Opinions

High school comedy in de trant van “American Pie”, “Porky’s” e.d. De film is rijkelijk gevuld met flauwe grappen. Tekenend voor de slechte smaak is de aanwezigheid van een speelhoek voor kleine kinderen… in een striptease club! Liefhebbers van platvloerse komedies zullen deze film misschien wel kunnen waarderen. Anderen kunnen dit rommeltje beter aan zich voorbij laten gaan.

Mooie film van John Ford naar het prachtige boek van Richard Llewellyn uit 1939. Het boek speelt rond de vorige eeuwwisseling, maar is geschreven op het einde van de depressiejaren en moet in die context gelezen worden. Met de oplopende spanning in Europa konden de mensen toen wel een zoetsappig opkikkertje gebruiken. Daarom is het niet vreemd dat het boek wereldwijd razend populair werd.

Voor de film, die twee jaar later verscheen, geldt eigenlijk hetzelfde. Allicht is het verhaal wat te lief en braaf, maar anderszins ook best aangrijpend. Bovendien is de cinematografie, zeker voor die tijd, werkelijk heel mooi.

En zeg nou zelf: is de pas 20 jaar oude Maureen O'Hara geen plaatje?

Ondanks een paar schoonheidsfoutjes in het plot een onderhoudende film over hoe mensen klem komen te zitten als gevolg van buitensporige manipulatie door de overheid in crisistijd. Het verhaal is fictief, maar ik moet er niet aan denken dat het zo maar werkelijkheid zou kunnen worden. Niettemin prima vermaak dankzij de sterke regie van (documentairemaker) Kevin Macdonald, het overtuigend acteren van Saoirse Ronan, de fraaie landschappen en het uitstekende camerawerk.

Jakkerige, clichérijke komedie die nergens leuk, grappig of spannend wordt. De humor komt te geforceerd over en de dramatiek slaat niet aan. Met name de rol van Rebel Wilson is veel te dik (sorry) aangezet.

Een letterlijk en figuurlijk donkere film over een jongeman, die worstelt met zijn amoureuze gevoelens voor zijn tweelingzuster. Een saaie, plotloze film die tergend langzaam naar zijn voorspelbare climax kruipt. Een serieuze tegenvaller.

Ongemakkelijke film over een tiener, die met haar vriendinnen op vakantie gaat naar een “techno-paradijs” op Kreta om haar maagdelijkheid te verliezen. Dat resulteert in een choquerende desillusie voor haar. Ergerlijk dat die jongemannen daar steeds mee wegkomen. Prima regiedebuut van Molly Manning Walker met een bedachtzame, ingetogen hoofdrol van Mia McKenna-Bruce.

Romantisch drama, waarin een hele stoet topactrices komt opdraven, die er met z'n allen een heel aardige film van maken. Bij vlagen wat zwaar op de hand. Had best wat luchtiger mogen zijn. Een uitgesproken vrouwenfilm, maar ik vond hem als man toch ook leuk.

”So you want to have an orgy in a town, where you can dial a wrong number and still have a ten minutes conversation?”

Na wat zwaardere drama’s was ik wel toe aan iets kluchtigs. Je ziet wel vaker dat het plot van dit soort sekskomedies met een lach en hier en daar een traantje snel aan slijtage onderhevig is. Niettemin is het aardig tussendoortje, dat zo af en toe toch wel scoort. Ik vond het eerlijk gezegd best amusant.

Mooie film over twee jonge kinderen, die tezamen een plan uitdokteren om snel veel geld te krijgen.

Afgezet tegen de inventiviteit van de meisjes komen de volwassenen er maar bekaaid vanaf.

Een heerlijke jeugdkomedie te midden van een tragische context. De jonge protagonisten spelen de sterren van de hemel.

Ik heb nagenoeg alle Audrey Hepburn-films gezien, sommige meerdere malen. Ze ogen na zoveel jaren nog net zo fris als toen ze nieuw uitgebracht werden. Dat is uiteraard de verdienste van Hepburn, al moet in deze film –haar derde onder leiding van meester-regisseur William Wyler– de rol van Peter O’Toole niet uitgevlakt worden. Een vlotte komedie, die opnieuw optimaal gebruik maakt van de natuurlijke charme van Audrey Hepburn, een van de Hollywood-monumenten uit de gouden tijden van de grote studio’s.

De enige film uit de vijfdelige Nikkatsu reboot serie, die ik nog niet gezien had. Veel nieuws levert het niet op, al heeft men een lovenswaardige poging gedaan om de verschillende seksscènes met een enigszins logisch verhaaltje over jaloezie aan elkaar te breien. Dat is zeker zo leuk, want alleen blootplaatjes kijken gaat toch redelijk snel vervelen.

