint ten tijde van de Jodenvervolging in Oost-Europa tijdens de oorlog. Die ongelukkige liefdesgeschiedenis is verreweg het beste deel van de film, mede dankzij het felle contrast met het oppervlakkige karakter van hedendaagse relaties.

Het begin is wat rommelig, maar vanaf het moment dat je de draad te pakken hebt, zit je naar een boeiende film te kijken. Derek Jacobi —hij doet mij altijd weer denken aan zijn weergaloze titelrol in de tv-serie “I, Claudius”, veertig jaar geleden— zet ondanks zijn gevorderde leeftijd een alleszins opmerkelijke, geschakeerde hoofdrol neer. Radu Mihaileanu heeft weliswaar betere films gemaakt, maar deze mag er ook best zijn.

Middelmatigheid troef in deze film met een weliswaar sterk begin, maar ook een geweldadige en overbodige eindafrekening, die niets aan het totaal toevoegt. De slotscene is daarentegen weer opvallend mooi. Cronenberg vergeet uit de doeken te doen, waarom Tom alias Joey zijn leven zo drastisch veranderde.
Viggo Mortensen valt tegen en de enige, die een beetje een goed niveau haalt, is Maria Bello.

“Dumb & Dumber” ontmoeten “Smokey and the Bandit”. Als je van snelle auto’s houdt én als je je niet stoort aan walgelijke dialogen, lompe grappen of het ontbreken van een plot, dan mag je deze film niet missen. Voor ieder ander is het kijken ernaar puur tijdverspilling. 1* voor Bradley Cooper.

Met veel gevoel voor humor gemaakte Koreaanse actiefilm. Een mengeling van comic book scènes met de gebruikelijke spectaculaire achtervolging en de nodige knokpartijen. De scene die eruit springt is wat mij betreft, die waarin de vrouw van de voormalige special agent verhaal gaat halen voor de klappen die haar man krijgt. Kostelijk en verrassend.

Een vermakelijke film op het niveau van een spannend jongensboek.

Takashi Ishii staat in mijn ogen synoniem voor seks met een pervers randje. In deze film giet hij het verhaal in een raamvertelling over het maken van een donker erotisch drama, waarin fictie en non-fictie in elkaar overvloeien. De scène in de metro is wel heel erg geraffineerd. De film kan er mee door, maar Ishii heeft films gemaakt die mij meer wisten te boeien.

Hij weet iedere keer wel zijn protagonisten met zorg uit te kiezen. Of het allemaal naturel is, daar ben ik niet zo zeker van.

Lof voor Lodewijk Crijns voor dit goed gemaakt spannend drama, gebaseerd op een waargebeurd incident. Ook het nerveuze en opgewonden acteren van Bracha van Doesburgh en Nabila Marhaben is alleszins acceptabel, al had de make-up afdeling best wat minder uitbundig te werk mogen gaan.

Prima televisiefilm van eigen bodem, die zeker niet onderdoet voor soortgelijke producties uit het buitenland.

Met deze film heb ik alle films van Jin-ho Hur gezien. Ook deze past perfect bij zijn andere werken. De film verhaalt over het weer opbloeien van een verloren gewaande liefde met al zijn ups and downs. Niet te missen de allerlaatste fade-out scène die je met een goed gevoel achterlaat. Een must voor liefhebbers van romantische films. Jin-ho Hur is daar een meester in.

Meer een romantisch drama dan een oorlogsfilm. Het verhaal wordt allengs melodramatischer en dat komt de film niet ten goede. Jammer bovendien dat de secundaire verhaallijn over de relatie tussen een collaborateur en de tante van de zangeres niet verder uitgediept wordt. Al met al een onderhoudende film, die je evenwel met het gevoel achterlaat dat er meer had ingezeten.

