Opinions

Aan actie geen gebrek in deze film, waarin de meest onwaarschijnlijke (lees: onmogelijke) scènes aan elkaar geregen worden. Het lijkt wel een stripboek. Niks voor mij dus. Het is dat Priyanka Chopra meedoet, anders had ik de film na de moord op Karimi (Kareena Kapoor) - na een half uur of zo- al afgezet.
Minderwaardige Bollywood, voor mij althans.

Meer Hollywood, dan Bollywood. Gelikte, hightech misdaadfilm met een flauwekulverhaal, dat de geloofwaardigheid van het plot als bijzaak ziet. Marginaal beter dan de orginele film: Don (2006). De mild stemmende aanwezigheid van de beeldschone Priyanka Chopra voorkomt dat ik al te cynisch wordt over het geschmier van Shah Rukh Khan. Liefhebbers van gedachteloze actiefilms komen ruimschoots aan hun trekken.

Ondanks zijn gevorderde leeftijd nog altijd een kostelijke satire over het naoorlogse Italië, waar de katholieke kerk op lokaal niveau een deel van zijn van oudsher dominante positie moest afstaan aan communisten, die minder recht in de leer waren dan zij zelf dachten.

Een verzameling heerlijke schetsjes met puike hoofdrollen van Fernandel en Gino Cervi. Ik heb deze film al vaker gezien. In mijn ogen blijft het een onverwoestbare oldtimer.

Het is eigenlijk tekenend dat Brie Larson als Don Jon’s zuster met niet meer dan een paar regels tekst op het einde in feite de show steelt. Want voor de rest stelt de film niets voor. Stoerdoenerij en veel gezever over pornoverslaving, rijkelijk gelardeerd met voorbijflitsende plaatjes. Dat is het wel zo'n beetje. Slaapverwekkend en vermoeiend tegelijk. Het abrupte einde, dat trouwens niks te vroeg kwam, gaf mij het gevoel dat de producten ook dachten van zo is het wel genoeg geweest. Een eerste klas mispeer, die zoals gezegd nog een beetje gered wordt door de zwijgzame, spiedende Brie Larson en haar iPhone. Qua film een regelrechte aanfluiting.

Onthutsende film over een groepsverkrachting van een tiener door een drietal leeftijdgenoten. Nadat de hufters er vanaf komen met een lichte of zonder straf, gebruiken ze chantage om het nog een keer dunnetjes over te doen. Het laatste deel van de film, waarin de moeder (een voortreffelijke rol van Yoo-sun) zelf aan een strafexpeditie begint, is vanwege het rommelige karakter een stuk minder dan het voorgaande deel van de film. Zonde.

Goed beschouwd is deze confronterende film een aanklacht tegen het falende rechtssysteem in Zuid-Korea (en niet alleen daar), dat minderjarige seksdelinquenten nagenoeg ongemoeid laat. Dat wordt nog eens benadrukt door de kille opsomming van feiten vlak voor de slotcredits. Je wordt er onpasselijk van.

Goed beschouwd gaat de film van regisseur Beresford over de seksuele revolutie, die zich in de tweede helft van de jaren 60 in de westerse wereld voltrok. Het werd toen hip om o.a. op partijtjes aan partnerruil te doen. Vanzelfsprekend was niet iedereen daarvan gediend. Sommigen zijn immers van nature niet zo hip aangelegd en moeten zich in allerlei bochten wringen om een beetje in de buurt te komen.

Over dat gedoe gaat deze film, die als voornaamste verdienste heeft dat ie een aardig tijdsbeeld schetst van die periode. Als film stelt het allemaal niet zo veel voor, maar het zette wel Bruce Beresford op de internationale kaart.

Cynische vooruitblik op ons voorland wanneer klimaatontkenners, virusontkenners, lobbyisten en andere wappies het voor het zeggen krijgen en wetenschappers haast achteloos aan de kant worden geschoven. Gezien de luchtige toon is de film waarschijnlijk bedoeld als komedie, maar er valt weinig te lachen. Met zo’n sterrencast had ik meer verwacht van deze film.

