Opinions

Laatste deel van de “Detective K”-trilogie over een soort Sherlock Holmes in het Joseon-rijk in de 18e eeuw. In dit deel draait het om vampieren, die wraak nemen voor een hoogverraad dertig jaar geleden. Net als in de vorige afleveringen is de film rijkelijk gevuld met actie en vooral veel humor.

Heerlijke actiekomedie met legio kolderieke scènes. Hier en daar zitten er gaten in het verhaal, maar dat doet er weinig toe want dat is van ondergeschikt belang. De talloze grappige scènes, afgewisseld met een paar stevige knokpartijen, zorgen voor een kostelijk geheel. Erg vermakelijk.

Hoewel het einde een beetje tegenvalt, andermaal een haast adembenemende film van meester-regisseur / rasverteller William Wyler, zonder meer een van mijn favoriete regisseurs. Een dag op een politiebureau in New York, veel meer is het niet.
Centraal staat een onbarmhartige rechercheur (Kirk Douglas) en de rampzalige verwikkelingen ingevolge zijn compromisloze karakter. Ondertussen is het een komen en gaan van grote en kleine criminelen. De debuterende Lee Grant ziet dat —als verdachte van een weinig opzienbarend winkeldiefstalletje— allemaal met verbazing en ongeloof aan. Dankzij haar formidabele mimiek zorgt Grant daarbij in haar eentje voor de ontspannende, komische noot.
Een intense film, die je beetgrijpt en niet meer loslaat. Typisch Wyler.

Letterlijk en figuurlijk een film noir, met een inktzwart verhaal. Is best aardig totdat Ann Savage ten tonele verschijnt. Dit kan volgens mij absoluut niet acteren en haalt daardoor heel de film een stuk naar beneden. Heel erg jammer.

Peter Bogdanovich noemde Edgar Ulmer ooit een van de meest ondergewaardeerde regisseurs. Ik zou het niet weten, want ik heb voor zover ik me kan herinneren nog nooit een andere film van hem gezien.

Rauwe misdaadfilm met klungelig acteerwerk en een scenario dat te vaak onbedoeld de lachspieren prikkelt. Leukste scène is nog die, waarin op de televisie van de protagonist de gelijknamige film uit 1945 van regisseur Edgar G. Ulmer te zien is. Verder een al te goedkope film om heel snel te vergeten. Een thriller wil ik het niet noemen, want daar is de film niet spannend genoeg voor.

Kathryn Bigelow op haar best. Gedramatiseerde reconstructie van politieterreur in een motel tijdens de rassenrellen van 1967 in Detroit. Spannend, maar vooral weerzinwekkend vanwege het onverbloemde racisme van gewelddadige politieagenten. Wat dat betreft is er sindsdien trouwens geen enkele vooruitgang geboekt. Zie de oprichting van “Black Lives Matter” ter bestrijding van het hedendaags buitensporig politiegeweld tegen kleurlingen.

Een beetje komedie vermengd met een beetje drama. Zoals wel vaker bij sportfilms zijn de “wedstrijdbeelden” niet om te aan te zien. De charmante actrice IU (pseudoniem voor Ji-eun Lee), die het hele project filmt, lijkt er aan de haren bij gesleept om de film wat meer uitstraling te geven. Haar bijdrage beperkt zich tot wat meewarige en/of verbaasde blikken. De film komt al met al nauwelijks boven de middelmaat uit.

Hetzelfde verhaal twee keer verteld vanuit tegengestelde gezichtspunten. Ik ben die formule eerder tegengekomen en was toen niet erg onder de indruk. Nu in feite ook niet, hoewel het verhaal op zich meer dan voldoende dramatische spanning herbergt. Het helpt niet erg dat de beide protagonisten allesbehalve sympathiek overkomen. Het kan ook zijn dat ik niet in de juiste stemming was voor deze film. Misschien moet ik ‘m daarom t.z.t. een herkansing geven.

Gevoelig psychodrama over een lesbisch 65+-koppel, dat de kans om eindelijk uit de kast te komen door valse schaamte ziet wegglippen. De gevolgen zijn min of meer desastreus.

In weerwil van het deprimerende verhaal een genot om naar te kijken dankzij de ijzersterke vertolkingen van de beide protagonisten Barbara Sukowa en Martine Chevallier, twee kanjers. Een indrukwekkende film.

Golshifteh Farahani is in deze film de logische reden dat de hechte vriendschap tussen twee niet al te snuggere mannen (een filmfigurant en een wannabe dichter) langzaam maar zeker begint af te brokkelen. Het verhaal mist venijn, zodat de film ondanks een handvol mooie, soms ontroerende, soms grappige scènes, per saldo gedwee naar zijn einde kruipt. De stralende aanwezigheid van Farahani —exotisch, mysterieus en waanzinnig mooi— voorkomt een onvoldoende.

