Opinions

Een dijk van een film. Een ontroerende roller coaster over de voor- en vooral tegenspoed van een groep vrouwen in een vrouwengevangenis. De film begint vrij luchtig, maar krijgt gaandeweg een meer serieuze ondertoon om uiteindelijk emotioneel te eindigen. De nadruk ligt op de groeiende camaraderie van de vrouwen, die van binnen niet zo stoer zijn als ze van buiten lijken.

Magnifieke hoofdrol van Moon-hee Na als de dirigent die op haar executie zit te wachten. De uitvoering van “Danny Boy” is allicht niet de beste die ik ken, maar in deze context wel de meest emotionele.

Aanbevolen voor de liefhebbers van regelrechte tranentrekkers.

Een jong meisje wordt door haar leraar in een vreemde omgeving onderdak gebracht bij zijn tamelijk norse en cynische moeder. Het meisje (b)lijkt contactarm te zijn, want ze kan maar moeilijk wennen op de nieuwe school. Van lieverlee wordt duidelijk dat zij getekend is door gebeurtenissen uit het recente verleden, waarin zij slachtoffer was van een groepsverkrachting. Tot overmaat van ramp heeft haar vriendin naar aanleiding van dat gebeuren zelfmoord gepleegd. Bovendien geven de ouders van de daders haar de schuld van het verkrachting.
Regisseur Su-jin Lee kiest ervoor het verleden mondjesmaat via korte flash backs aan het licht te brengen. Ik weet niet of dat een gelukkige keuze is, want het duurt nu wel erg lang voor duidelijk wordt waarom Gong-ju Han zo slecht kan aarden in haar nieuwe omgeving. Wat meer emotie zou wat mij betreft ook welkom geweest zijn.

Stripboekachtig verhaal over een jonge zwaardvechtster. Net toen ik op het punt stond om de film af te zetten vanwege zijn saaie ontwikkelingen, begon het alsnog interessant te worden. Maar het is te weinig en te laat. Wel een leuke rol van de goedlachse Masahiro Komoto en mooie opnamen van de beroemde Japanse kersenbloesem. Protagoniste Keiko Kitagawa moet hoognodig iets doen aan haar mimische vaardigheden.

Ik ben het in grote lijnen wel eens met kos. Het verhaal over twee hartsvriendinnen en hun liefdesobject met vermeend geheugenverlies is goed beschouwd saai in het kwadraat. Met uitzondering van Yû Aoi haalt het acteerwerk amper het niveau van het middelbare schooltoneel, dat ik onlangs met mijn kleinkinderen mocht aanschouwen. Vooral Tomohiro Kaku is hemeltergend bezig door als een soort haperende grammofoon totaal emotieloos voortdurend dezelfde vraag te stellen. Zo zitten pubers volgens mij niet elkaar; ook niet in Japan. Mijn veters schoten ook uit mijn schoenen bij de schmierende grimassen van Hana vlak voor haar laatste optreden voor een zaal, die volkomen terecht was leeggelopen. Neem daarnaast de af en toe irritant dominante pianomuziek en er blijft weinig genietbaars over. Een uitzondering wil ik maken voor de mooie balletscène van Alice. Die schroeft mijn waardering nog een klein beetje op. Ik heb van Iwai veel mooiere films gezien (Love Letter, April Story).

Naar verluidt een klassieker onder de pinku-films. Nou, het zal wel aan mij liggen, maar ik vond er weinig aan. Ik heb inmiddels een redelijk aantal pinku’s gezien en bij mij bungelt deze film binnen dat genre ergens onderaan. Dat gemartel is niks voor mij. Ik had regelmatig te doen met protagoniste Naomi Tani, die volgens mij veel afgezien heeft bij de opnames voor deze film.

Onlangs heb ik van Takashi Ishii “Amai Muchi” (2013) gezien. Nu blijkt dat dat min of meer een remake is van deze film, zeker wat de SM-scènes betreft. Het Yakuza-verhaal eromheen heeft weinig om het lijf.

Mij is inmiddels wel duidelijk geworden dat Ishii niet helemaal spoort. Enerzijds vind ik zijn voorliefde voor seksuele perversiteiten zonder meer stuitend, anderzijds moet ik bekennen voyeur genoeg te zijn om er toch naar te kijken. Zeker wanneer het zo’n fraai gevormde vrouw betreft als Aya Sugimoto. Ik verwacht eerlijk gezegd dat ik mij in weerwil van mijn bedenkingen nog wel vaker zal laten verleiden door Ishii.

Nobuhiro Doi ken ik als regisseur van twee mij erg aansprekende “snotterfilms” (Ima, Ai ni Yukimasu (2004) en Nada Sōsō (2006). Een dergelijk tranendal is deze film niet, maar Doi is er opnieuw in geslaagd een pakkend romantisch drama over het voetlicht te brengen, met dank aan het uitstekende acteerwerk. De titel Hanamizuki verwijst naar de kornoeljeboom in de tuin van Sae’s huis. Een bijzonder fleurige boom, die model staat voor de prachtige, kleurrijke cinematografie waardoor het enigszins bedrukte verhaal lichtelijk wordt opgepimpt.

