Opinions

De vermenging van misdaad en romantiek leidt in mijn ogen slechts zelden tot bijzondere films. Dat is ook het geval met deze film over een gehard gangsterliefje, dat in een heropvoedingsgesticht belandt nadat haar vriend min of meer per ongeluk een rivaal heeft doodgeslagen. De film is helemaal rondom Jean Harlow gebouwd. Niet onvermeld mag blijven dat de film een paar, voor die tijd opmerkelijke aspecten bevat, zoals de Afro-Amerikaanse predikant, wiens dochter een kamergenote van Harlow is en de vrouw, die er prat op gaat dat ze niet alleen joods is maar ook nog eens socialiste. Niet erg gebruikelijk voor Hollywood toentertijd.

Een nogal ongebruikelijk kerstfilm over personages, die door omstandigheden tijdens de kerstvakantie tot elkaar veroordeeld zijn. Paul Giamatti is in vorm, maar naar mijn smaak heeft Alexander Payne betere films gemaakt (Nebraska, The Descendants, enz.).

Slappe romcom met als enig lichtpuntje het optreden van Emma Roberts. Voorspelbaar van begin tot eind. De pogingen om de film een hippe, enigszins ondeugende ondertoon mee te geven zijn niet erg geslaagd.

Tamelijk doorsnee romcom met een kerstsausje. Verhaal gaat over een jonge weduwe met kind, die zich plotseling geconfronteerd ziet met twee aanbidders en maar moeilijk kan kiezen. Probleem is dat het voor de kijker al heel vroeg duidelijk is hoe dat afloopt.

Aardig acteerwerk van de nog jonge Janet Leigh, maar Robert Mitchum voelt zich zo te zien niet erg op z’n gemak in een voor hem ongebruikelijke rol. Maar ja, hij moest van de studiobazen om hem te rehabiliteren na een korte gevangenisstraf vanwege marihuanagebruik.

Formuleachtige kerstfilm over een mooie vrouw en twee al even knappe mannen, die naar haar hand dingen. Natuurlijk kan ze een beroep doen op een wijze grootvader, die haar met goede raad terzijde staat. Dat is standaard in dit soort films. Verrassend is wel dat de almanak, waarnaar de titel verwijst, weliswaar prominent aanwezig is, maar feitelijk geen enkele functie in het verhaal heeft.

Zoals de andere films van Mark Sandrich een op routine gemaakte musical met een mager verhaaltje en een paar mooie songs: “White Christmas” en “Easter Parade”. Bing Crosby heeft een prachtige omfloerste zangstem, maar van zijn acteertalent ben ik niet onder de indruk. En Fred Astaire zónder Ginger Rogers vind ik twee keer niks.

Mierzoet reclamefilmpje over de Rockettes, het beroemde dansensemble van de Radio City Music Hall in New York. Het aandoenlijk bedoelde verhaal over de belevenissen van een aspirant-danseres van gegoede komaf is te mooi om waar te zijn. De showgedeelten zijn wel aardig, maar alles daaromheen is te gekunsteld.

Sociaal drama in een rauwe omgeving over een aspirant-studente die op dubieuze wijze in de schrootindustrie aan de slag gaat om haar studie te kunnen betalen. Ziet er redelijk authentiek uit, maar het lukte de film niet om een blijvende indruk achter te laten. Ik bleef er tamelijk onverschillig onder.

In weerwil van het feit dat het verhaal an sich erg schrijnend is, wil de film na een veelbelovend begin niet echt op gang komen. Jammer. Er zijn wel betere films over kinderhandel en gedwongen kinderprostitutie.

Ontluikende romance tussen een vanwege haar verleden gehekelde jonge vrouw en een gevierde Hollywoodster, die naar een slaperig stadje in Georgia komt voor het maken van een film. De beide hoofdrolspelers zijn aardig aan elkaar gewaagd, om het geheel genomen is de middelmaat troef.

Warrige film zonder samenhangend verhaal, die alleen maar bijzonder is omdat hij het bioscoopdebuut van Michelle Pfeiffer markeert. Mutrux heeft duidelijk leentjebuur gespeeld bij American Graffiti (1973) en andere tienerfilms. De beste deel van de film is de soundtrack. Zo ongeveer heel de Amerikaanse hitparade van medio jaren '60 komt voorbij.

Actueel drama over twee tieners, die verschillend reageren op het gegeven dat zij binnenkort op zeer jonge leeftijd (15 resp. 16 jaar) vader en moeder worden. Terwijl de jongen steeds dieper wegzinkt in rechts-extremistische kringen met hun vastgeroeste vooroordelen over immigranten, zet het meisje ferme stappen op weg naar volwassenheid.

Die conflicterende karakterontwikkelingen worden in de film scherp in beeld gebracht, waardoor je jezelf gedurende heel de film de vraag stelt hoe die twee ooit tot elkaar zijn gekomen (afgezien van een dronken one-night-stand). Het geeft wel sjeu aan het verhaal.