Vreemd genoeg had ik nog nooit gehoord van deze Truffaut. Het is in mijn ogen zeker niet zijn beste. Het verhaal over een gedoemde driehoeksverhouding is tamelijk zweverig en wordt daarnaast afbreuk gedaan door het dit keer dubieuze acteerwerk van Jean-Pierre Léaud, die weggelopen lijkt te zijn Madame Tussauds. Doet qua sfeer wel wat denken aan de verfilmingen van de boeken van de gezusters Brontë, maar blijft tamelijk ver verwijderd van dat niveau.

Ik ken regisseur José Giovanni eigenlijk alleen als de schrijver van een aantal bekende misdaadscenario’s. Hij blijkt echter ook een aantal van die scripts zelf geregisseerd te hebben en afgaande op deze film niet zonder succes. Het is een spannend drama, waarin een ex-crimineel het bloed onder de nagels vandaan gehaald wordt met navenante gevolgen. Een van de weinige gelegenheden om twee van mijn favoriete Franse acteurs (Gabin en Delon) samen in één film te zien. Zeer geslaagd.

Met uitzondering van de eerste twee heb ik inmiddels alle films van de gebroeders Dardenne gezien. Allemaal stuk voor stuk meer dan de moeite waard en dit is wat mij betreft met voorsprong de beste. Dat is naast het verhaal vooral te danken aan de indrukwekkende tour-de-force van Marion Cotillard, zonder meer een actrice van de buitencategorie.

De hoofdlijn van het verhaal, geïnspireerd door een voorval bij Peugeot Sochaux (Frankrijk) jaren geleden, gaat over het dilemma waarmee de collega’s van Sandra geconfronteerd worden. Een favoriet thema van de Dardenne’s, die zelf niet (ver)oordelen, omdat het antwoord op zulke vragen nu eenmaal niet zwart/wit ligt. Dat maakt de trektocht van Sandra van deur tot deur zo boeiend.
Maar… zeker zo belangrijk is de rode draad van het verhaal, t.w. de zoektocht naar zelfvertrouwen en zelfrespect van een wankele vrouw, die net wel of misschien toch ook niet hersteld is van een depressie, uiteindelijk bekroond in haar laatste opmerking aan de telefoon tegen haar man: “Je suis heureuse.”

De veelzijdige Cotillard is de ideale actrice om met haar mimiek en lichaamstaal het hele scala aan emoties, die bij deze moeilijke rol horen, over het voetlicht te brengen: van oprechte blijdschap tot opkomende inzinkingen, van vertwijfeling en apathie, van hoop en verslagenheid. Dat maakt dat deze film voor mij een van de beste is, die ik dit kalenderjaar totnogtoe gezien heb. Volgens mij een film om in de gaten te houden bij de Oscars komend voorjaar.

Film over eenzaamheid in een bruisende miljoenenstad als Parijs. Ik bespeurde bij mijzelf een zeker ongeduld dat de climax van het verhaal zo lang op zich laat wachten.
À propos: de laatste zin van de synopsis bewijst dat de schrijver daarvan de film niet zelf gezien heeft. Een euvel dat vaker voorkomt in MM.

Mistroostige, bij tijd en wijle rauwe film over jonge mensen, die na een paar ongelukkige en/of onjuiste keuzes bepaald niet toegelachen worden door het leven. Ik heb een paar maanden geleden de door @sean milan hierboven aangehaalde versie uit 2002 (Devdas) gezien en ik moet zeggen dat ik daaraan toch lichtelijk de voorkeur geef. In weerwil van het feit dat mijn gevoel me zegt dat deze recente versie allicht veel beter aansluit bij het oorspronkelijke boek, dat ik overigens niet ken. Ik sluit niet uit dat mijn voorkeur mede positief beïnvloed is door het feit dat in de 2002-versie (veel meer een "traditionele" Bollywoodfilm met zang en dans) fantastisch mooie vrouwen als Aishwariya Rai en Madhuri Dixit rondlopen.

Intens liefdesdrama met een aangrijpend verhaal. Te midden van sprookjesachtige settings levert regisseur Bhansali forse kritiek op de traditionele Indiase standenmaatschappij en het fenomeen uithuwelijken. In vergelijking met andere Bollywood producties waren de muziek en balletten naar mijn gevoel wat minder meeslepend. En Shah Rukh Khan heeft wel betere rollen gespeeld.

