Opinions

Ik heb het niet zo op conservatieven en zeker niet op conservatieve gelovigen, van welke religie dan ook. Hoewel ik dit wereldje alleen maar van een afstand ken, komt het mij voor dat deze film een heel aardig beeld schetst van het leven in een boerengezin waar simpele geneugten van het leven taboe zijn, omdat de dominee (of wie dan ook) dat zegt. Allicht tekenend voor de sfeer van de film is de mededeling van een ouderling voor een volle kerk dat twee jonge mensen schuldbekentenis hebben gedaan bij de kerkenraad wegens zondiging tegen het zevende gebod. Zulke en andere “ongelukjes” zijn natuurlijk onvermijdelijk in weerwil van het benauwende keurslijf, waarin met hun hormonen vechtende jongelui moeten opgroeien. Ik vond het een interessante film, mede dankzij het acteerwerk van de moeder (Suzan Boogaerdt) en haar dochter (Hendrikje Nieuwerf). Maar bovenal prijs ik mij gelukkig dat ik destijds toch een veel vrijere opvoeding heb gehad.

Niet erg geslaagde Argentijnse versie van Bob & Carol & Ted & Alice (1969). Regisseur Kaplan blijft zodanig zedig binnen de lijntjes kleuren dat het er allemaal veel te tam en krampachtig uitziet. De film ontbeert spontaniteit. Terecht merkt gauke op dat de misleidende poster inhoudelijk nauwelijks een relatie heeft met de film.

Heel matige opvolger van De Zaak Alzheimer.

Het verhaal is niet echt interessant en het acteren is gewoon slecht.

Een regelrechte tegenvaller.

Bij de opening van de film dacht ik “Oh jé, we krijgen een Bollywood-versie van Baywatch”, maar dat viel gelukkig mee. Het is niet de beste muzikale Bollywood-komedie, die ik ken, maar alleszins genietbaar.

Hoewel het verhaal wat aan de magere kant is, is het van tijd tot tijd best grappig. En zoals in de meeste Bollywood-films zijn de kostuums en de settings weer oogverblindend. Bovendien is het bepaald geen ramp om 2½ uur naar Priyanka Chopra (Miss World 2000) te moeten kijken: wat een waanzinnig mooie en sensuele vrouw, met een glimlach die poolkappen laat smelten. Ze kan ook nog eens best aardig acteren.

Leuk om in de film korte fragmenten uit Taare Zameen Par en Kuch Kuch Hota Hai te zien, twee films die ik echt kan aanraden, maar dé absolute topper in dit genre is Kal Ho Naa Ho.

Geschakeerd drama over ambitieuze mensen, die al dan niet door eigen toedoen voortdurend geconfronteerd worden met de weerbarstige werkelijkheid. Het verhaal schiet alle kanten op met heel wat losse eindjes als gevolg. Het prima acteerwerk van de cast maakt veel goed.

Spannende film met een knap geconstrueerd scenario van Billy Wilder en Raymond Chandler en prima vertolkingen door MacMurray, Stanwyck en vooral Robinson.

Een echte misdaadklassieker.

Visueel heel sterke film over gevoelens en verbeelding. En met een mooie soundtrack. Prachtige rol van de bijzonder charmante Irène Jacob, die zoals hiervoor al is opgemerkt, inderdaad van het scherm spat.

Toch haalt deze film naar mijn mening niet het niveau van de latere Trois Couleurs-trilogie van Kieślowski. Daarvoor vind ik het verhaal net iets té mystiek.

Ik sluit niet uit, dat na een tweede keer kijken mijn waardering omhoog gaat.

Een tegenvallende komedie van William Powell en Myrna Loy. De film begint ijzersterk met een paar hilarische scènes, maar van lieverlee gaat de vaart eruit. Het slapstick einde is ondermaats en de bijrollen laten het flink afweten. Niettemin het bekijken nog steeds waard, maar het befaamde “Thin Man”-duo heeft wel betere, veel leukere films gemaakt.