Aardige road movie –met prima vertolkingen van John Cho en Mia Isaac– over de moeizame relatie tussen een gescheiden vader en zijn tienerdochter totdat een schokkende gebeurtenis als een donderslag bij heldere hemel het hele verhaal bij het grof vuil zet. Enerzijds verrassend, maar anderzijds de doodsteek voor de film. Jammer.

Het is al weer jaren geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb. Ondanks de onwaarschijnlijkheden en tekortkomingen in het verhaal blijft het ook na herziening een boeiende thriller in weerwil van de tamelijk ridicule ontknoping op de anonieme begraafplaats van Hart’s Island. Prima rollen van een kille Sean Bean en de veel te vroeg gestorven Brittany Murphy.

De nadruk die de filmmakers in het tweede deel van film leggen op de christelijke boodschap, doet de film geen goed. Ondanks het drama resulteert dat in een nogal warrig geheel. Opening is schokkend.

Een 100% acteursfilm over een theatergroep die dreigt te desintegreren wanneer een van de leden doorbreekt naar een volgend echelon in de theaterwereld, iets waar welk lid van de groep van droomt. Het realistisch overkomend verhaal kent een aantal intermezzo’s in de vorm van geïmproviseerde sketches, kleine pareltjes die het beste deel van de film vormen. Een onderhoudende film over de doorgaans onderbelichte zijde van het artiestenleven.

Florence Pugh doet haar uiterste best om er wat van te maken. Het rammelende scenario maakt haar echter bij voorbaat kansloos in dit irreële drama. Naast Pugh valt de fraaie cinematografie op, maar dat is het wel zo’n beetje.

Zijn tekeningen zijn vaak hilarisch in al hun (cynische) eenvoud. Het levensverhaal van John Callahan is dat allerminst. Dat heeft veel weg van een emotionele rollercoaster met erg veel dieptepunten. Hoewel ik geen fan ben van Joaquin Phoenix, moet ik erkennen dat hij in deze film op overtuigende wijze invulling geeft aan deze geschakeerde en turbulente rol. Een pakkende film.

À propos: ik betwijfel of degene, die verantwoordelijk is voor de synopsis, de film zelf gezien heeft.

Deze film vormde destijds mijn kennismaking met Sonia Braga, van wie ik sindsdien een handvol films heb gezien. Een film vol Zuid-Amerikaans temperament, maar de tand des tijds is niet vriendelijk geweest. De film heeft nogal wat van zijn charme verloren en komt inmiddels enigszins oubollig over, maar dat kan ook aan mij liggen. In ieder geval niet zo leuk als mij meende te herinneren.

Fans van martial arts komen bij deze film ruimschoots aan hun trekken. Hoewel ik geen liefhebber ben, moet ik erkennen dat de (soms balletachtige) gevechtscènes er goed uitzien. Een guerrillastrijd tegen de Franse overheersing van Vietnam vormt de rode draad van de film, maar dat is als verhaal duidelijk ondergeschikt aan het actiegebeuren. En uiteraard mag een romantisch subplot in zo’n epos niet ontbreken. Samengevat: niet mijn ding. Voor een keertje toch wel goed te doen.

Erotische film over twee voormalige studiegenoten, die zich hals over kop in een sensuele affaire storten. Hij is getrouwd, maar zijn vrouw woont met haar kinderen in de Filipijnen. Zij is een alleenstaande weduwe. Primair een film over lust en daarom rijkelijk gevuld met softcorescènes. Dat gaat ten koste van het (te magere) verhaal, dat goed beschouwd het kind van de rekening is geworden.

Ik kijk niet zo vaak actiethrillers en heb dus eigenlijk geen idee wat normaal is bij de gebruikelijke shoot-outs. Wat mij bij herhaling opvalt is dat de held van het verhaal bij dergelijke vuurgevechten weliswaar regelmatig geraakt wordt, maar blijkbaar nooit ernstig genoeg. Waar zijn tegenstanders bij bosjes het loodje leggen, kan hij in de meeste gevallen nog wel een paar rondjes mee. Dat is wel spectaculair natuurlijk, maar…

Afgezien daarvan is dit een acceptabele spionagethriller, zij het dat het plot tamelijk warrig in elkaar steekt. Het duurt even voor een beetje duidelijk wordt wie het op wie gemunt heeft en waarom. Ik vond het wel leuk dat er ook nog tijd was om een zweempje romantiek in te bouwen.

