Opinions

Wanneer de bekoorlijke Amandla Stenberg (The Hate U Give) serieus werk wil maken van haar filmcarrière moet ze niet te veel en te vaak verzeild raken in dit soort nonsens met een onzinnig verhaal over tieners, die van de ene op de andere dag toebedeeld zijn met bovennatuurlijke krachten en daarom een bedreiging vormen voor de volwassenen. Het hoe en waarom wordt nooit duidelijk.

Een stripboekachtige film met een handvol aardige scènes, maar het houdt allemaal niet over.

Getapt fotomodel is rusteloos op zoek naar… ja, naar wat eigenlijk? Naar mate ze stijgt op de sociale ladder, wordt haar bestaan leger en leger. Julie Christie verdiende met haar uitstekende vertolking een Oscar, al moet daar meteen bij gezegd worden dat de concurrentie dat jaar (1966) niet al te hevig was.

Wat mij het meest opvalt aan deze film is de oppervlakkigheid van de kringen, waarin Diana verkeert, en het gebrek aan echte emoties. Als tijdsbeeld van het Londen van toen wellicht correct, maar het verhindert mij me echt verbonden te voelen met deze film.

Fijne film over een succesvolle ballerina, wier carrière van de ene op de andere dag voorbij is vanwege een versleten heup. Terwijl het leven om haar heen gewoon verder gaat en snel een opvolgster voor haar gevonden wordt voor de hoofdrol in een belangrijke balletuitvoering, wordt de ballerina op zichzelf teruggeworpen.
Een indringend en af en toe spannend drama. Een ware tour-de-force van Danica Curcic, die de sterren van de hemel speelt. Je hoeft geen balletliefhebber te zijn om dit een mooie film te vinden, maar het helpt natuurlijk wel.

Absurde, cartooneske film met een paar leuke scènes (de opening over syfilis), een handvol leuke liedjes en wat banaliteiten. Een film om snel te vergeten, want niet veel van bijzonders.

Een tegenvaller. Steve Carell en Tina Fey doen hun best, maar ze kunnen de film niet redden. De film probeert te gemaakt grappig te zijn, maar dat lukt niet erg omdat het verhaal nogal gekunsteld in elkaar zit. Leukste scène: de ruzie tussen James Franco en Mila Kunis.

Akelige film over een dochter, die door haar fanatieke en tirannieke moeder voortdurend voor het minste of geringste wordt gekleineerd of gestraft. In weerwil van het prima acteerwerk, hield ik er een nare smaak in de mond aan over. Ik bleef zitten met vragen als wat bezielt dit soort mensen? Hoe kan het dat ze zó ontsporen? Waarom grijpt de omgeving niet in?

Films over mensenhandel kunnen meestal rekenen op warme belangstelling mijnerzijds. Daar kan ik mij doorgaans lekker over opwinden. Vanwege het al te simpele verhaal en de zwakke uitvoering is van enige opwinding bij deze televisiefilm geen sprake. Er zijn aanzienlijk betere films over dit thema gemaakt.

Vildanden van Henrik Ibsen wordt vrij algemeen beschouwd als het meesterwerk van deze productieve 19e-eeuwse toneelschrijver. Regisseur en scenarist Simon Stone heeft bij de transformatie van deze parel van de wereldliteratuur naar het hedendaagse Australië, in weerwil van een aantal aanpassingen, de kern van het verhaal —rechtlijnig streven naar de waarheid ongeacht de gevolgen— in takt gelaten.

Mede dankzij het bekwame acteerwerk van de cast, in het bijzonder van de jonge Odessa Young, weet Stone daarmee de centrale boodschap van het stuk —dat mensen niet kunnen omgaan met de onvervalste waardheid— in stand te houden. Stone kiest voor een open einde dat minstens zo veel indruk maakt als de ontknoping van het origineel. Een mooie, confronterende en (voor wie daar gevoelig voor is) leerzame film.

Een eerlijk drama over twee vriendinnen wier relatie onder spanning komt te staan wanneer een van de twee zwanger blijkt te zijn. Dat vergt aanpassingen en de een gaat daar makkelijker mee om dan de ander.

Debuterend regisseur Tsuda heeft over deze worsteling een warme en vriendelijke film gemaakt, mede dankzij het overtuigende acteerwerk van de beide protagonisten. Rustig en mooi.

