Opinions

Charmant tussendoortje met een leuk uitgangspunt. Ik ben doorgaans geen fan van Vince Vaughn, maar in deze film komt hij met een bedachtzame vertolking goed voor de dag. Heel aardig.

De originele film Starbuck (2011) ken ik niet, maar ik vind het wonderlijk dat een regisseur binnen een kort tijdsbestek twee keer dezelfde film maakt. Zo bijzonder is het plot nu ook weer niet.

De zoveelste high school komedie over sex, drugs en rock 'n roll. "Geïnspireerd door ware gebeurtenissen". Het zal wel.

Een kleine vier jaar geleden heb ik de Mexicaanse film No Se Aceptan Devoluciones (2013) gezien. Dit is in grote lijnen een Franse remake van die film. In tegenstelling tot mijn gangbare ervaringen met remakes vind ik deze film beter dan het origineel. Dat is voornamelijk terug te voeren tot twee factoren. Ten eerste: de filmmakers hebben het verwrongen einde van de eerste film vervangen door een veel passender slot. Ten tweede: de aanwezigheid van Omar Sy, die niet voor de eerste keer laat zien dat hij uitstekend uit de voeten kan in tragikomedies.

Tot slot wil ik opmerken dat ik de kleine Gloria Colston de absolute ster vind van deze onderhoudende film, die je ondanks de tragische ondertoon met een goed gevoel achterlaat.

Van de vijf films van Jean-Marc Vallée, die ik gezien heb, is dit veruit de minste. Met het toenemen van de vernielzucht van de protagonist, zakt het verhaal steeds verder weg. De antieke draaimolen op Coney Island komt veel te laat om deze film over sikkeneurige mensen te kunnen redden.

Gezien de schoonheid van Ivana Baquero kan ik wel begrip opbrengen voor de talrijke gluurscènes, maar waarom die steeds zo lang moesten duren is mij een raadsel. Dat geldt ook voor de openings- en slotscènes, die —voor zover ik het kon volgen— weinig van doen hebben met de rest van film, die als geheel tamelijk onevenwichtig overkomt. Maar ja, Baquero is in meerdere opzichten een attractie. Dus dan neem ik de rest maar voor lief.

Flegmatieke dramedie met een vleugje surrealisme over mensen, die wachten op liefde of treuren over een verloren gegane liefde. Goed beschouwd weinig bijzonder. De rare scènes van een van de mannelijke protagonisten in bikini, dan wel in het gezelschap van een kool, zijn ongetwijfeld grappig bedoeld, maar komen geforceerd over en doen de film geen goed, want die passen eigenlijk niet in het verhaal.

Doorgaans zijn dit soort films spekkie voor mijn bekkie. Hoewel regisseur Mick Jackson na een matige aanloop de spanning naar het einde toe toch nog aardig weet op te voeren, blijft de film ver achter bij Jackson's fascinerende rechtbankdrama Indictment: The McMartin Trial (1995).

Valt al met al toch enigszins tegen dus, ondanks het feit dat Timothy Spall ideaal gecast is als de extreemrechtse Holocaust ontkenner. Ook Tom Wilkinson lijkt erg in zijn element. Het komt mij echter voor dat deze geruchtmakende rechtszaak een betere verfilming verdient

Nagenoeg plotloze actiefilm volgens beproefd Koreaans recept; met veel nepbloed dus en een aantal lijken dat je met een telraam niet bij kunt houden. Gewoon zonde van de tijd.

Gewelddadige wraakfilm met een mooie hoofdrol van Seon-a Kim en prima camerawerk, dat het vele geweld gelukkig niet overdreven grafisch in beeld brengt. Niet helemaal mijn ding, maar spannend is de film wel, ondanks het feit dat het verhaal hier en daar wat gaten vertoont.

Romantisch drama over twee jongelui, die elkaar ontmoeten op het moment dat beiden in een dip zitten. Bij elkaar vinden zij niet alleen genegenheid, maar ook motivatie en steun om hun respectievelijke dromen toch nog waar te maken.