Al met al niet echt mijn ding, maar toch best vermakelijk voor een keer.

Een flauwe romcom over de moeizame verhouding tussen een brave studente die bijles geeft aan een flierefluitende, eigenzinnige jongeman. Dat die twee elkaar uiteindelijk zullen krijgen, ligt er vanaf het begin duimendik bovenop. Maar regisseur Kyeong-hyeong Kim stelt het moment waarop dat gebeurt op nogal geforceerde wijze stelselmatig uit. Boeit voor geen meter.

Omdat het gegoochel met tijdsgewrichten doorgaans niet mijn ding is, ben ik met de nodige scepsis aan deze film begonnen. Ik moet zeggen dat ik meer dan aangenaam verrast ben. Het enigszins surrealistische verhaal is wonderwel toegankelijk en op het camerawerk en het acteerwerk van Ha-neul Kim en Ji-tae Yu valt weinig aan te merken. Mooie soundtrack ook met een stemmige uitvoering van Bach’s “Air on the G String”.

Verbazingwekkend overigens dat nog geen vier maanden na het verschijnen van deze film het thematisch nagenoeg gelijkwaardige Siworae (2000) in première ging. Die vind ik trouwens net iets minder dan deze film, maar is ook alleszins de moeite waard. Misschien moet ik mijn vooroordeel over tijdsgewrichten maar eens gaan herzien.

Sombere film over een bullebak met een gouden hart, die als enige de signalen oppikt van een middelbare scholiere over de spoorloze verdwijning van haar vriendin. Simpele, onderhoudende thriller over het moeizame onderzoek naar een ontvoering en in de zijlijn over corruptie.

De beide protagonisten Dong-seok Ma en Sae-ron Kim zijn elkaars perfecte tegenhangers. Er zijn talloze films die spannender zijn, maar ook deze scoort een ruime voldoende.

Gina Lollobrigida als operazangeres, het is weer eens wat anders. Ik moet zeggen dat ik het wel verfrissend vond. Volgens de openings credits zingt “La Lollo” de liedjes én de aria "Vissi d'arte" uit Puccini’s opera "Tosca" zelf en dat klonk helemaal niet slecht. Overigens is het een vrij standaard verhaal over een driehoeksverhouding, incl. jaloezie met alle bijbehorende dramatiek.

Natuurlijk ziet Gina er weer oogverblindend uit. De titel van de film heeft niet zo heel veel met de inhoud van het verhaal te maken, maar is toch wel passend. Want wat een schoonheid!

Een echt tranendal, dat mij verrassend genoeg niet echt wist te raken. Op zich is het verhaal roerend genoeg. Ik miste evenwel in de uitvoering iets, dat ik niet nader kan duiden. Het kan ook goed zijn dat ik niet in de juiste stemming was. Hye-kyo Song laat andermaal haar niet geringe acteertalent zien, maar in feite speelt zij niet meer dan een veredelde bijrol. Waarschijnlijk moet ik deze film t.z.t. een tweede kans geven.

Deze nogal onevenwichtige film over een actueel onderwerp begint erg sterk, maar zwakt per episode af. Ik weet niet of het aan het acteren ligt of aan de inhoud van de hoofdrol of aan mij, maar ik kon mij steeds minder inleven in de hoofdpersoon.

Gelaagd drama over de groeiende relatie tussen twee totaal verschillende vrouwen. De een modern en assertief, de ander zich gedwee schikkend in haar vreugdeloze lot binnen een traditionele gemeenschap.

