The Quiet American (2002)

Intrigerende driehoeksverhouding tijdens de nadagen van de Franse kolonisatie van Indo-China en het begin van de Amerikaanse bemoeienissen met Vietnam. De twee vlotte verhaallijnen die elkaar prima aanvullen, resulteren in een onderhoudende film, mede dankzij de uitstekende vertolking van “womanizer” Michael Caine. Dit soort rollen zijn hem als het ware op het lijf geschreven. Brendan Fraser zit wat minder lekker in zijn vel zo te zien. De aandacht van beide heren is gericht op de Vietnamese actrice Đỗ Thị Hải Yến, een onwaarschijnlijk mooie vrouw, die al eerder indruk op mij wist te maken met haar titelrol in Chuyen cua Pao (2006).

Het speelt zich af in een wijk in Saigon waar rijke westerlingen verbleven. Schrijver Graham Greene werkte daar zelf als correspondent in de vroege jaren '50. De Eerste Indochinese Oorlog was een conflict tussen de Franse kolonisator en de communisten van Ho Chi Minh. Toen reeds begon de Amerikaanse inmenging, hier de Derde Weg genoemd, die hier aan de kaak gesteld wordt. De drie hoofdpersonages ondergaan een verandering. Fowler zegt in het begin dat hij neutraal is, maar juist hij kiest heel duidelijk partij wanneer het erop aankomt. Pyle komt vlot, sociaal en idealistisch over, maar wordt een van de verantwoordelijken voor een bloedbad. Phuong wordt door haar oudere zus gepusht om een rijke westerling aan de haak te slaan, maar blijkt toch integere gevoelens te hebben. Michael Caine doet aan underacting, het is alsof hij niet acteert. De vitaliteit van Brendan Fraser vormt een goed contrast. Do Thi Hai Yen was een danseres. Wellicht heeft ze een ooglidcorrectie ondergaan. gelukkig hebben ze hier gekozen voor een echte Vietnamese. In de versie van 1958 werd ze door een Italiaanse met make-up gespeeld. Bovendien kregen de communisten toen de schuld van alles, tot ongenoegen van Greene. Het misdaadverhaal zit goed ineen, met het asfalt op de pootjes van de boxer als aanwijzing. De driehoeksverhouding wordt zonder sentiment behandeld. Tijdens de moord zijn er crosscuts van de opdrachtgever naar het slachtoffer en terug. Deze elementen, samen met de verschillende Vietnamese locaties en het politieke conflict, maken hiervan een kwaliteitswerkje.

Gokje betreffende een onbekende film die net niet loont. Want The Quiet American heeft veel, alleen de balans en focus kloppen niet, tenminste niet op de wijze waarop het mij zou aanspreken. Aardig is op zijn minst de situering in de jaren '50 met de Fransen die Vietnam in de greep proberen te houden maar langzaam terrein verliezen aan de communisten. De Aziatische sfeerschets is sterk net als het armoedige en chaotische beeld van een land in rep en roer. Caine is ook zeker goed te noemen en de vermoedelijke inmenging van de Amerikaanse geheime diensten die de reeds heersende oorlog een kant op willen sturen die interessant is voor het Amerikaanse beleid. Waar de film vervolgens totaal mee door het ijs gaat, vooral het eerste uur, is de zogenaamde liefdes relatie en strijd om hand van Phuong. Een dergelijk element kan mij totaal niet boeien temidden van het grondbeginsel van de Vietnam oorlog en niet te vergeten een land in chaos. GTST gehalte noem ik zoiets, melodrama, en het past wat mij betreft totaal niet, is gewoon niet interessant temidden van de shitshow die er op dat moment wel speelt. Had je daar lekker opgericht en wellicht dat er dan een meer dan prima film ontstaan was. Onnodig te zeggen speekt het grondbeginsel van Greene me niet aan. Bijzonder slecht is The Quiet American niet wat dat betreft, het zal meer de balans zijn die mij niet aanspreekt want romantiek is sowieso niet mijn genre. Frazier is overigens nog niet eens zo gek, toch had een andere acteur wellicht een beter sparringpartner voor Caine geweest. Do Thi Hai Yen is het benoemen nog wel waard als mooie dame maar verder schiet A Quiet American voor mij flink te kort en blijft het bij de tijd, de sfeer en het politieke klimaat wat de film betreft.