Terugkijkend op de hele serie vind ik Mesunekotachi [Dawn of the Felines] (2017) en Anchiporuno [Antiporno] (2016) de leukste filmpjes. Het zijn geen van alle toppers, maar door de bank genomen wel vermakelijk.

Na een toevallige ontmoeting met een assertieve zangeres beseft een lerares dat haar lesbische karakter in feite nooit veranderd is, in weerwil van een huwelijk met een begripvolle man en het krijgen van een kind. Een dramatisch incident met twee leerlingen uit haar klas brengt de nooit helemaal verdrongen, traumatische ervaring uit haar eigen tienertijd met haar lesbische hartsvriendin van toen weer volop tot leven. Langzaam maar zeker komt ze tot het besef dat ze voor dezelfde keuze staat als toen en dat ze de fout van de destijds niet nog een keer mag maken.

De drie hoofdrolspelers leveren voortreffelijk acteerwerk af. Mede dankzij hen heeft Yan Yan Mak er een erg mooie, emotionele en sfeerrijke film van gemaakt met lange shots en ingetogen beelden (zonder expliciet naakt) van de vrijscènes.
Knap gedaan, maar kan iemand mij vertellen wat de bedoeling van de regisseur is geweest om middenin scènes plotseling van beeldkwaliteit te wisselen? De zin daarvan is mij ontgaan.

Boeiende karakterstudie over drie assertieve halfzusters, die onderling heel erg verschillen qua levensstijl en elkaar leren kennen na de onverwachte dood van hun vader. Een sterk geregisseerd en rustig verteld psychologisch drama met hier en daar een scheutje humor. De acteerprestaties van de drie hoofdrolspeelsters zijn uitzonderlijk goed. Een warme film, die aantoont dat de Hongkong cinema gelukkig meer te bieden heeft dan de gebruikelijke platvloerse komedies en gewelddadige actiefilms.

Het is wel zo aardig vind ik, dat de herkomst van de jonge vrouwen gelijkmatig verdeeld is over het Chinese subcontinent: China, Taiwan en Hongkong.

Matige misdaadkomedie, die tamelijk warrig van start gaat, want het duurt even voor er een enige lijn komt in het verhaal. Meer humor dan actie, maar een dijenkletser is het ook niet. Ik heb deze film vooral bekeken, omdat ik alle films van Ye-jin Son wil zien. Toch een beetje zonde van haar talent en van mijn tijd.

Gelikte romcom met een mager verhaaltje dat net iets te keurig binnen de lijntjes blijft en weinig verrassende momenten of wendingen kent. Het acteerwerk kan ermee door. Niet goed en niet slecht en daarom per saldo toch nog best aardig als onschuldig tijdverdrijf.

Saaie biografie over het leven van de schrijfster Xiao Hong, in China naar verluidt heel beroemd, maar mij totaal onbekend. De productiedesign is tot in de puntjes verzorgd, maar zo lovend kan ik niet zijn over de film als geheel. Naast de rommelige structuur met te veel hinderlijk ingelaste interviews vormt ook de veel te lange speelduur een minpunt. Zonde van het talent van Wei Tang (Se, Jie).

Boeiend drama over een jonge moeder op de Westelijke Jordaanoever die na een bezoek aan een kapsalon klem komt te zitten tussen de Israëlische geheime dienst en het Palestijnse verzet. Een secundaire verhaallijn betreft de confrontatie tussen haar kapster en de geheime dienst. Een intrigerende film met een nogal tegenvallend slot. De inmiddels controversiële actrice Maisa Abd Elhadi zet een fraaie rol neer.

Mooie film, die vooral opvalt door zijn uitzonderlijk fraaie vormgeving.

Niet het “normale” werk van Martin Scorsese, maar heel bijzonder dat hij op deze wijze de huidige generatie bioscoopbezoekers kennis laat maken met het pionierswerk van Georges Méliès, die heel aardig vertolkt wordt door look-a-like Ben Kingsley.

N.B. Scorsese heeft iets dergelijks al eerder en veel uitgebreider gedaan in zijn documentaire Il Mio Viaggio in Italia (1999) met de geschiedenis van de Italiaanse film. Een must voor de echte filmliefhebber.

Mooi romantisch drama over een driehoeksverhouding met een voorspelbaar, maar niettemin fraai en tamelijk stichtelijk einde. De weelderige settings en kostuums en de mooie choreografie maken dit een genot om naar te kijken en laten je snel vergeten dat er eigenlijk maar een flinterdun verhaaltje achter schuilgaat. Het heeft er alle schijn van dat de film helemaal geschreven is rondom de wonderschone ex-Miss World Aishwarya Rai. Het is bepaald geen straf om daar drie uur lang naar te mogen kijken. Dat is trouwens in werkelijkheid niet Italië, waar het laatste deel van de film zich afspeelt, maar het prachtige Budapest (Hongarije).