Film met twee van mijn favoriete Japanse actrices: Hideko Takamine en Ayako Wakao, verwikkeld in een bitse schoonmoeder-schoondochter relatie. Hun optreden stelt mij niet teleur, het verhaal doet dat wel. Het is teveel een herhaling van zetten en ook de context (medische experimenten) spreekt niet erg aan. Ik ben van regisseur Masumura doorgaans toch wel beter gewend.

Romantische drama over het wel en wee van een jong stelletje, wier relatie geleidelijk aan slijtage begint te vertonen. Niet slecht, maar ik heb van regisseur Nobuhiro Doi mooiere films gezien.

Daar heb ik na herziening weinig aan toe te voegen. Een van de betere films over de uitzichtloze positie van prostituees in het 19e eeuwse Japan. Een film, die met veel gevoel gemaakt is.

Niks bijzonders voor een film met Will Smith en Charlize Theron in de hoofdrollen. Valt me trouwens op dat Theron zo vaak opduikt in middelmatige films. Krijgt zij geen betere rollen aangeboden?

Een merkwaardige film van Volker Schlöndorff, wiens uitstapje naar Amerika begin jaren ’90 niet de meest sprankelende films heeft opgeleverd. Spannende, soms lachwekkende scènes én periodes, waarin vrijwel niets gebeurt, lossen elkaar af. Natasha Richardson probeert nog wal geloofwaardigheid in haar rol te stoppen, maar de rest van de cast lijkt wat ongeïnteresseerd bezig te zijn. Matig.

Deze film komt in het genre screwball comedy qua verhaal nauwelijks boven de middelmaat uit. Fred MacMurray stond destijds nog aan het begin van zijn carrière en dat gebrek aan ervaring is duidelijk te zien. Daardoor rust heel de film op de schouders van Carole Lombard, maar dat kun je wel overlaten aan een van de allerbeste comédiennes, die ooit in Hollywood rondgelopen hebben. Haar vlotte acteerwerk en natuurlijke schoonheid tillen de film alsnog naar een ruime voldoende.

Matige film over een hospice als decor voor een moeizame relatie tussen een jonge aankomende dokter en een terminale kankerpatiënte. In mijn ogen duidelijk bedoeld als tranentrekker, maar noch de dramatiek noch de romantiek komen uit de verf. De tragische Eun-ju Lee (maakte op jonge leeftijd een einde aan haar leven) vormt in feite het enige lichtpuntje in deze veel te oppervlakkige film.

Hoewel Fritz Lang en zijn acteurs hier en daar wat steekjes laten vallen een boeiende verzetsthriller, wat vreemd aangehaakt aan de aanslag in 1942 op Heydrich, de “beul van Praag”. Net als in Man Hunt (1941) kun je zien dat Lang niet zo goed overweg kan met oorlogsverhalen. Desondanks een alleszins genietbare film met afdoende spanning.

De oorspronkelijke “Hangover” film was al niet veel soeps; deze is nog een stuk minder. Goed beschouwd is het een typisch copy/paste geval, waarbij alleen een aantal personages en de locaties aangepast zijn. Vooral Alan (Zach Galifianakis) is opnieuw bijzonder irritant. Zonde van mijn tijd.

Een onvervalste tranentrekker over de relatie tussen een zorgzame moeder en haar autistische zoontje. Het verhaal is erg aandoenlijk, maar de uitvoering laat hier en daar wel wat te wensen over. Dat geldt niet voor Cat Phuong, die als moeder een dijk van een vertolking neerzet.

In deze film kaart Costa-Gavras het heikele probleem aan van de terugkeer van Palestijnen naar hun familiebezit van voor 1948. Helaas heeft hij het nodig gevonden dit thema op te leuken met een diffuse verhaallijn over een getrouwde advocaat, die een liefdesrelatie heeft met de geharnaste openbare aanklager en uiteindelijk ook nog eens valt voor de charmes van haar cliënt. Het resultaat is een verwaterd en onevenwichtig geheel, waar zelfs Jill Clayburgh niets mee kan. Ik ben van Costa-Gavras betere statements gewend.

Prima psychologische thriller met de nodige erotiek, die volgens mij duidelijk geïnspireerd is door films van Hitchcock (Rebecca). Vooral bij de rol van Yeo-jeong Yoon als de bitse huishoudster moest ik onwillekeurig denken aan soortgelijke rollen van Judith Anderson.

De surrealistische slotscène deed naar mijn gevoel helaas afbraak aan deze spannende, enerverende film.

