Opinions

Annoterend rechtbankdrama dat een zijde van John DeLorean belicht, die mij totaal onbekend was. Best een aardige film, maar geen blijvertje want erg interessant is het op zich ook weer niet..

Puur genieten! Dit is een van mijn all time favourites. Ik weet niet hoe vaak ik deze film al heb gezien, maar elke keer weer is het smullen. Vooral van Jessica Tandy, die in de nadagen van haar glansrijke carrière met haar sublieme rol in deze film destijds terecht alle prijzen in de wacht sleepte, die er maar te winnen vielen.

Een prachtige film met een onopgesmukt verhaal en indrukwekkend acteerwerk, niet alleen van Tandy, maar ook van Morgan Freeman en Dan Aykroyd. En niet te vergeten: die schitterende, ontroerende slotscène. Dat is er werkelijk een om in te lijsten.

Voor dat alles mijn complimenten ook voor regisseur Bruce Beresford. De Australiër heeft veel mooie films gemaakt, vaak over gevoelige (soms controversiële) onderwerpen. Dit is naar mijn bescheiden mening met voorsprong zijn beste. Chapeau!

Ik heb begrepen dat in de onlangs onderscheiden "Green Book" de rollen min of meer zijn omgedraaid. Ik ben reuze benieuwd.

Afgezien van een handvol geestige scènes een tamelijk doorsnee politiedrama, dat zijn pijlen vooral richt op corruptie en de consequenties van buitenechtelijke seks. Na een rommelig begin fungeert een ongeloofwaardige poging van een politieman om zijn onschuld te bewijzen zo’n beetje als rode draad. Te vroeg afgekapte scènes, die te pas en te onpas versneden worden met soms ultrakorte flashbacks, geven de film een chaotisch aanzien. Regisseur Smarzowski heeft betere films op zijn naam staan.

Manipulatie in de overtreffende trap door een advocate, die in het dagelijks leven jonge slachtoffers van seksueel misbruik bijstaat. Dat staat lijnrecht tegenover haar gedrag in huiselijke kring, wanneer zij eerst haar stiefzoon in een seksuele relatie met haar manoeuvreert en vervolgens alle schuld van zich afschuift door de stiefzoon in een kwaad daglicht te plaatsen. De gevolgen zijn desastreus.
Een ongemakkelijk familiedrama met stereotype vertolking van Trine Dyrholm.

Alleraardigste film met meer dan een handvol grappige, soms hilarische momenten. Leuk geacteerd door Kirsten Dunst en Allison Janney. Bovendien een lekkere soundtrack.

De stijlfiguur om te kiezen voor een film in een film vind ik minder geslaagd, maar al met al een meevaller en een stuk leuker dan de meeste high school-comedies. Erg geschikt voor gedachtenloos vermaak op een regenachtige middag.

Tegen beter weten in deze film opgezet. Dit soort stoere misdaadverhalen is niet mijn ding, want hoe knap ze ook geconstrueerd zijn, ze boeien mij voor geen meter. Enkel de aanwezigheid van Noomi Rapace is er verantwoordelijk voor dat ik de film toch tot het einde uitgezeten heb.

Nu weet ik het zeker: films over tijdreizen zijn niet mijn ding. Toegegeven, de film is knap geconstrueerd maar ik kan er niks mee. Jammer voor mij misschien.

Vandaag, 28 augustus, is het de “Martin Luther King, I have a dream”-dag. Reden voor mij om deze veel bekroonde en op ware feiten gebaseerde film van Niels Arden Oplev weer eens op te zetten, omdat het hoofdpersonage in zijn drang naar gerechtigheid zich vooral liet inspireren door MLK, een man die mij in mijn jonge jaren en ook nu nog niet onberoerd laat.

Ik heb deze film nu voor de vierde keer of zo gezien en hij lijkt steeds meeslepender te worden. Anders dan @Leo1954 hierboven beweert zet de jongen zich niet af tegen de maatschappij, maar tegen een tiranniek, harteloos, manipulatief en gewetenloos schoolhoofd, wiens educatieve vaardigheden uit de Middeleeuwen lijken te stammen. Dat de klasgenoten van Frits uiteindelijk besluiten één front te vormen tegen zoveel leugenachtigheid en onrecht, bezorgt mij iedere keer opnieuw kippenvel. Gelukkig maar.

Kortom, een prachtige film van regisseur Arden Oplev, van wie ik tot op heden drie films heb gezien. Die scoren bij mij alle drie de maximale waardering van 5*.

Ondanks het prima acteerwerk een tegenvallende kijkervaring over vier mannen, die tijdens hun midlifecrisis hun heil zoeken in overmatig alcoholgebruik. De film wist mij amper te raken. “Drank maakt meer kapot dan je lief is”. Deze slogan geldt wat mij betreft ook voor deze film.