De jeugdige protagonisten Jere Ristseppä en Rosa Honkonen weten hun personages met overtuiging voor het voetlicht te brengen. Een eerlijke film over hedendaagse jongeren met hun problemen en de (deels onderhuidse) spanningen die die teweegbrengen.

Prima thriller over een religieuze seriemoordenaar met een missie in de “heilige stad” Mashhad (Iran), gebaseerd op ware gebeurtenissen ruim twintig jaar geleden. De afloop is tamelijk verrassend gezien de kantelende sfeer van het verhaal. Sommige beelden van de moorden zijn nogal cru. De epiloog met de zoon is zonder meer schokkend. Mijn tweede film in korte tijd met een belangrijke rol van Zar Amir Ebrahimi, een actrice om in de gaten te houden.

Aanvankelijk is dit een vrolijke film over een gezellig, saamhorig gezin, dat al jaren een onbekommerd bestaan leidt langs én deels op een onafgebouwde snelweg. Daaraan komt een einde wanneer de snelweg na tien jaar toch nog onverwacht in gebruik genomen wordt. Na de verbreking van het vrijwillig gekozen isolement verandert van lieverlee de sfeer binnen het gezin, dat kansloos is tegen de oprukkende drukke en lawaaierige samenleving.

Een onderhoudende tragikomedie, prima geregisseerd door Ursula Meier en met goed acteerwerk, niet in de laatste plaats van “Dardenne-acteur” Olivier Gourmet.

Ontroerende film over vier kinderen, die door hun moeder aan hun lot worden overgelaten en na wat omzwervingen bij hun grootmoeder terechtkomen. Daar worden zij allesbehalve hartelijk ontvangen.

De rol van sikkeneurige grootmoeder is Anne Bancroft natuurlijk op het lijf geschreven, maar ook de kinderen leveren prima acteerprestaties af. Typisch zo’n film die blijft hangen.

Ik heb nog niet zoveel Jason Statham-films gezien, simpelweg omdat in tegenstelling tot ettelijke decennia geleden het genre van dit soort superhelden- of “stoere” mannenfilms mij niet zo meer ligt. Binnen dit genre is het een tamelijk formuleachtige film met een handvol spannende scènes en een voorspelbare afloop. Dat hebben vrijwel al die films trouwens met elkaar gemeen. Best leuk voor een keer vanwege de afwisseling, maar verder snel vergeten.

Het heeft er overigens alle schijn van dat de ooit veelbelovende carrière van Winona Ryder al geruime tijd (sinds Girls, Interrupted) op een dood spoor is beland.

Ik weet niet of deze film voldoende recht doet aan hetgeen Liz Murray gepresteerd heeft om aan haar kansloze en uitzichtloze situatie te ontsnappen. Er wordt nogal vlak geacteerd, zonder al te veel emoties, terwijl daarvoor op talrijke momenten toch aanleiding was.

Lichtvoetige en spitsvondige komedie over een groeiende liefdesrelatie tussen jonge mensen, die zich niet neerleggen bij hun vrij uitzichtloze toekomst.
Het verhaal is rijkelijk doorspekt met kostelijke scènes en dialogen, waarmee regisseur Furtado het allemaal lekker luchtig houdt. Vooral de schier terloopse opmerkingen van de weelderig gevormde Marinês (Luana Piovani) zijn bijzonder geestig. En de scène waarin Lázaro Ramos (André) en Pedro Cardoso in de pas geroofde geldtas op zoek gaan naar klein geld voor de bus is onvergetelijk.

Heel erg leuk, heel erg grappig. Gewoon een heel gezellige, onweerstaanbare komedie met acteurs, die duidelijk lekker in hun vel zitten.

Film vooral gekeken vanwege Françoise Dorléac, de op jonge leeftijd verongelukte, oudere zuster van Catherine Deneuve.

Aktieklucht, die net als meer films van Philippe De Broca nogal stuntelig in elkaar gezet is (met name de continuïteit van de scènes is gebrekkig), maar een aantal hilarische momenten kent.

Luchtig amusement.

Anouk Aimée en Jean-Louis Trintignant zijn natuurlijk voortreffelijke acteurs, maar Claude Lelouch biedt beiden in deze film amper de kans hun talent te tonen. Vaak op zoek naar een poëtische vormgeving heeft Lelouch dikwijls te weinig aandacht voor de inhoud van het verhaal. Zo is hier nauwelijks sprake van enige ontwikkeling van de relatie tussen Aimée en Trintignant. Het gaat met grote stappen, gauw thuis. Daarentegen is er heel veel aandacht voor de autosport en daar heb ik absoluut niets mee. Een tegenvaller, ondanks het fraaie einde.