Vooraf verwachtte ik zoiets als een Koreaanse variant van George Sluizer’s Spoorloos. De film begint ook precies hetzelfde, maar daarna ontwikkelt zich een totaal ander mysterie over identiteitsfraude. Hoewel de film bij vlagen best spannend is, had er wel wat meer vaart in mogen zitten. Ik ken Seon-gyun Lee van een paar amusante komedies. Dat gaat hem beter af dan dit soort drama’s.

Ik heb een beetje een ambivalent gevoel overhouden aan deze film. Hij is zeker niet slecht met zijn fraaie settings en aankleding. Na een nogal brokkelig begin ontwikkelt zich van lieverlee een tragisch liefdesverhaal over een jonge vrouw, die wanhopig op zoek is naar een liefdevolle huwelijkspartner. Verbitterd door een uitzichtloze toekomst wordt zij alsmaar onhandelbaarder en komt zij tot daden, die haar steeds meer vervreemden van haar familie en ook van haar trouwe lijfslavin. Die vertelt haar tegen het einde dat zij vooral zichzelf vergiffenis moet schenken voor haar daden.
Het secundaire plot over de opstandige bosnegers eindigt helaas in het luchtledige.

De film focust vooral op Gaite Jansen, terwijl het personage van de puik acterende Yootha Wong-Loi-Sing eigenlijk veel interessanter is. De verschillen qua karakter van die twee had niet duidelijker getekend kunnen worden.
Jammer dat het toch vooral een liefdesverhaal is. Gegeven het feit dat het 150 jaar geleden is dat de slavernij in Suriname afgeschaft werd, had ik verwacht dat de film met name over de slavernij zou gaan. De verschrikkingen daarvan krijgen hier en daar wel aandacht, maar naar mijn gevoel te weinig. Toch een gemiste kans, vind ik.

Heel aardige verfilming van Dimitri Frenkel Frank van zijn eigen boek. De spitse dialogen, de wulpse Monique van de Ven en de vet aangezette typetjes van Rijk de Gooyer maken dit tot een leuke klucht. Geen topper, maar best het bekijken waard..

Met veel gevoel gemaakte coming-of-age film over een blinde tiener, die zich wil ontworstelen aan zijn al te bezorgde moeder en vrijwel tegelijkertijd met de komst van een nieuwe klasgenoot aarzelend zijn eigen seksualiteit ontdekt. Regisseur Ribeiro slaagt erin het gelaagde verhaal overtuigend over te brengen. Dat is mede te danken aan het voortreffelijke acteerwerk van de drie hoofdrolspelers, van wie ik met name Ghilherme Lobo wil noemen. Een mooie film, die een breed publiek verdient. De slotscène waarin Leo en Gabriel, vergezeld van hun beider vriendin Gi, hand in hand hun verblufte klasgenoten trotseren is een juweeltje.

Biopic over een vooral in eigen land bekende Japanse kunstenaar uit de 18e/19e eeuw. Het verhaal is een beetje rommeling, maar wanneer de kunstenaar aan de slag gaat met zijn muze levert dat fijnzinnige, erotische plaatjes op. Daarbij blijft de film keurig binnen de lijntjes dankzij uitgekiende camerastandpunten. De laatste act over de kunstenaar op leeftijd had in deze vorm (met dikke lagen make-up) beter achterwege kunnen blijven.

Anders dan de Engelse titel suggereert heeft de film weinig van doen met porno.

Charles Boyer is een van de vele Franse acteurs en actrices, die met wisselend succes hun geluk beproefd hebben in Hollywood. Met zijn rare tongval speelt hij in deze film een gewiekste Roemeense rommelaar, die een jonge Amerikaanse vrouw probeert te versieren om op die manier een verblijfsvergunning voor de Verenigde Staten te pakken te krijgen. Anders dan b.v. in Gaslight (1944) ben ik deze keer niet onder de indruk gekomen van zijn optreden. Olivia de Havilland en Paulette Goddard geven deze sombere film nog enig cachet, maar geweldig is het allemaal niet. Matig.