Ik heb al heel wat Bollywood films gezien en ik vind deze film zeker niet de beste. Maar het is bepaald geen straf om drie uur lang te mogen kijken naar ex-Miss World Aishwarya Rai, volgens sommige “kenners” de mooiste vrouw van de wereld. Daar kan ik een heel eind in meegaan, maar er lopen in Indiase films vrijwel altijd waanzinnig mooie vrouwen rond (Priyanka Chopra, Shilpa Shetty, Kangana Ranaut, enz.)

Grimmige film over de donkere kanten van het leven in de “Bible Belt”, waar religieuze fanatici de toon zetten. De film mist een consistent verhaal en is in feite niet meer dan een aaneenrijging van gruwelijke incidenten door individuen, die het noorden kwijt zijn. Voor de liefhebbers van zinloos geweld derhalve.

De fraaie opnamen en mooie decors kunnen niet verhullen dat het hier om een tegenvallende Bollywoodfilm gaat, met een dun verhaaltje, dat niet alleen alledaags, maar ook veel te braaf en stichtelijk is. Jammer bovendien dat de beeldschone Shilpa Shetty nogal "mishandeld" is door de make-up afdeling.

Middelmatig.

Gegeven het feit dat dit de eerste film is, die ooit in Djibouti gemaakt is en de regisseur en acteurs dus allemaal nieuwkomers zijn, is dit een opmerkelijk sterke coming-of-age film. Mooie authentieke beelden van Djibouti omkaderen de dagelijkse beslommeringen van drie studenten, die op de drempel van volwassenheid keuzes moeten maken, die beslissend kunnen zijn voor de rest van hun leven.

Een andere cultuur, maar de problemen van deze tieners zijn vergelijkbaar met die van hun leeftijdgenoten in het westen.

Vooraf waren mijn verwachtingen ten aanzien van deze film niet hoog gespannen. Des te meer ben ik daarom aangenaam verrast.

Intens en rauw drama over drie vluchtelingen, die in Frankrijk terechtkomen en van de regen in de drup belanden. Van de burgeroorlog op Sri Lanka in de drugsoorlog in de wetteloze banlieue. Naast de stressvolle omgeving zorgen ook de moeizame onderlinge relaties voor de nodige spanningen. Ondanks de verschillen qua karakter ontstaat er van lieverlee te midden van al het geweld een zekere vorm van camaraderie, een vooraankondiging van de slotscène. In tegenstelling tot een aantal commentaren hiervoor stoorde het einde mij helemaal niet. Als je ergens op de wereld in een grote stad een taxi pakt, heb je gerede kans dat de chauffeur een ex-vluchteling is. En het zou best eens kunnen dat hij (of zij) inmiddels gelukkig getrouwd is.

Mijn derde Audiard na Un Prophète en De Rouille et d’Os. Ik vind dit z’n beste tot nu toe, omdat Jacques Audiard het accent legt op de karaktertekeningen en het menselijk drama en niet zo zeer op het schier onvermijdelijke geweld. En ik vind dat de protagonisten, gegeven hun gebrek aan ervaring, knap werk leveren. Ik kan er heel goed inkomen dat deze film vorig jaar de Palme d’Or in de wacht sleepte.

Wei Tang. Tja, zij is de voornaamste reden dat ik deze film wilde bekijken. Ik heb inmiddels een tiental van haar films gezien. Na haar spraakmakende en controversiële debuut in Ang Lee's Sè, Jiè wilde ik haar wel weer eens aan het werk zien in een film, die ertoe doet. Dat valt voor de zoveelste keer tegen.

Het eerste deel tot aan het longtake gebeuren is nog wel te pruimen, maar daarna gaat het mis.

Kunstzinnig? Natuurlijk; geen twijfel mogelijk.

Mooi? Nou nee, in ieder geval niet mijn ding. Er zitten teveel beelden tussen, die ik bij het monteren van een stedentripfilmpje o.i.d. als eerste weg zou snijden.

Ik heb niks met “style over substance”. Als eenvoudige filmconsument verwacht ik een goed verhaal, mooie beelden en gedegen acteerwerk. Op al die vlakken scoort deze film naar mijn smaak ondermaats. Jammer, voor mij dan toch.

Gelikte Chinese soap waarin menig traantje geplengd wordt. Aantrekkelijke protagonisten, maar het vrij voorspelbare verhaal is te melodramatisch. Aanbevolen voor liefhebbers van een romantisch tranendal en van de vroegere soapserie Dynasty. Anderen kunnen maar beter wat afstand bewaren.

Dat moet ik nog zien.

