Opinions

Er hangt een unheimische sfeer over deze film, die last heeft van een zwak scenario en van zwak acteerwerk. Je hebt al snel door dat de vermeende handicap van het meisje fake is. Daarnaast krijgt de crux van het verhaal (de incest) amper aandacht. De climax komt plompverloren uit de lucht vallen en wat daarna volgt is te gek voor woorden. Kortom, een matige film.

De verholen slagschaduw van het militaire regime in Argentinië –eind jaren 70, begin jaren 80– vormt het kille decor voor dit gelaagde, sensuele familiedrama, waarin met enige regelmaat lijken uit de kast vallen. De onnodig lange lesbische scène in het begin lijkt vooral bedoeld voor de box office.

Een bittere film die in belangrijke mate profiteert van de met zorg gekozen casting van de beide zusters. Het valt aanvankelijk niet mee om te bepalen wie wie is.

Ik vond er weinig aan. Kate Winslet doet haar best, maar kon er ook niet veel van maken vanwege het zwakke script. Dat Geoffrey Rush aan deze film een Oscar-nominatie overhield, gaat mijn pet te boven. Zonde van de tijd, moeite en het geld.

2,0

Film, die langzaam in je kruipt. Van lieverlee blijkt het een heel schrijnend verhaal te zijn over twee verschoppelingen en een begripvolle oudoom. Film laat ook zien hoe waardeloos vooroordelen zijn.

Goed geacteerd door de drie hoofdpersonen (Emily Rios, Jesse Garcia en vooral Chalo González).

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat deze film wil meeliften op het succes van Joy Ride. De film probeert te geforceerd kluchtig te zijn en gaat daardoor tamelijk vaak de mist in. Afgezien van een paar leuke momenten niet erg grappig naar mijn smaak.

Met haar eerdere films over de Joegoslavische burgeroorlog (Grbavica, 2006 en Na Putu, 2010) wist regisseur Jasmila Žbanić al de nodige indruk op mij te maken, maar met deze film overtreft zij zichzelf.

Het is een messcherpe reconstructie van de Val van Srebrenica (juli 1995), uitmondend in de ernstigste genocide binnen Europa sinds de Holocaust. Verbijsterend om weer geconfronteerd te worden met het feit dat de wereldgemeenschap de machteloze moslimbevolking van het stadje toentertijd massaal de rug toekeerde. Meer dan vijfentwintig jaar na dato krijg ik opnieuw last van plaatsvervangende schaamte.

Een gruwelijke film over een onvoorstelbare massamoord als een gevolg van enerzijds fascistische indoctrinatie en anderzijds politieke onwil.

Ik kan me niet voorstellen dat deze film – met een geschakeerde krachttoer van Jasna Đuričić als de wanhopige Dutchbat-tolk– naast de Oscar voor beste niet-Engelstalige film grijpt.

Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om te wijzen op een haast vergeten film over de Bosnische oorlog: As If I Am Not There (2010). Haast net zo gruwelijk als Quo Vadis, Aida?