Zo’n uitstekende cast en dan zo’n wanvertoning. Eindeloos gezwollen filosofisch gezeur over de toekomst van literatuur in een digitaliserende wereld. Het drama daaromheen scoort ook al niet.

De zoveelste slaapverwekkende Assayas waar ik niets mee kan. Volgende keer toch eens goed nadenken voor ik er weer aan begin.

Luchtige, droogkomische film over een rijke zakenman die zich met de hulp van een parkeerjongen probeert in te dekken naar zowel zijn vrouw en als ook naar zijn bloedmooie minnares. Dat leidt tot talrijke kolderieke situaties, die regisseur Veber in razende vaart voorbij laat komen. Een van de betere komedies. Tip: houd vooral de kostelijke scènes met de huisarts in de gaten!

Adembenemend..... tot aan de laatste twee zinnen van Meryl Streep. Die waren een afknapper en de film had wat mij betreft 10 seconden korter mogen zijn. Schitterend spel van Streep, Adams en vooral Hoffman en Viola Davis. Fraaie symboliek bij de wisseling van scenes: de duif in het begin van de film in de koepel van de kerk, de storm halverwege en het onweer na afloop van het gesprek tussen Streep en Davis. Bovendien vond ik de parabel over roddelen heel erg mooi. Heeft hij het wel gedaan of niet? Doubt!

Volop problemen thuis, op de sportclub én met zijn oversekste vriendin. Kortom, het zit Mickael (Johan Libéreau) allemaal niet mee.

Ingrediënten genoeg in ieder geval om er een boeiend verhaal van te maken. Daar is regisseur Antony Cordier niet in geslaagd. Het blijft allemaal wat oppervlakkig, zonder veel diepgang.

Een gemiste kans volgens mij.

À propos: Salomé Stévenin is een telg uit het acteursgezin van Jean-François Stévenin (L’Argent de Poche et al.)

De film vertoont alle kenmerken van een hapsnap gemaakt vluggertje. Het verhaal past met gemak op de achterkant van een bierviltje en het wordt te pas en te onpas onderbroken voor een paar niet al te beste muzikale nummers, o.a. van de wandelende fruitmand Carmen Miranda, die toentertijd om mij onduidelijke redenen ongekend populair was in Amerika. Betty Grable en Don Ameche proberen er nog wat van te maken, maar zijn kansloos gezien het waardeloze materiaal waarmee ze moeten werken. Misschien iets voor liefhebbers van paarden(sport), maar zelfs dat betwijfel ik.

Film van niks, want hij gaat nergens over. Zelfs het al zo vele malen vertoonde thema van de "battle of the sexes" komt niet uit de verf. Niet leuk, niet grappig, niet romatisch; gewoon niks.

Dat Renée Zellweger dit soort rollen in dit soort films accepteert. gaat mijn verstand te boven. Zonde van de tijd, zelfs op een regenachtige achternamiddag.

Ik ken de serie alleen van naam, maar heb nooit een aflevering gezien. Daardoor ging ik blanco de film in en duurde het even alvorens ik de draad te pakken had. Vanaf dat moment heb ik evenwel met volle teugen genoten van deze film met zijn talloze komische, dramatische of romantische subplotjes.

Een onovertroffen Maggie Smith spant natuurlijk de kroon met haar gekonkel en haar sarcastische opmerkingen. Ook de rest van de cast toont zich van zijn beste zijde. De fraaie settings maken het compleet.

Een prachtige film, die eens te meer aantoont dat je het maken van dit soort historische drama’s het beste aan de Britten over kunt laten. Die hebben inmiddels een rijke traditie op dat gebied.

Het meest verrassende onderdeel van deze sequel is om rond het Lina Lamont-personage uit Singin’ in the Rain een tweede verhaallijn te creëren. Een verfrissend idee.

Natuurlijk weet het tot in de puntjes verzorgde acteer- en camerawerk en de fraaie aankleding de aandacht moeiteloos vast te houden. Het zou mij niet verbazen, wanneer het niet bij deze ene sequel blijft.