Opperbest coming-of-age drama van twee jongeren met een gebruiksaanwijzing, die langzaam maar zeker naar elkaar toegroeien. Het toenemende vertrouwen van de labiele protagonisten in elkaar is bij tijd en wijle ontroerend. Sterk scenario, prima vertolkingen (vooral van Janet Margolin) en uitstekend geregisseerd. Het slot is er een om in te lijsten!

Ietwat teleurstellende film over de verstoorde relatie tussen een vader en zijn tienerdochter, die wederzijds een serieus communicatieprobleem hebben. Gezien de ernst van het onderwerp komt de film op mij veel te afstandelijk over. Wat meer diepgang en empathie zou welkom zijn geweest.

Destijds —tijdens de Koude Oorlog¬— controversiële televisiefilm, die in Europa voornamelijk in theaters werd uitgebracht en toentertijd dagenlang goed was voor heftige polemieken in de kranten. Regisseur Meyer slaagt er wonderwel in om de verschrikkingen van een atoomoorlog over het voetlicht te brengen. Toch maakt de film (haast een docudrama) nu veel minder indruk dan toen. Of ben ik nu al te cynisch?

Verontrustende film over de meeste donkere kanten van “Tinseltown” in de jaren dertig. De film als geheel en ook de vooral zonderlinge personages zijn allemaal over de top. Het is mij niet duidelijk wat het afschuwelijke hanengevecht, de uiteindelijke massahysterie en de daaropvolgende rellen feitelijk met de rest van de film te maken heeft. Karen Black en Donald Sunderland zetten memorabele rollen neer, maar dat is lang niet voldoende om dit tot een onderhoudende film te maken.

Alleraardigste science fiction film over het lot van de aarde als collateral damage van de koude oorlog, die toentertijd zo’n beetje op z’n hoogtepunt was. Een film zonder bombastische special effects. Een film ook zonder superhelden, maar met gewone mensen van vlees en bloed, die ook niet weten wat er allemaal aan de hand is en niet anders kunnen dan lijdzaam afwachten of het wel goed gaat aflopen. Prima verhaal en dito acteerwerk.

Amusante screwball comedy met een nog piepjonge Linda Darnell (15 jaar) in de rol van getrouwde huisvrouw, die vermoedt dat haar man vreemd gaat met zijn secretaresse. Proefondervindelijk wil ze vaststellen wat secretaresses wel hebben en huisvrouwen niet. E.e.a. leidt tot een aantal verrassende en kluchtige situaties. Enkel het einde is een beetje een dooddoener.
Ondanks haar jonge leeftijd en gebrek aan ervaring (het was pas haar tweede film) lijkt het erop dat de beeldschone Darnell zich volkomen op haar gemak voelt als centrale figuur waar deze film om draait. De overtuigende wijze waarop zij haar volwassen rol neerzet maakt dit tot een leuke film.

Deze vrouwenfilm laat in de vorm van een estafettevertelling zien hoe zwak de positie van vrouwen is in Iran. Voor het minste of geringste, zoals het roken van een sigaret in het openbaar, kunnen ze in de gevangenis belanden. Een realistische film met een paar heftige scènes, maar eerder interessant dan echt boeiend.

In mijn ogen de beste film van Terrence Malick (vooralsnog, want ik moet er nog twee kijken). Het is op zich een aardig verhaal, zij het zonder veel diepgang. Maar aan prachtige beelden geen gebrek natuurlijk, zoals je mag verwachten van de samenwerking tussen Nestor Almendros en Malick.

Veruit de beste film van Blake Edwards over een onderwerp, waarop mensen te vaak schouderophalend reageren. Deze aangrijpende film laat zien dat dat niet terecht is. Net als andere verslavingen is alcoholverslaving een niet te onderschatten probleem. Door de film een abrupt, maar open einde te geven onderstreept Edwards nog eens dat een oplossing voor dat probleem niet zo maar voor het grijpen ligt.

De film komt hier en daar hard aan, mede door de voortreffelijke, geloofwaardige wijze waarop Jack Lemmon en Lee Remick de ontreddering overbrengen. Naar mijn mening spelen beiden hun beste vertolkingen ooit.

Geslaagde komedie met smakelijke personages, die qua karakter totaal verschillend zijn. Anna Meara is bijzonder irritant als de onuitstaanbare moeder, maar haar rol is onmisbaar in het geheel. Een mooie film met een toegankelijk verhaal, gevatte dialogen en een mooie ontknoping. Ik ben het met Mescaline eens dat deze heerlijke film een groter publiek verdient.