De fraaie cinematografie redt deze film, die in allerlei opzichten ouderwets aandoet, van de totale ondergang. Met name het script, dat bol staat van het chauvinisme, laat nogal te wensen over. De stereotypen doen denken aan de scenario’s uit de tijd van de stomme films en zijn nog maar moeilijk te pruimen.

Jammer van Henry Fonda en vooral van de als altijd charmante Claudette Colbert, na Carole Lombard mijn favoriete actrice uit de jaren ’30.

Tour-de-force van Antonella Costa over een blasé zangeres, die van Argentinië naar Chili reist in een poging haar verloren libido terug te vinden. Sensuele karakterstudie waarin Costa zich letterlijk en figuurlijk blootgeeft (niet voor het eerst). Een haperend subplotje over vermeende halfzusters komt niet echt van de grond. Redelijk.

Film over de dramatische nasleep van de ongeregeldheden in Soweto in 1976. Een van de betere films over het barbaarse apartheidsregiem. Donald Sutherland zet een uitmuntende hoofdrol neer en Marlon Brando is weer ouderwets in “Brando”-vorm in een belangrijke bijrol.

Aardig misdaaddrama dat uiteindelijk geloofwaardigheid verliest door de m.i. gekunstelde ontknopingen (meervoud), die niet meer dan een heel dun lijntje hebben met het voorafgaande. Het is een misser dat die ontknopingen min of meer uit de lucht komen vallen. Op weg daarnaartoe hadden de filmmakers meer moeten maken van die verhaallijnen.

Schitterende, authentiek ogende verfilming van Sabine Kuegler’s autobiografische boek over haar meerjarige verblijf op jonge leeftijd bij de Fayu-stam in West-Papua. Fascinerend van begin tot eind. Niet alleen door het verhaal, maar ook door de prachtige beelden (niet in West-Papua, maar in het oerwoud van Maleisië opgenomen; wel met echte Papoea's!) en het uitstekende acteerwerk, i.h.b. van de zeer naturel acterende Stella Kunkat als de jonge Sabine en van Thomas Kretschmann als haar vader.

Het is de vierde film van regisseur Roland Suso Richter, die ik gezien heb en hij wist mij tot nog toe weliswaar iedere keer weer aangenaam te verrassen, maar dit overschaduwt al zijn eerdere werken. Het is waarlijk een pareltje!

Bij de genreaanduiding staat komedie. Er valt evenwel weinig te lachen in deze bitterzoete film over homo’s en lesbiennes, die zich tijdens hun dagelijkse beslommeringen in allerlei bochten moeten wringen om hun seksuele geaardheid te verbergen vanwege het mankerende tolerantieniveau in Zuid-Korea voor homoseksualiteit. Regisseur Kim-Jho probeert het opvallend luchtig te houden, hoewel het verhaal daartoe weinig aanleiding geeft.

Banale flauwekul over meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Niet leuk, niet grappig; twee keer niks dus. Naar het einde toe wordt het iets beter, maar het is te laat en te weinig. Niet teveel woorden aan vuil maken, want erg matig.

Clichématige film over een jonge vrouw, die in een internationaal bedrijf carrière hoopt te maken en tevens binnen dat bedrijf de liefde van haar leven tegenkomt. Dat is tegen de regels. Wat nu? Standaard romcom van het type dertien in een dozijn. Wel een leuke bijrol van Karen Mok als de chef én rivale van Lala (Jinglei Xu).

Routineuze romcom over een driehoeksverhouding. Het verhaal is al vele malen eerder en ook beter verteld. Voornaamste pluspunten zijn de aantrekkelijke cast en de gelikte settings. Matig.

Misdaadfilms zijn niet echt mijn ding. Afgezien van de slotscène vind ik deze klassieker weliswaar degelijk, maar geen topper. Gedurende driekwart van de speelduur lijkt de film niet vooruit te branden. Dat geldt ook voor de veelgeroemde inbraakscène. Ik ben maar koffie gaan zetten, want ik wist van een vorige kijkbeurt jaren geleden, dat die eindeloos duurt en dat ik weinig zou missen. Ik heb de film nu twee keer gezien, maar nog steeds niet kunnen ontdekken wat er zo bijzonder aan is. Zal wel aan mij liggen.

Een nogal magere film over een driehoeksverhouding. Het uitgangspunt is best aardig, maar de uitwerking laat te wensen over. Dat geldt in het bijzonder voor de acteerprestaties. De film kent een aantal redelijk discreet gefilmde erotische scènes, maar daar wordt de film ook niet beter van.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor historische romans en kostuumfilms. Niet verwonderlijk derhalve dat deze film over een van de meest kleurrijke figuren uit de Engelse aristocratie mij zeer goed bevallen is. Het is een rijk geschakeerd, fraai vormgegeven drama met prima vertolkingen en een boeiend verhaal, dat zijn best doet om in de buurt te blijven van wat er toentertijd daadwerkelijk gebeurd is. Complimenten voor de prachtige kostumering én voor de "ménage à trois" acteurs Keira Knightley, Ralph Fiennes en de mooie Hayley Atwell.