Dit laatste deel van Per Fly’s trilogie over sociale standen valt tegen. Noch als misdaadfilm, noch als psychologisch drama weet de film te overtuigen. Dat ligt zeker niet aan protagonist Jesper Christensen, maar het verhaal is vanaf de bekentenis van zijn jonge minnares te voorspelbaar om echt indruk te kunnen maken.

Het heeft er alle schijn van dat 20th Century-Fox met Gene Tierney en Vincent Price wilde voortborduren op het succes van Laura (1944). Jammer genoeg haalt deze film niet dát niveau. Price is prima als de sinistere “patroon” voor wie de tijd is stil blijven staan, maar Tierney is eigenlijk niet veel meer dan een volgzame toeschouwer van de gebeurtenissen. Zonde van haar talent.

Deze psychologische thriller is best onderhoudend tot aan de simplistische climax, die afgeraffeld wordt. Een afknapper. Mooie rol trouwens van de verleidelijke Mädchen Amick, die naar mijn mening veel te weinig bioscoopfilms heeft gemaakt.

Wervelende musical, die vooral draait om de prachtige stemmen van Jennifer Hudson en de fraai gebouwde Beyoncé Knowles, de schitterende kostuums en het knappe camerawerk. Zoals wel vaker in filmmusicals stelt het verhaaltje niet zo veel voor, maar de muziek is boeiend genoeg om daar geen last van te hebben. Bovendien vond ik dat Eddie Murphy in een bijrol zijn beste acteerwerk leverde sinds Beverly Hills Cop. Al met al alleszins de moeite waard (als je van muziek houdt).

De muziek is wel aardig, maar het biografische verhaal wist mij amper te boeien. Te zoetsappig naar mijn smaak.

Best wel boeiend filmpje over twee vrijgevochten meiden, die meestentijds wat doelloos rondhangen op een nagenoeg verlaten trailerpark midden in de woestijn, al dan niet “filosoferend” over hun omgeving en hun toekomst. Zaken die in de film aangeroerd worden zijn kameraadschap, ziekte, rouwverwerking, alcoholisme, verliefdheid, enz.

De acteerprestaties van de beide protagonisten Agnes Bruckner en Kelli Garner vallen reuze mee. Het is daarnaast bepaald geen straf deze fraai gebouwde dames anderhalf uur lang in actie te zien.

Heel aardig regiedebuut van Jason Matzner.

Bonnie & Clyde light. Een misdaaddrama met een authentiek ogende weergave van het uitzichtloze bestaan in het zuiden van Amerika tijdens de Grote Depressie. Margot Robbie komt verrassend sterk voor de dag met een geschakeerde vertolking. Aangenaam tijdverdrijf.

Volgens mij is deze televisiefilm gemaakt om ter gelegenheid van het wederopbouw van de Frauenkirche het alles verwoestende bombardement van Dresden te herdenken. Allicht heeft de film daarom zoveel aandacht voor de vuurstorm, die ontstond in dit inferno, waarbij 25.000 mensen om het leven kwamen.

Ik denk dat de romantische verhaallijn erbij gehaald is om de film wat “op te leuken”. Daarin schuilt meteen de zwakte van deze film, omdat de snelheid waarmee een Engelse piloot en een Duitse verpleegster een intieme relatie krijgen mij tamelijk onwaarschijnlijk lijkt. Los daarvan is de brutale manier, waarop een Brit op het eind van de oorlog rondloopt in een Duitse stad –te midden van Gestapo en politie– ook niet erg geloofwaardig.

Maar als je dat allemaal voor lief neemt, is het best een interessante film met prima camerawerk en mooie hoofdrollen van Felicitas Woll en John Light. Daarnaast is de sinistere sfeer, die na de bombardementen ongetwijfeld geheerst moet hebben, goed weergegeven.