Oppervlakkig drama over een mulat, die zijn gekleurde afkomst voor de buitenwereld verbergt. Het stelt allemaal niet zo veel voor. Anthony Hopkins is miscast en Nicole Kidman is enkel voor de versiering van de partij.

Verzameling onbenullen die elkaar de loef afsteken in plat gedrag en daar trots op zijn. Gênant om naar te kijken.

Film hakt er nogal in.

Hetzelfde thema is naar mijn bescheiden mening nog beter behandeld in Lilja 4-ever (2002) en Sex Traffic (2004).

Ook Trade (2007) is een aanrader.

The Whistleblower (2010) gaat ook over vrouwenhandel, maar die heb ik nog niet gezien en daarover heb ik derhalve geen oordeel.

De film lijkt geïnspireerd te zijn door de klassieker Dilwale Dulhania Le Jayenge (1995) —een van de meest succesvolle en populaire Bollywood films ooit— maar haalt lang niet dát niveau. Toch wel vermakelijk, mede door de aanwezigheid van de guitige en kwieke Alia Bhatt, een rijzende ster aan het Bollywood firmament, en haar chemie met Varun Dhawan.

Mooie verfilming van Victor Hugo's fantastische boek Notre-Dame de Paris uit 1831.

De make-up afdeling heeft echt werk gemaakt van het gezicht van Charles Laughton. Een scherper contrast met de pure schoonheid van Maureen O'Hara is niet denkbaar. Wat een prachtige vrouw is dat toch en ze kan ook nog eens uitstekend acteren.

In verband met het winnen van de Oscar voor 12 Years a Slave McQueen’s debuut herzien. Het is een rauwe film met schokkende beelden, zoals die in het 8 uur journaal altijd voorafgegaan worden door een waarschuwing van de nieuwslezer. Vooral de opnamen van een uitgemergelde Michael Fassbender, die voor het laatste deel van zijn rol wekenlang een streng dieet volgde, beklijven.

De film kent nauwelijks dialoog met uitzondering van het middengedeelte, waarin gevangene Bobby Sands en pater Dominic met elkaar een discussie hebben over het nut van een hongerstaking en de consequenties daarvan. Een kwartier lang of zo voelt het aan alsof je zit te kijken naar een verbale tenniswedstrijd. Fascinerend.

Een krachtig, gedurfd debuut van Amsterdammer McQueen, die de belofte van deze eerste film tot nu toe helemaal heeft waargemaakt met zijn twee andere films over onconventionele onderwerpen: seksverslaving (Shame) en slavernij (12 Years a Slave).
Uitkijken dus naar zijn volgende film.

Psychodrama in de keuken, waar de chef kok een schrikbewind voert. Het lijkt af en toe wel een strafexpeditie. Het acteerwerk is oké, maar het verhaal is in mijn ogen maar zozo. De mooiste scènes spelen zich af in en om het buurtrestaurant. Op het decadente gedoe van de "happy few" zit ik niet te wachten.

Deze film heeft bij mij zijn faam geen moment kunnen waarmaken. Nog afgezien van het volkomen ridicule concept heb ik niet één gedenkwaardige scène voorbij zien komen. Een zeer matige film, Jennifer Lawrence onwaardig.

Foute film over een dertiger, die vrouwen enkel ziet als lustobject ter bevrediging van zijn seksverslaving. Tot hij zich begint te realiseren dat hij ook een dagje ouder wordt. En dan…?

Het verhaal is maar zozo en het random schakelen in de tijd maakt de film er niet overzichtelijker op.

Gulshan Devaiah zet een aardige titelrol neer als de man die in zijn puberteit blijven hangen is. De ster van de film is evenwel Radhika Apte. Dat is op zich niet erg verrassend, want Apte weet door haar uitstraling en aanstekelijk acteerwerk in vrijwel al haar films schier moeiteloos alle aandacht naar zich toe te trekken.

Een haperende mix van thriller en zwarte komedie. Met uitzondering van het optreden van Terrence Howard is het geheel tamelijk ondermaats. Net als Triage (2009) is de film gebaseerd op een verhaal van oorlogscorrespondent Scott Anderson, maar dat is een veel betere film.

Misdaadkomedie met een aardig verhaal. Jammer dat het overmatige geweld —vooral tegen het einde—afbreuk doet aan het overigens tamelijk ontspannen karakter van de film. De film wordt daar niet beter van; zeker niet wanneer zwaar toegetakelde personages telkens weer opstaan om de strijd onverdroten voort te zetten. Afgezien daarvan, goed te doen.