De Marx Brothers in topvorm. Vooral Groucho met zijn kostelijke oneliners is onvergetelijk en Chico doet nauwelijks voor hem onder. Er is geen beginnen aan om al de hilarische scènes aan te halen. De meest opvallenden zijn in commentaren hiervoor reeds meerdere malen genoemd. Mij is vanaf de eerste keer dat ik de film zag de scène bijgebleven over de hotelkamer, ingeleid door de schoenen en… de hoefijzers voor de deur. Geweldig!
Razendsnelle slapstick, die in woord en beeld een uur lang over de top gaat en nergens gas terug neemt. Zoek niet naar logica, want het slaat allemaal nergens op en het gaat nergens over. Dat maakt het juist zo leuk. Absurditeit als motto. De gebroeders Zucker zijn decennia later met een paar films aardig in de buurt gekomen, maar hebben deze film niet kunnen evenaren.

Verwarrende film over vier meiden, die op het punt staan afscheid te nemen van de hogeschool en van elkaar. Overmatig gebruik van schuttingtaal geven de film een banaal karakter met als absoluut dieptepunt de haast terloopse verkrachting van een van hen, waar niemand zich verder druk om maakt.
Een karikaturale film over drugs, seks en (er bij de haren bijgesleept) ook zoiets als rouwverwerking. Geef mijn portie maar aan Fikkie. Mijn waardering geldt vooral de vier meiden, want die kunnen het ook niet helpen dat het script zo rot in elkaar zit.

Aardige komedie over een student, die het lichaam van een gangster krijgt aangemeten. Noch hij, noch de mensen in zijn omgeving weten hoe daarmee om te gaan. Geen topper, maar best amusant voor een keer.

Een van de eerste lange speelfilms van Steven Spielberg, oorspronkelijk gemaakt voor televisie. Weet door zijn gedoseerde opbouw van de spanning de aandacht perfect vast te houden. De fraaie beelden van de desolate omgeving ten noorden van Los Angeles helpen daarbij aanzienlijk. Opmerkelijk dat de trucker zelf nooit in beeld komt (alleen zijn linkerarm).

Niet minder dan zeven verschillende regisseurs hebben aan deze film gewerkt. Ondanks de topbezetting waarover zij konden beschikken is het resultaat navenant: matig, zeer matig. De film bevat een aantal lachwekkende scènes zoals de massale verzameling van cowboys voor de confrontatie met de spoorwegen en tegen het einde de kruipscène van Jennifer Jones, die zich daarbij naar verluidt overigens behoorlijk bezeerd heeft. Jennifer Jones, toch een van de meest getalenteerde actrices van haar generatie, is het voornaamste slachtoffer van het beroerde script. Of zoals de Engelse regisseur Emeric Pressburger tegen zijn college Michael Powell bij het zien van de laatste scène opmerkte: "What a pity they didn't shoot the screenwriter."
Beste onderdeel van de film: het aloude “Beautiful Dreamer” als muzikaal thema.

Psychologische thriller over de impact van een noodlottig ongeval op de vriendschap tussen twee buurvrouwen. Een mooie film tot aan de al te heftige ontknoping. Die doet de film geen goed, vind ik. Veerle Baetens en Anne Coesens zetten fraaie rollen neer.

Enerzijds niets bijzonders, maar anderzijds is er ook weinig mis met deze film. Natuurlijk zit het verhaal vol clichés die eerder voorbijgekomen zijn in talrijke high schoolfilms en natuurlijk is de afloop voorspelbaar. Maar ja, hoeveel variaties kun je nu eenmaal bedenken op hetzelfde thema?

Wat deze film genietbaar maakt is de duidelijke boodschap (gewoon jezelf zijn) en de ontspannen en geinige, gevatte wijze, waarop Mae Whitman de titelrol invult. Daarom best geslaagd als tussendoortje.

Afgezien van de karaktertekeningen een weinig opwindende film over een egocentrische jonge vrouw, die soms te pas, maar veelal te onpas een beroep doet op een hondstrouwe vriend. Film schijnt te maken te hebben met de jongerencultuur in Hongkong. Dat is onbekend terrein voor mij, dus ik beperk mij maar tot mijn oordeel over deze film: erg matig.

Rechtbankfilms kunnen doorgaans rekenen op mijn warme belangstelling. Zo ook deze film die zich nagenoeg helemaal afspeelt binnen een rechtszaal in Hongkong. Het is niet allemaal even plausibel wat er gebeurt, maar een kniesoor die zich aan daaraan stoort. Ik vind het een onderhoudende film, waarin de privileges van de “happy few” aan de kaak gesteld worden. Dat geeft mij vaak een lekker gevoel.