Ik vind het knap dat er mensen zijn die hier iets van kunnen maken. Ik houd of puzzelstukjes over (de badmintonners) of ik kom er minstens een handvol tekort om de verschillende verhaallijnen op een enigszins plausibele manier aan elkaar te knopen. Het zou overigens even goed kunnen dat dat niet de bedoeling is. Hoe dat ook zij, mijn tweede poging om een film van Hou Hsiao-hsien te doorgronden is goeddeels mislukt. Jammer voor mij allicht.

Schrijver/regisseur Maria Sødahl heeft een juweel afgeleverd met deze soms rauwe, maar altijd oprechte film over een koppel dat in de loop van de jaren van elkaar vervreemd is geraakt en vervolgens geconfronteerd wordt met een terminale ziekte.

Dat is niet in de laatste plaats de verdienste van de protagonisten Andrea Bræin Hovig en Stellan Skarsgård. Hun gedenkwaardige scènes-zonder-dialoog zijn adembenemend mooi. Zonder Skarsgård tekort te willen doen, toont vooral Hovig in die scènes haar uitzonderlijke klasse als actrice. Meesterlijk.

Zoals Collins hiervoor al min of meer aangeeft veeleer een romantisch drama dan een komedie over een hardhoofdige CEO en haar relatie met een minzame chauffeur, inclusief voorspelbare verwikkelingen en afloop. Het flinterdunne verhaaltje zou zo uit de “Bouquetreeks” geplukt kunnen zijn.

Film ziet er overdreven gelikt uit, maar ook dat is niet ongebruikelijk voor dit soort films uit Hongkong.

Tragikomedie over een familie waar iedereen om de lieve vrede te bewaren haar uiterste best doet om binnen de lijntjes te blijven. In vergelijking met de standaard kerstfilms best verfrissend vanwege de pijnlijke boodschap over de impact die niet-uit-de-kast komen heeft op de partner.

Het begin van de film over een stel, dat nog steeds zielsgelukkig is na al vele jaren getrouwd te zijn, is hartstikke leuk. Maar met de kritiek van “goede vrienden” over hun “onnatuurlijk gedrag” komt de klad in het verhaal en daarmee in de film. Er is af en toe geen touw meer aan vast te knopen. Eigenlijk best jammer, want op de acteerprestaties valt weinig aan te merken.

Een wat ongemakkelijke film. Dat komt deels door de pittige thema’s, deels door het gegeven dat regisseur Solondz zoveel hooi op z’n vork neemt, dat hij er niet aan toekomt om de karakters achter de diverse verhaallijnen voldoende uit te diepen. Daardoor krijg je niet echt een band met de meeste, over het algemeen toch tamelijk zielige figuren.

Het aardigst vind ik de ontwikkelingen rond Joy (Jane Adams). Zeer herkenbaar, denk ik, omdat volgens mij vrijwel iedereen wel iemand kent, die om welke reden dan ook sociaal niet aan de bak komt.

Daarnaast was het een leuk weerzien met Louise Lasser (Mary Hartman in de jaren ’70) als de vertwijfelde vrouw van Ben Gazzara.

Over het algemeen genomen tamelijk bijzonder door de thema’s, die aangesneden worden, maar zeker geen topfilm. Daarvoor schiet hij qua vormgeving tekort en ook het acteerwerk laat hier en daar nogal wat te wensen over.

Weinig verrassende romcom over een stelletje dat na drie jaar samenzijn hun relatie op de proef stelt met bijtende vragen en bitse opmerkingen. Noël Wells is een stand-out, maar verder een tamelijk standaardfilm met een tamelijk voorspelbare afloop. Niks bijzonders.

Anders dan de titel suggereert word je bepaald niet vrolijk van dit verhaal over een getroebleerde familie, dat alle kanten opschiet. Trintignant en Huppert voorkomen dat deze film helemaal kopje-onder gaat; een eer die zij trouwens moeten delen met de verrassende Fantine Harduin (Ève). Na zijn prachtige Amour (2012) een tegenvaller van Haneke.

Heel aardige film over de psychische impact van partnerruil. Vooral het tweede deel, waarin alle betrokkenen gaan twijfelen en worstelen met hun gevoelens, maakt best indruk. Hoewel de beelden soms weinig te raden overladen, wordt het nooit vulgair.

Geen topfilm, maar zeker de moeite waard.

Ik ben een liefhebber van Mike Leigh-films, maar hier gaat hij toch de mist in. Ik realiseer me dat het eindeloos lacherig gedrag van Sally Hawkins ongeacht de situatie het hoofdthema is van deze film, maar op d'n duur begon dat toch aardig te irriteren. Ik heb zo'n personage nog nooit meegemaakt. Nou vooruit..., misschien Mark Rutte.

Romantisch niemendalletje over moeizame relaties. Niks bijzonders, maar ook niet slecht. Kijkt gewoon lekker weg.