Valley Girl (1983)

Regissseur Martha Coolidge trekt een blik clichés open in deze zoutloze bakvisfilm over een romance tussen jongelui uit verschillende sociale milieus. Een film die langs de te verwachten ijkpunten braafjes naar zijn voorspelbare conclusie huppelt. Matig. P.S. De hippies op de poster hebben geen relatie met de inhoud van de film.

Muziek en meiden Een high school film zou ik het niet noemen, daar de film zich totaal niet op scholen afspeelt maar ernaast. Vind het meer een chick flick. Niettemin een interessant filmpje om te zien, daar de 80s cultuur komt boven drijven. Je ziet eraan dat het een film is op het kruispunt van de nog puriteinse 70s en de meer vrijgevochten 80s. Subculturen duiken op (hier de punk), de seksuele revolutie woedt volop en ook de verschillen in sociale klasse spelen een rol. Hoewel het verhaal eigenlijk nauwelijks iets voorstelt geeft de prominent aanwezige muziek en het nogal domme liefdesverhaaltje een sterke sfeer mee aan het geheel. Ik vraag me af wat Cage zelf denkt als hij zichzelf hierin terugziet. Verder viel Frederic Forrest (mij vooral bekend als de opdringerige nazi uit Falling Down met Michael Douglas) me hier op als de hippie-vader van de chick. Zoals gezegd, ook een leuke soundtrack met muziek van Psychedelic Furs, Men at Work, Eddie Grant o.a. Grandioos is het allemaal niet maar het is een leuke trip down memory lane.

Een vroege rol voor Nicholas Cage, al weet hij deze oppervlakkige, formulematige teen flick weinig leven in te blazen. Hij speelt de stoere outsider op wie Julie [Deborah Foreman], de 'Valley Girl' uit de titel, verliefd wordt. Haar vrienden vinden het maar niks en blablabla. Een hoop extreem middelmatige 80s-pop van (terecht) volledig in de vergetelheid geraakte bands, dus dit is werkelijk een extreem gedateerd relikwie. Foreman is gelukkig bijzonder charmant in de hoofdrol en Colleen Camp en Frederic Forrest zijn vermakelijk als haar ouders, typische exponenten van de Woodstock-generatie, maar het stelt allemaal bar weinig voor.