Een simpele goedgevoel film met prima acteerwerk vooral van de debuterende K-popzangeres Joo-hyun Bae, een bijzonder charmante actrice die in haar land beter bekend is onder haar artiestennaam Irene.

De doorgaans omfloerst en droevig ogende Ye-jin Son is ideaal gecast in deze deels fictieve biografie over het tragische leven van Prinses Deokhye, de laatste telg van de Joseon dynastie.

Onder de vaardige leiding van regisseur Jin-ho Hur leveren Ye-jin Son en haar tegenspeler Hae-il Park emotierijk, maar beheerst acteerwerk af. Alhoewel het verhaal hier en daar zichzelf iets teveel vrijheden veroorlooft t.o.v. de ware gebeurtenissen, boeit de film van begin tot eind.

Tamelijk warrige film over corruptie binnen de Koreaanse overheid en het justitieapparaat in het bijzonder. Ik denk dat je toch een beetje ingevoerd moet zijn in die problematiek om deze film ten volle te kunnen waarderen. Ik vind het sowieso jammer dat de zaak van de gymleraar en zijn leerlinge min of meer geruisloos het veld moest ruimen voor politiek gedoe en de bijbehorende intriges. Daar kan ik niet zoveel mee.

Het is lang geleden dat ik nog zo’n beroerde film gezien heb. In potentie is het een aardig verhaal, maar de uitvoering —in het bijzonder het acteer- en montagewerk— is zo knullig dat je schoenveters los springen. Tijdverspilling van alle betrokkenen: de filmmakers en de toeschouwers.

Sympathiek, eenvoudig filmpje over de alledaagse beslommeringen van drie generaties vrouwen, die elk voor zich respectievelijk gebukt gaan onder de slagschaduwen —zie de poster— van een geromantiseerd beeld van het verleden (grootmoeder), de weerbarstigheid van het heden (moeder), dan wel de schimmigheid van de toekomst (dochter).

Vooral Esther Gorintin zet als de grootmoeder een formidabele rol neer in deze tragikomedie over het dagelijks leven in het hedendaagse Georgië, waar primaire nutsvoorzieningen allesbehalve een vanzelfsprekendheid zijn. Regisseur Julie Bertuccelli neemt de tijd om de verschillende karakters uit te diepen en het verhaal op rustige wijze te vertellen. Het resulteert in een onderhoudende film met een aantal erg mooie scènes en een aangenaam, hoopvol einde, dat je achterlaat met een goed gevoel.

Typisch zo’n film waarin tegen het einde zoveel doden vallen, dat de film als het ware vanzelf doodbloedt bij gebrek aan personages. Voorafgaand aan die gewelddadige climax is het nog wel een aardige film, zij het met een tamelijk voorspelbaar verhaal. Ook de twist in het verhaal voel je geruime tijd van tevoren aankomen.

Het camera- en acteerwerk houden niet over. Eigenlijk is Vincent Cassel de enige die een echte voldoende scoort. Zijn wonderbaarlijke wederopstanding moet een black-out van de schrijver zijn geweest.

Uitstekende film van Truffaut, waarin hij de toneelwereld gebruikt om het leven te schetsen tijdens de Duitse bezetting van Parijs. Prachtig acteerwerk van Gérard Depardieu en een stralende Catherine Deneuve. Ook Truffaut’s vertrouwde cameraman Néstor Almendros levert opnieuw prima werk af.

Minstens zo goed als z’n tegenhanger over de filmwereld La Nuit Américaine.

Grimmige film over het leven van een jonge vrouw, die door machinaties in de wereld van de prostitutie belandt. De film is deels gebaseerd op het semi-autobiografische boek van Jeanne Cordelier.

De wat weemoedig ogende Miou-Miou is ideaal gecast als het hoertje, dat de mannen en hun strapatsen aanvankelijk gedwee letterlijk en figuurlijk over zich heen laat komen, om vervolgens van lieverlee enig zelfrespect op te bouwen. Film schetst met zijn afgeleefde bordelen zo op het oog een rauw en realistisch beeld van de prostitutiewereld van Parijs in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw. Je wordt daar niet vrolijk van.

