Opinions

Helemaal niet slecht. Ik verwachtte eigenlijk een Nederlandse variant op Indecent Proposal (1993) òf Honeymoon in Vegas (1992), maar ik vind deze film stukken beter dan die Amerikaanse gedrochten. Het is een leuk, zij het enigszins voorspelbaar verhaal. Weliswaar met veel bloot, maar dat kun jij bij een Terstall film van tevoren weten.

Het acteren is nogal wisselend. Roberta Petzoldt is best goed, maar de wijze waarop Teun Kuilboer zijn teksten opdreunt was af en toe hemeltergend. Jammer dat de scène met de zingende Frank Sheppard in de hotellounge voortijdig afgekapt werd.

Deze luchtige road movie heeft zo z’n grappige momenten, maar er blijft niet veel van hangen. Daarvoor is het verhaaltje veel te dun en zijn de grappen te flauw. Jessica Alba wordt er nog bijgesleept om de film enig cachet te geven, maar ook dat stelt niet veel voor.

Een onlangs gescheiden vrouw, moeder van een rebelse tienerzoon die intrekt bij de homoseksuele partner van zijn overleden vader. Stof genoeg zou je denken om de onderlinge relaties uit te diepen. In plaats daarvan kiezen de filmmakers voor een warrig relaas over de dagelijkse beslommeringen van deze in min of meerdere mate gefrustreerde personages. Het resultaat is een schreeuwerige film, die geen moment indruk weet te maken. Wat mij betreft zonde van de moeite.

Dramatische coming-of-age film over een balsturige, egocentrische tiener, die naar gelieven gebruik en misbruik maakt van alles en iedereen in haar omgeving, totdat het noodlot toeslaat. Een boeiend drama, dat naar het einde toe —daar waar de Kleenex eraan te pas gaat komen— enigszins dreigt te ontsporen. Regisseur Morosawa houdt het evenwel net binnen de lijntjes, mede dankzij het overtuigende optreden van Keiko Kitagawa, in deze film een ‘bitch’ zoals je ze zelden in films tegenkomt.

"The Notebook" is vele malen beter!

Het eerste deel van "Dear John" is niet onaardig, maar naar het einde toe zakt de film weg. De chemie tussen Seyfried en Tatum is ver te zoeken. Richard Jenkins is wel goed en daarom is het jammer dat de verhaallijn over autisme zo matig uitgewerkt is.

Melodrama over twee mensen, die moeite hebben zich te uiten. Dat leidt tot misverstanden, waardoor hun toch al kwetsbare relatie onder druk komt te staan. Het einde mag de kijker naar eigen goeddunken interpreteren. Geen hoogvlieger, maar alleszins charmant.

Intens drama over een homoseksuele jongeman, die na de dood van zijn vriend jarenlang de zorg voor diens moeder en zoontje op zich neemt en daardoor na verloop van tijd diep in de problemen komt.
Het verhaal is niet altijd even plausibel, maar het acteerwerk van protagonist Tzu-Yi Mo en van Shu-Fang Chen (grootmoeder) vergoedt veel. Een pakkende film, die tussen de regels door de oprechtheid van homo’s in twijfel trekt.

Afgezien van de grappige openingszin (terug te lezen in bovenstaande synopsis) en hooguit een handvol vermakelijke scènes is dit een fletse satire over interraciale relaties en spanningen op een prestigieuze universiteit. Had gezien het onderwerp veel venijniger en/of amusanter moeten zijn. Een gemiste kans.

“Don’t let the past blackmail your present, to ruin a beautiful future.”

Warme coming-of-age film over jonge cameravrouw, die na een verstoorde jeugd en een recente opdoffer in haar liefdesleven, een geestelijke inzinking nabij is en vanwege slapeloosheid te rade gaat bij een onorthodoxe psycholoog.
Leuk om te zien hoe Alia Bhatt, de frisse en fruitige nieuwe ster aan het Bollywood firmament, zich qua acteerprestatie in alle opzichten de evenknie toont van de gepokt en gemazelde Shah Rukh Khan. Een mooie film met tussen de regels door een paar aardige boodschappen om over na te denken.