Regisseur Kukunoor heeft over die tegenstellingen en het overwinnen ervan een boeiende film gemaakt, waarbij hij gebruik maakt van een soort charlatan om de boel af en toe wat op te vrolijken. Naast het verhaal tillen het uitstekende acteerwerk (i.h.b. van de beeldschone Ayesha Takia) en de prachtige cinematografie deze film naar een hoog niveau. Erg mooi.

Onvoorstelbaar dat blijkbaar vrijwel niemand deze warme film gezien heeft.

Tienerversie van Indiana Jones. Een vlotte en vrolijke avonturenfilm voor het hele gezin. Er zitten hier en daar wat schoonheids- en continuïteitsfoutjes, maar een kniesoor die zich daar aan stoort. Een vermakelijke jeugdfilm met Isabela Moner (Instant Family) als innemende protagoniste.

Zwaarmoedig drama (in twee delen) over beschadigde mensen die hun leven weer proberen op te pakken na een gevoelig en onverwerkt verlies. Ik vond het gedeelte tot aan de (uitgestelde) openingscredits interessanter dan het vervolg. Welk knap hoe delen van Chekhov's "Oom Vanya" in het verhaal verweven zijn.

Het acteerwerk en de cinematografie zijn tot in de puntjes verzorgd, maar de film duurt wel erg lang. Wat meer vaart en wat minder long takes had wat mij betreft wel gemogen.

Een biografische film over een beroemde pansori-zangeres. Deze operetteachtige volkskunst, die centraal staat in deze film, spreekt mij niet erg aan. Maar daaromheen is een aardig verhaal geweven met een hoofdrol voor de wonderschone Suzy Bae. Het is bepaald geen beproeving die ruim anderhalf uur op je netvlies te hebben.

Allicht vanwege de overeenkomsten qua sfeerbeeld riep het optreden van de beide vriendjes in deze film bij mij onbewust herinneringen op aan de kleine Bruno (Enzo Staiola) in “Ladri di Biciclette”. Ook die keek verwonderd —of beter gezegd— niet begrijpend naar de trieste sociale verschillen in een na-oorlogse samenleving.

Regisseur Oguri plaatst met deze film een dramatische kanttekening bij de wederopbouw van Japan, zoals die gezien en beleefd wordt door kinderen. De mooie, sfeerrijke zwart-wit cinematografie draagt bij aan een roerend geheel.

Andrey Konchalovskiy onttrekt een lang verzwegen bloedbad aan de vergetelheid met zijn film over de impact, die die gebeurtenis heeft op een rechtlijnige apparatsjik. Haar rotsvaste vertrouwen in het communisme wordt aan het wankelen gebracht wanneer zij getuige is van de slachtpartij en vervolgens bij de zoektocht naar haar vermiste dochter stuit op een geraffineerde doofpotoperatie. Een onthullende film over de Sovjet-samenleving ten tijde van Chroesjtsjov.

Konchalovskiy’s eigen vrouw Julia Vysotskaya zet een veelzijdige vertolking neer als de overtuigde communiste die met enige weemoed terugdenkt aan de “betere tijden” onder Stalin. Ook Sergei Erlish als haar alcoholistische vader speelt een opvallende rol, die te midden van alle spanning af en toe voor een klein beetje verluchting zorgt.
Ik ben over het algemeen voorstander van happy ends, maar het melodramatische slot van deze film komt te geforceerd over, op mij althans. Daardoor heb ik mijn waardering op het laatste moment toch nog enigszins bij moeten stellen.

Mooie verfilming van de fragmentarische streekroman van Anton Coolen over het leven in een klein dorpje —waar iedereen iedereen kent— in het begin van de 20e eeuw. Leuke verhaaltjes die door Cis den Dove aan elkaar gepraat worden. Naast het fraaie camerawerk vallen ook de prima acteerprestaties op, in het bijzonder van Max Croiset als de dokter, volgens de trailer “een eigenaardig man”. Dat kun je wel zeggen, ja. Zonder twijfel een van de betere Nederlandse films, die ondanks zijn ouderdom nog steeds boeit. En Lou Geels heeft volgens mij aan deze film zijn rol van Bromsnor in de Swiebertje-serie overgehouden.