Film over de gewetensnood van Franse kloosterlingen, die hun co-existentie met hun islamitische dorpsgenoten bedreigt zien worden door het naderende extremisme en terrorisme. Hoewel het verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten en de vertolkingen uitstekend te noemen zijn, kon de film mij niet helemaal pakken. Niettemin zeker de moeite waard, al is het maar dat het onderwerp nog steeds actueel is.

Erg mooie film, maar niet de absolute topper die ik gezien de lovende kritieken en het handvol Oscar-nominaties verwacht had. Opmerkelijk is wel dat George Clooney -volgens mij voor het eerst- eindelijk eens echte emoties laat zien, al gaat hem dat zichtbaar niet gemakkelijk af. Daarom ook vind ik Shailene Woodley de ster van de film, omdat zij elke scène waarin zij te zien is schijnbaar moeiteloos naar zich toe trekt. 't Is te hopen dat we haar nog vaker te zien krijgen.

Prima rechttoe rechtaan thriller. Dat is vooral de verdienste van de altijd betrouwbare Luis Tosar als protagonist. Spannend van begin tot eind.

Pakkende film over het opmerkelijke leven van een opmerkelijke vrouw. Bijzonder secuur gemaakt en prachtig verfilmd. Dat geldt in het bijzonder voor de gedeeltes, die in Somalië spelen.

De ideaal gecaste, wonderschone Liya Kebede zet een ijzersterke hoofdrol neer, maar ook de rollen van Sally Hawkins, Soraya Omar-Scego (als de jonge Waris) en de als vrijwel altijd wat morsige Timothy Spall mogen er zijn.

Een echte aanrader, ook vanwege de boodschap!

De beelden van de Sonora-woestijn (Baja California) vormen het beste onderdeel van deze tegenvallende actiethriller over een idioot, die zich geroepen voelt om vluchtelingen in het grensgebied tussen Mexico en de Verenigde Staten af te schieten, want “this is my home”. God verhoede dat zulke mensen daadwerkelijk bestaan.

Schitterende, uitermate charmante film van Ernst Lubitsch over een driehoeksverhouding tussen twee bevriende kunstenaars en een medewerkster van een reclamebureau, die niet kan niet kiezen tussen de twee. Dus doet ze het maar met allebei. Wanneer dat tot ongewenste spanningen leidt besluit het trio dat hun relatie voortaan platonisch van aard zal zijn, totdat…
Een voor die tijd blijkbaar iets té ondeugende film, waarin schrijver Ben Hecht en regisseur Lubitsch de seksuele relaties op fijnzinnige wijze impliceren. Na het verschijnen van de Hays Code werd de film prompt uit de roulatie genomen, hoewel het destijds een echte kaskraker was.

De film kent maar vier acteurs, die ieder voor zich uitstekend werk laten zien. Miriam Hopkins reikt tot grote hoogte als het stralende middelpunt van de film; wellicht haar beste rol ooit. Fredric March en Gary Cooper doen als de kunstenaars, die naar haar seksuele gunsten dingen, nauwelijks voor haar onder. Edward Everett Horton completeert de cast als Hopkins’ ietwat onnozele, verliefde chef, die maar niet het “eerste honk” weet te bereiken.

Een sublieme film met een prachtig verhaal, spitsvondige dialogen en fantastisch acteerwerk. Een van Lubitsch’ beste films, samen met zijn voorgaande Trouble in Paradise, ook al met een weergaloze Miriam Hopkins trouwens.

Net als haar collega Gina Lollobrigda heeft Sophia Loren in de jaren ’50 en ’60 een aantal malen de oversteek gewaagd naar Hollywood. Ik ben daar niet onverdeeld gelukkig mee. Ze is met haar uitstraling en zuidelijk temperament in dit soort typisch Noord-Amerikaanse settings veel minder op haar plaats dan in Italiaanse drama’s en komedies.