Aangename romcom over drie vrouwen, die ieder voor zich geconfronteerd worden met een probleemvolle liefdesrelatie. Geschakeerde verhaaltjes en prima acteerwerk. Vooral Min-hee Kim zie ik altijd graag bezig. Een lekkere film.

Een ongehuwde moeder organiseert een feestje voor haar (merendeels lesbische) vriendinnen, omdat haar dochtertje van 10 voor de eerste keer ongesteld is geworden. Dat is zo ongeveer het niveau van deze turbulente relatieklucht, die hier en daar wel scoort, maar de meeste grappen vanwege het razende tempo in het water ziet vallen. Temeer omdat een deel van de feestgangers de gelegenheid aangrijpt om openstaande rekeningen te vereffenen. Niet slecht, maar ook niet bijzonder.

Routinematige Bollywood-romance die het vooral moet hebben van de uitstraling van de schoonheid Rakul Preet Singh. Helaas ontbreekt de chemie met protagonist Ajay Devgn, zodat het verhaaltje niet erg geloofwaardig is. Tabu is degelijk als altijd.

Van een film met Sophie Marceau en Daniel Boon op het affiche mag je toch wel meer verwachten dan dit slappe verhaaltje dat de nodige clichés over mannen en vrouwen op elkaar stapelt. Leuk voor een regenachtige middag, maar niet meer dan dat.

Rauwe film over door het leven getekende mensen. Het verhaal wordt hier en daar met grote sprongen verteld, waardoor je af en toe het gevoel krijgt wat gemist te hebben.

Erg mooie rollen van Marion Cotillard (volgens critici “Oscar-waardig”) en Matthias Schoenaerts.

Gelet op de lovende kritieken toch niet helemaal de film, die ik verwacht had.

Er zit een breuk in de filmcarrière van Humphrey Bogart. Met films als High Sierra en The Maltese Falcon begon in 1941 zijn weg naar eeuwige roem. In het decennium daarvoor was Bogart doorgaans een wat houterige, onnatuurlijk ogende acteur; vaak in louche bijrollen in B-films, een enkele uitzondering daargelaten. Zo ook in deze mix van sociaal drama en misdaad tijdens de Grote Depressie. Alleen in de scène met zijn moeder (Marjorie Main) is een glimp te zien van de acteur, die Bogart later zou worden. Verder wordt hij helemaal overvleugeld door Sylvia Sidney en Joel McCrea.

Het zijn die twee, die ervoor zorgen dat deze film nog net een voldoende haalt. Dat valt tegen, te meer omdat de regie in handen was van William Wyler, een regisseur die ik heel hoog heb staan.

Slappe western in een troosteloze omgeving. Wraakgevoelens vormen het leidmotief. De acteerprestaties kunnen er mee door, maar verder houdt het allemaal niet over.

Stereotype misdaadfilm met van tijd tot tijd veel geweld. Er is in dit soort films altijd wel plaats voor een secundaire, romantische verhaallijn, die meestal overschaduwd wordt door het oeverloze geweld eromheen. Dat is ook hier het geval. Weinig nieuws onder de zon derhalve. Ik ben van regisseur Niels Arden Oplev beter gewend.

Ik kan de humor in deze film over het algemeen wel waarderen, de gewelddadige actiescènes een stuk minder. Vandaar dat ik uiteindelijk toch wat ambivalente gevoelens overgehouden heb. De openingscredits zijn best leuk en laten doorschemeren dat de film zichzelf niet al te serieus neemt. Dan moet je dat volgens mij als toeschouwer ook niet doen.

Zeker zo leuk als de prequel. Dit soort humor ligt mij wel. Wel jammer dat Morena Baccarin zo vroeg uit het verhaal verdwijnt, want een prachtige vrouw.

Ik ben niet zo van series en dus heb ik deze serie niet gezien. Het komt mij voor dat dat een handicap is bij de waardering van deze film.

Ik moet zeggen dat de entourage authentiek oogt. Maar het verhaal vond ik daarentegen niet geweldig, mede omdat ik de onderlinge relaties tussen de diverse personages niet altijd goed thuis kon brengen.

Al met al heeft de film mij toch wel vermaakt, maar erg enthousiast ben ik nu ook weer niet.