Ik ben niet echt een De Palma fan, maar ik vind dit een van zijn beste films. Als je veel films kijkt, dan weet je op den duur een beetje hoe de scenarioschrijvers in dit genre denken. Omdat er vanaf de moord maar twee kandidaten waren met betrekking tot de dader -de zoon (die viel al snel af) òf de psychiater- was de ontknoping niet echt een verrassing.
Desondanks een spannende film, waarin vooral Nancy Allen (destijds Mrs. De Palma) mij wel wist te bekoren. Ik ben absoluut geen liefhebber van grafische horrorscènes, dus met deze film zit ik wat dat betreft voorlopig wel weer even aan mijn taks.

P.S. Het gebruik van Penthouse-model Victoria Johnson als body double onder de douche vind ik vrij stuntelig gedaan. Dickinson liep ten tijde van film tegen de vijftig en wat je te zien krijgt is toch duidelijk het lichaam van een veel jongere vrouw. Altijd goed voor de verkoop van wat extra bioscoopkaartjes natuurlijk.

I’m back, you bastards.

En… dat zullen ze merken. Tragikomische wraakfilm over een vrouw, die na 25 jaar terugkeert naar haar moeder in een afgelegen nederzetting in de Australische outback, om een aantal openstaande rekeningen met dorpsgenoten te vereffenen. Jammer van de hier en daar ingelaste slapstickachtige scènes, die de film op sommige momenten en op hinderlijke wijze een onevenwichtig karakter geven. Voor het verhaal zijn die scènes totaal overbodig.

Nu moet de film het vooral hebben van het acteerwerk van Kate Winslet en Judy Davis (degelijk als vrijwel altijd) als haar schijnbaar demente moeder.

“Drank maakt meer kapot dan je lief is.” Dat is zo’n beetje het hoofdmotief van deze film over jongvolwassenen, die vrijwel elke gelegenheid aangrijpen om (te) diep in het glaasje te kijken, met alle gevolgen van dien. Ik vond er niet veel aan.

Een dijk van een film, nu eens niet met de gebruikelijke Bollywood frivoliteiten. Verre van zelfs. Het is een beklemmende mix van drama en suspense. Het knap in elkaar gezette scenario zorgt ervoor dat je meer dan de helft van de film zit met de prangende vraag: “Komen ze er mee weg?” Wel… zelf kijken! Je zult er geen spijt van krijgen, mits je van spannende films houdt. De film duurt ruim 2½ uur, maar de tijd vliegt!

Complimenten voor regisseur Kamat voor zijn strakke regie én voor Tabu, die in haar rol van politie-inspecteur weer maar eens laat zien een uitzonderlijk getalenteerde actrice te zijn. Zij is overigens lang niet de enige die uitblinkt. Ook de ervaren Ajay Devgn en de bloedmooie Shriya Saran weten te overtuigen.

Ik was reuze benieuwd omdat dit volgens MovieMeter de beste film van 2011 zou zijn.

Wat een afknapper! Middelmatige misdaadfilm met een paar excessieve geweldscènes, die -zoals de ervaring leert- bij sommige MM-leden altijd goed zijn voor extra **. Bij mij werkt dat eerder andersom. Vroeger was niet niet alles beter, maar men kon wel spannende films maken, zonder dat het bloed van het scherm spatte.

Ryan Gosling heeft een moeilijke rol zonder veel dialoog en doet dat zonder meer goed.

Carey Mulligan loopt er een beetje verloren bij, want ze heeft weinig tot niks te doen.

Albert Brooks hoort in dit soort films niet thuis en dat is aan hem te zien.

Beste film van 2011? Belachelijk. Bij mij komt hij zelfs niet in de buurt van mijn top-10 voor het afgelopen jaar.

Teleurstellende misdaadkomedie van Ethan Coen, die vergeet leuk te worden. De grappige momenten zijn op de vingers van één hand te tellen. De beide protagonisten doen hun best, maar zijn kansloos met zo’n zwalkend script. De “misdadigers” zijn een regelrechte ramp. Misschien is het allemaal zo bedoeld, maar aan mij is het in ieder geval niet besteed.