Zeker, de gemoederen lopen regelmatig hoog op, maar dat is voornamelijk te danken aan overacting door Burl Ives. Voor romantiek is in dit depressieve verhaal nauwelijks plaats en daarmee dus ook voor Loren. Zonde.

Deze bijzonder matige komedie vertoont nogal wat gebreken. Dat heeft vooral te maken met de onsympathieke hoofdpersonages, die ook nog eens mager acteerwerk afleveren. Daarnaast kan iedereen vanaf de aankomst van het trio in Mexico op zijn of haar klompen aanvoelen hoe het verhaal gaat aflopen. Heather Graham heeft niet meer dan een miniem bijrolletje.

De films van rasverteller William Wyler zijn vrijwel zonder uitzondering goed voor topvermaak. Ook met deze thriller weet hij de kijker uitzonderlijk te boeien door de spanning geleidelijk aan steeds verder op te voeren. Nu scheelt het natuurlijk een slok op een borrel dat hij met Humphrey Bogart en vooral Fredric March twee topacteurs in huis heeft, die het klappen van de zweep als geen ander kennen.

Een van de betere thrillers uit de jaren ’50.

Bij vlagen intrigerende film over een alleenstaande moeder, die met haar dochtertje na een veelbewogen zwerftocht een veilig onderkomen vindt bij een ex-gevangene. Met de talrijke dwarsverbanden van de personages laat de film toeval een erg grote rol spelen. Onderhoudend, maar niet meer dan dat. Mel Gibson heeft niet veel te doen. Hij lijkt enkel vanwege zijn naamsbekendheid van de partij.

Beklemmende film over een internationaal groeiend probleem: pesten. Op indringende wijze komen de wreedheden, waarvan Alejandra in deze film het slachtoffer wordt, aan het licht. Bijkomend probleem is dat er in het rouwproces dat zij en haar vader meemaken na de plotselinge dood van haar moeder niet of nauwelijks plaats is voor onderlinge communicatie. Veel verder dan: “Hoe was jouw dag vandaag”, komen ze niet.
Ik kreeg bij het onverwachte en schokkende einde wel het gevoel dat het verhaal eigenlijk niet af was. Voortreffelijke acteerprestaties van Hernán Mendoza en vooral Tessa Ía, die ik één keer eerder heb gezien in een opvallende bijrol in The Burning Plain (2008).

Aardige thriller, die op sommige momenten best spannend is. Het verhaal heeft wel wat verwantschap met de Stieg Larsson-trilogie (Millennium), maar mist de finesses daarvan. Jammer, want met zo’n sterke rolbezetting had dit een veel betere film kunnen zijn.

Na zijn verontrustende American History X pakt Tony Kaye met deze tweede speelfilm opnieuw stevig uit. Het is een alarmerend verhaal over de teloorgang van het Amerikaanse onderwijs- en opvoedingssysteem, waarvan iedereen al wel weet dat het talrijke tekortkomingen kent. Niet in de laatste plaats door de gebrekkige betrokkenheid van de ouders, zoals in deze film feilloos weergegeven wordt door hun oorverdovende afwezigheid tijdens de ouderavond.
Het is voor de leraren vechten tegen de bierkaai, i.c. de onverschilligheid en het nihilisme van de kansarme leerlingen en hun ouders. En passant wordt ook de verzorging van oude mensen in een verzorgingshuis door regisseur Kaye op de korrel genomen. Hoe het ook kan laat de verhaallijn zien over de relatie tussen Henry en het straathoertje Erica.

Al met al zware kost, zeer aanschouwelijk gemaakt door de uitstekende vertolkingen van Adrien Brody, Marcia Gay Harden en debutante Sami Gayle. Een geestige James Caan zorgt een paar keer voor de broodnodige komische verlichting.
Een heftige film met een sombere boodschap, die je tot nadenken aanzet.