Een heerlijke klucht in de beste Engelse traditie. De film begint wat slapjes, maar wordt van lieverlee steeds beter. Naar het einde toe beginnen de hilarische momenten zich aan elkaar te rijgen. Het commentaar van Driello dat het verhaal zwak is, slaat naar mijn mening nergens op. Ik heb nog nooit een klucht gezien, waarvan het verhaal belangrijk was. Zie het roemruchte The Plank.

Een hilarische politieke satire over het gekonkel in het Kremlin na de dood van Stalin. Net als in Iannucci’s In the Loop (2009) komt de vaak absurde humor in hoog tempo voorbij. Een heerlijke klucht over een donkere bladzijde in de geschiedenis van de Sovjet-Unie.

In alle opzichten een miskleun. Een rommelige film die nauwelijks aandacht besteedt aan de achterliggende misdaad: de handel in jonge vrouwen en meisjes. Klunzig gemaakt gezien de vele gaten in het verhaal. Ook het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven.

Een overbodige remake. Ondanks de sterrenbezetting is de film inferieur aan de versie van John Guillermin uit 1978 met een centrale rol toentertijd van een onderkoelde Peter Ustinov. Kenneth Branagh heeft zich de nodige vrijheden veroorloofd ten aanzien van het oorspronkelijke verhaal van Agatha Christie. Zoals te verwachten valt wordt de film daar niet beter van.

Ik heb af en toe dubbel gelegen bij dit satirisch jaaroverzicht. Vooral Lisa Kudrow met haar persiflage van persvoorlichtster Kellyanne Conway en Diane Morgan als de “average citizen” zijn hilarisch. Van mij mag dit een jaarlijks terugkerend fenomeen worden.

Film had met een dergelijke topbezetting én een dergelijk verhaal veel beter moeten zijn. Maar de ingebouwde liefdesrelatie en de ongeloofwaardige plotwending aan het eind komen de film niet ten goede. Dat het resultaat van de oorspronkelijke missie binnen de kringen van geheime diensten meer dan dertig jaar onder het vloerkleed kon blijven is niet erg aannemelijk.

Niettemin bij vlagen spannend, vooral in het middengedeelte. Prima geacteerd ook, zeker door Jessica Chastain en Helen Mirren.

Naar verluidt is de originele Israëlische film Ha-Hov (2007) een stuk beter. Maar die moet ik nog bekijken.

Film over de spanning tussen de vader van Filipijns gezin in Amerika en zijn zoon, die zijn eigen gang wil gaan tegen de zin van de vader. Meer een romcom dan een psychologisch drama met de aantekening dat het een paar niet mis te verstane boodschappen bevat. De film wordt daar niet minder van.

Goeddeels mislukte kruising tussen een misdaadfilm en een erotische film. Op beide fronten scoort de film matig, om nog maar te zwijgen over het einde. Dat is net zo bedroevend als het slot van Brooklyn’s Finest (2009), waarin ook alle personages die er toe doen in een mum van tijd doodgeschoten worden. Bij gebrek aan overlevende acteurs volgt dan onvermijdelijk “Final” (The End).
Een film voor de liefhebbers van slagroom. De poster klopt, maar ik heb in mijn leven wel betere en mooiere danseressen gezien.

Enigszins tegenvallende verfilming van Hester Albach's prikkelende debuutroman (destijds zeer controversieel). Tevens het debuut van Marina de Graaf, die het prima doet hoewel ze eigenlijk een beetje te oud is voor de rol. Ook Kitty Courbois is goed bezig, zij het in een bescheiden rolletje. Maar de rest van de cast trekt de kwaliteit van het Lolita-achtige verhaal en daarmee van de film naar beneden door uiterst matig te acteren. De keuze voor Gerard Cox voor de rol van de oudere minnaar vind ik een miskleun.

Al met al erg jammer want het semi-autobiografische boek van Albach had best een heel interessante en intrigerende film op kunnen leveren. Dat is het nu niet.

Deprimerende film over een jonge vrouw, die slachtoffer wordt van een gestoorde playboy die via haar genoegdoening wil krijgen voor een onverwerkt jeugdtrauma. Veel minder een speelfilm dan een langgerekte reclamespot voor siliconen. Decadent? Dat is eigenlijk nog een eufemisme.