Het begint steeds meer mode te worden Koreaanse kassuccessen opnieuw te verfilmen. Niet alleen de Amerikanen maken zich daaraan schuldig, maar in de persoon van regisseur Han Yan nu ook de Chinezen. Zoals wel vaker het geval is kan deze remake van ...ing (2003) niet tippen aan de oorspronkelijke versie. Een groot aantal scènes en ontwikkelingen zijn letterlijk overgenomen uit dat origineel, zoals “Your father was an alien”, de snotterende verkeersbegeleider op regenachtige dagen, het ziektebeeld van het meisje en het inhuren van een liefdesrelatie. Het enige nieuwe is eigenlijk dat regisseur Yan het verhaal twee keer vertelt, waarbij het tweede deel de inhoud van het eerste stuk goeddeels ontkracht. De mooie cinematografie zorgt voor enige compensatie, maar ik zit niet te wachten op dergelijke vormen van plagiaat.

Een naïeve tiener wordt onder de hoede van haar schimmige, decadente tante in het vooroorlogse Hongkong verliefd op een onverschillige playboy. De sterrenbezetting moet het helaas afleggen tegen het meanderende verhaal dat ook al geen recht doet aan de kleurrijke cinematografie van Christopher Doyle.

Leuke film over een plattelandsdokter, die een geheim verbergt. Als toeschouwer heb je redelijk snel door wat dat is, maar dat maakt het juist een beetje spannend. Mooie vertolkingen van Tsurube Shōfukutei en veterane Kaoru Yachigusa. Luchtig en aangenaam. Zonder de plotwending had het een Japanse versie van "Dorp aan de Rivier" van Antoon Coolen kunnen zijn.

Dit verfilmd toneelstuk is een van de betere Hitchcock's. De film laat zich dankzij een ingenieus scenario ‘lezen’ als een ouderwetse misdaadroman. Het verhaal, dat zich van begin tot eind afspeelt in één ruimte, wordt minutieus uit de doeken gedaan, waarbij de spanning van lieverlee oploopt.

Grace Kelly speelt een van haar beste rollen, maar ook Ray Milland en vooral de onderkoelde John Williams laten prima acteerwerk zien.

Een stuk beter dan de tegenvallende remake uit 1998 (A Perfect Murder).

Psychothriller met protagonisten die een kat en muis-spel met woorden spelen. Veel discussie, weinig actie. Naar het einde toe zijn er wat spannende situaties, maar het is te laat en te weinig. Geen film die lang zal blijven hangen.

Verrassend sterke film over een getalenteerde tiener met een negatief zelfbeeld. In de slipstream van de seksuele revolutie en de flower power beweging ontdekt zij metterdaad te midden van blowende en zuipende volwassenen enerzijds haar seksualiteit en anderzijds dat de wereld van de volwassenen, waar ze zo snel mogelijk bij wil horen, aan alle kanten rammelt.

Met een prima verhaal en dito camerawerk weet regisseur Marielle Heller een treffend beeld te schetsen van de boeiende jaren ’70. Bel Powley is zonder meer een revelatie.

Liefhebbers van deze film kan ik Fish Tank (2009) aanbevelen.

4 mei, de Dag van de Dodenherdenking, leek mij een geschikte aanleiding om deze Hollywood-klassieker uit 1959 nog eens te herzien. Maar jongens, ben ik vooraf geschrokken van de negatieve commentaren in dit forum.

Voor de goede orde: het is nooit de bedoeling van 20th Century Fox geweest om een docudrama te maken over “Het dagboek van Anne Frank”. Dit is de verfilming van een succesvolle Broadway-show uit de jaren 50, die op zijn beurt geïnspireerd is door het dagboek. Een-op-een vergelijkingen met het originele dagboek hebben dus weinig zin. Dan kun je beter de miniserie Anne Frank: The Whole Story (2001) bekijken.

Deze film van George Stevens is op zichzelf een pakkend oorlogsdrama met veel aandacht voor de onderlinge relaties en spanningen van angstige mensen, die zich amper konden verroeren en twee jaar lang onder erbarmelijke omstandigheden op elkaars lip zaten. Met niet meer dan zes, zeven weken “corona-ervaring” kan ik mij geen voorstelling maken hoe dat inwerkt op de menselijke psyche.

De film werd destijds overladen met prijzen en lovende kritieken. Terecht naar mijn mening, want het is een mooie, aansprekende film, geschoten in somber zwart-wit wat erg passend is gezien de context.

Film gaat nergens over. Het scenario lijkt enkel een excuus om Maruschka Detmers een aantal malen uit de kleren te laten gaan. De meeste “geleerden” zijn het er over eens dat de roemruchte fellatio scène “fake” is. Alleen voor de fans van Detmers een aanrader.