Naar verluidt heeft François Truffaut talrijke affaires gehad met de mooie actrices, die in zijn films gespeeld hebben. Deze semi-autobiografische film lijkt een poging om zichzelf rekenschap te geven van die ervaringen. Aan mooie vrouwen geen gebrek, maar desondanks niet bijzonder geslaagd, want het geheel is nogal onevenwichtig. Meest opmerkelijke aspect: de obsessie voor de welgevormde damesbenen.

Interessante, maar onevenwichtige film over een aspect van de Tweede Wereldoorlog dat bij mij volkomen onbekend was. Net op momenten dat het verhaal spannend dreigt te worden, zakt diezelfde spanning abrupt weer weg. Tahar Rahim doet zijn best, maar het is de schijnbaar onverstoorbare Michael Lonsdale die de meeste indruk maakt. Van het talent van Lubna Azabal (Incendies, 2010) wordt helaas nauwelijks gebruik gemaakt.

Ver voor dat het uit de doeken wordt gedaan, is het al wel duidelijk hoe de verbanden tussen de hoofdpersonages in elkaar zitten. Dan is het dus met spanning wachten op de ontknoping. Maar valt dat even tegen. In plaats van een briljante oplossing voor de ingewikkelde verhoudingen, kent het verhaal een dooddoend, nietszeggend einde (een soort deus-ex-machina), waardoor de film als een nachtkaars uitgaat. Echt een afknapper op het einde. 't Is maar goed dat met name Julie Delpy mij in het voorafgaande anderhalf uur best aardig heeft weten te vermaken.

Boeiende film over de tragische zomerliefde tussen een stadsjongen en een plattelandsmeisje te midden van een vijandige, conservatief-christelijke omgeving in het naoorlogse Zweden. Dit baanbrekende regiedebuut van Arne Mattsson zal wel altijd geassocieerd worden met de toentertijd controversiële zwemscène en de ontblote borsten van Ulla Jacobsson, die kort in beeld zijn, terwijl de film naast een idyllisch verhaal tegelijkertijd een aanklacht is tegen de dominante, intolerante rol van de kerk op het platteland.

Merkwaardig dat zo weinig MM-leden deze historisch belangrijke film gezien hebben.

Politieke satire, die zijn pijlen richt op de corruptie binnen de Koreaanse politiek. De weinig subtiele humor komt tamelijk geforceerd over. Toch een beetje een gemiste kans volgens mij.

Klein, maar cruciaal bijrolletje van good old Moon-hee Na als de grootmoeder.

De titel is goed gekozen, want deze verfilmde manga is een zoetsappig verhaal over een haperende kalverliefde tussen twee scholieren. Het verliefde koppel doet zijn best om er wat van de maken. Actrice Ai Yoshikawa slaagt daar beter in dan popzanger Raul. Helaas, de film hangt van clichés aan elkaar en de speelduur had met gemak een half uur korter kunnen zijn. Daar zou volgens mij niemand iets van gemerkt hebben.

Deze ietwat onevenwichtige debuutfilm van Yimou Zhang is minder gestyleerd dan zijn latere werken, maar laat niettemin ook al fraaie beelden zien, a.h.w. een voorbode van de prachtige films die Zhang later nog zou maken. Film betekende tevens het debuut van Zhang's toenmalige partner, de zeer bevallige Gong Li, een van mijn lievelingsactrices. Dus al met al heb ik best genoten van deze film, al hadden de gruwelscènes met de Japanners van mij niet gehoeven.

Te weinig samenhangende verzameling scènes over wrede en vernederende ervaringen van tieners in Rusland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hoewel geïnspireerd door ware gebeurtenissen in menig opzicht een rare en nare film. Ik vond het nogal rommelig en wellicht daardoor deed deze film mij niet zoveel. Het trieste lot van het Chinese meisje Chuchu verdient volgens mij een betere aanpak.

Een hedendaagse film over een eenzelvige jonge vrouw, die zich afsluit van alles en iedereen in haar omgeving. Ze is beste maatjes met haar smartphone. Vroeger noemden wij zo iemand asociaal, maar het schijnt tegenwoordig zo vaak voor te komen dat die term allicht niet meer passend is.

Wat daar ook van zij, regisseur Sung-eun Hong heeft over dit fenomeen een indringende film gemaakt met een ondoorgrondelijke hoofdrol van Seung-yeon Gong, die op beklijvende wijze debuteert. De kwieke Da-eun Jeong blinkt uit in een scène stelend bijrolletje.

Naar verluidt is deze film een bewerking van een Japanse miniserie. Dat verklaart allicht de lange speelduur, want die wordt niet gerechtvaardigd door het verhaal ondanks de nodige verwikkelingen die voorbijkomen. Goed beschouwd is het een soap over een serieuze kantoormedewerker en zijn eigenaardige relatie met een uiterst merkwaardige jonge vrouw, die in menig opzicht het noorden kwijt lijkt te zijn. Zoals dat bij een soap past ben je vooral benieuwd naar de afloop.