Het meest opvallende van deze film is het verhaal, dat gaat over twee Duitse krijgsgevangenen die tegen het einde van oorlog collaboreren met de Amerikanen. Een ongewoon gegeven volgens mij, dat overigens matig wordt uitgewerkt. Ik ben in ieder geval niet erg onder de indruk gekomen. Dat ook de Duitsers Engels praten ligt voor de hand, want dit soort films werd destijds vooral gemaakt voor de Amerikaanse thuismarkt. Hildegard Knef (“Neff” volgens de credits) heeft niet meer dan een zeer bescheiden bijrol.

Matig. Much ado about nothing. Deze film kon slecht heel af en toe een glimlach aan mij ontlokken, omdat de tamelijk afstandelijke verhalen mij niet of nauwelijks raakten. Ik vind de sequel Les Invasions Barbares veel beter en vooral leuker.

Docudrama over genetisch borstkankeronderzoek met twee verhaallijnen, die slechts zijdelings aan elkaar geknoopt worden. Hoewel het om serieuze, waargebeurde verhalen gaat en Samantha Morton een prima rol neerzet, komt de film tamelijk afstandelijk over. Niet erg geslaagd dus.

Deze klucht kent een heel aardig begin, maar zo ongeveer vanaf de vechtpartij in het chique restaurant begint het lompe gedrag van protagonist Bolek Polívka te irriteren en dat wordt richting einde alleen maar erger. De humor is dusdanig over de top dat het op d’n duur niet grappig meer is, althans niet het soort humor dat ik kan waarderen.

Te zware kost. Afgezien van een paar woede-uitbarstingen is het een tamme film over de buitenechtelijke relatie van een vrouw met een voormalige RAF-piloot, die voor geen meter bij haar past. Een te afstandelijke film om te kunnen boeien.

Ik kende Jane Asher enkel als de jarenlange ex-vriendin van Paul McCarthy. In deze onderhoudende film over de seksuele bewustwording van een tiener, laat Asher zien dat ze er niet alleen goed uitziet maar ook nog best aardig kan acteren. In John Moulder-Brown treft ze een volwaardige tegenspeler. Het dramatische einde heb ik niet zien aankomen. Ik vind het ook niet echt passen bij de gemoedelijke rest van de film, maar ja, daar is het film voor.

De ingrediënten zijn aanwezig voor een aardige thriller, maar het verhaal komt slechts haperend uit de verf. Ben Affleck, toch al niet de meest begenadigde acteur, wordt letterlijk en figuurlijke ondersteboven gespeeld door Ana de Armas, die met haar sensuele uitstraling in haar eentje de film nog enigszins wat niveau meegeeft. Zonder het boek van Patrica Highsmith gelezen te hebben, denk ik dat er sprake is van een gemiste kans.

Rauwe en schokkende film over het zelfdestructieve gedrag van jongeren, die de weg helemaal kwijt zijn en zich vol overgave storten op het gebruik van hallucinerende middelen , zelfs als ze zien dat dat verkeerd afloopt.
De camera zit er bovenop en dat is naast het kuddegedrag de voornaamste reden dat de film geleidelijk aan steeds ongemakkelijker gaat voelen. Indrukwekkende, veeleisende hoofdrol van Kelly Dépeault.

Onevenwichtige, rommelige film over een meisje, dat in de porno-industrie aan de slag wil, en de wrevelige omgeving, waarin zij terecht komt. Niet onaardig tot aan de gewelddadige, simplistische ontknoping, die ontleend lijkt te zijn aan een minderwaardige B-film uit vroegere tijden. Romain Duris, in latere rollen doorgaans toch een degelijke acteur, zakt in deze film vreselijk door het ijs. Matig, tot zeer matig.

Ik weet niet of dat de bedoeling was, maar het romantisch koppelen van Audrey Tautou aan François Damiens is een serieuze miskleun. Hoewel de protagonisten hun best doen, houdt de film een geloofwaardigheidsprobleem over aan het totaal ontbreken van chemie tussen beiden. Zonde.

Smakelijke dramedie over het uitvinden van eten “à la carte”. En passant benadrukt de film de achttiende-eeuwse standsverschillen tussen het gewone volk en de (arrogante) adel, die uiteindelijk in 1789 zouden leiden tot de Franse revolutie. Een lekkere, aangename film met een niet alledaags verhaal.