En Helt Almindelig Familie (2020)

Hoewel het hier een gezin betreft waarvan de vader een geslachtsoperatie ondergaat, draait de film eigenlijk om het universele thema van de gevolgen van een scheiding op het gezin. Centraal staat Emma [Kaya Toft Loholt], de jongste van twee dochters, die vooral bang is dat ze haar vader verliest. Haar bijna 14-jarige oudere zus Caro [Rigmor Ranthe] lijkt de nieuwe situatie bovendien gemakkelijk te accepteren waardoor Emma het idee heeft dat ze er helemaal voor staat. De slim gekozen titel maakt duidelijk dat het hier gaat om spanningen waar ieder 'volstrekt normaal gezin' mee te maken krijgt. Opvallend is dat Emma niet in haar emotie blijft zitten. Ze is dolgelukkig wanneer ze de hond van het gezin kan knuffelen en geniet ook volop van een potje tafelvoetbal. En ondanks alle strubbelingen brengt ze - in één van de meest ontroerende scènes in de film - een prachtig muzikaal eerbetoon aan haar zus op diens 14e verjaardag. Hoewel het thema van geslachtswisseling het meest in het oog springt, is dit een film over familierelaties in het algemeen en die tussen twee zussen in het bijzonder. Zonder de steun van Caroline is Emma reddeloos, maar samen kunnen ze de hele wereld aan De flashbacks zijn storend en het einde is weinig veelzeggend, maar het ontwapenende spel van de twee jonge actrices, alsmede van Mikkel Boe Følsgaard als Thomas/Anjete, maken dit de moeite meer dan waard.

Puberen gaat vaak van "au". Het is daarom begrijpelijk dat de jongste dochter (papa’s lieveling) van een volkomen normaal gezin het er maar moeilijk mee heeft wanneer haar ouders gaan scheiden, omdat vader voortaan als vrouw door het leven wil gaan. Afgezien van een paar pijnlijk momenten heeft regisseur Malou Reymann over dit transgenderverhaal een onderhoudende en tamelijk luchtige film gemaakt, naar verluidt puttend uit eigen ervaringen. Jammer genoeg zakt de film van lieverlee een beetje weg wegens meer van hetzelfde. Maar het is niettemin over het geheel genomen een prima film met een leuk "Nederlands intermezzo" rond Hadewych Minis.

Zo hé, word ik me hier helemaal weggeblazen door een staaltje acteerwerk van de bovenste plank. Prima keuze om het drama vanuit het perspectief van de jongste dochter uit de doeken te doen. Ja, die Denen en hun families (Von Trier kan er ook een houtje van) vertellen (universele) verhalen zoals weinig anderen dat kunnen. Het versnijden met de zogenaamde authentieke gezinsvideootjes maakte alles nog beter invoelbaar. Top.