Heaven Can Wait (1943)

Frisse romantische komedie met heerlijke personges als "his Excellence" als de duivel, de vlotte "mademoiselle, het "tegenstrijdige" echtpaar met de onvergetelijke Eugene Pallette, maar ook met een uitmuntende acteerprestatie van Don Ameche. Erg diepgaand is het allemaal niet en eigenlijk hoeft dat niet, want wat mij vooral bekoorde waren de vlotte, vaak onschuldige maar ook gevatte dialogen (If you walked in a restaurant, I'de be a waiter, if you were in a burning building, I'de be a fireman, if you walked in a elevator, I'd stop it between two floors and spend the rest of our lives...) die bovendien uitstekend werden gebracht. Ernst Lubitsch, die in die veertiger jaren enkele suksessen bracht, maar ook reeds heel wat vroeger actief was, zet hier een originele, genietbare en ontspannnde film neer.

Uitstekend stuk, yeyo. Net de film weer eens herzien, en je hebt er toch knap delicate laagjes in aangeboord. Een mooie en wijze film die het waard is om steeds te herzien, vanwege de dialogen, de vertolkingen (o, die Charles Coburn) en de subtiele verschuivingen in de manieren waarop we niet alleen Henry maar ook de andere personages waarnemen (om nog maar te zwijgen van de fraaie twist wanneer Henry Peggy Nash benadert met heel andere beweegredenen dan zich aanvankelijk laat aanzien). Zoals ene José Arroyo op internet schrijft: "When I grow up I too, like Lubitsch, want see life in its fullness, including its frailties, its cruelties, and its horrors, but through a loving lens and with a chuckle."         Overigens getuigt jouw laatste zin van een mooie dichterlijke blik, maar die camerabeweging zou ook gewoon een soort beeldrijm kunnen zijn omdat de focus verder omlaag gaat om uiteindelijk uit te komen bij "that place down below", waar Henry en His Excellency "terugkeren" uit anderhalf uur flashback. (Mooie omschrijving trouwens door Kendahl Cruver van Laird Cregar, de acteur die de duivel speelt: "Cregar even has the right look for the role: sort of handsome, sort of repellant and definitely dangerous looking.")

De film begint al zeer mooi als we het decor zien in de hel waar de duivel Henry ontvangt. Visueel blijft het wel goed gedaan, maar is het ook niet zo bijzonder verder in de film. Het verhaal is echt wel gedateerd, en ik hou nochtans van classic Hollywood. De dialogen zijn weinig bijzonder, de acteerprestaties nogal wisselend. Slecht is de film niet, het kabbelt rustig verder en zorgt voor een feel good film. Al had ik er toch meer van verwacht.