Opinions

Niets is wat het lijkt in dit sportdrama, dat gaandeweg wat horrortrekjes krijgt. Goed beschouwd gaat de film over de teloorgang van een jeugdvriendschap als gevolg van na-ijver. Een soms hallucinerende thriller die pas tegen het eind het complete, toch wel verrassende verhaal vertelt. Best onderhoudend, maar als geheel niet erg bijzonder.

Matige komedie, die hier en daar opleeft door een paar aardige grapjes. De onderkoelde Mary Steenburgen is wel leuk, maar op de telkens terugkerende maniertjes van Hugh Grant ben ik zo langzamerhand wel uitgekeken. En waarom Sarah Jessica Parker in Amerika zo'n gevierde ster is, heb ik nooit begrepen. Misschien vanwege haar rol in de naar Amerikaanse begrippen ondeugende serie Sex and the City, want aan haar middelmatig acteren kan het volgens mij niet liggen.

Pakkend drama over een oorlogsweduwe, die een gewonde strijder van de tegenpartij in huis neemt en gaat verzorgen. Mooiste scènes zijn die met haar jongste zoontje en zijn moslimvriendinnetje.

De authentiek ogende film bewijst andermaal niet alleen de waanzin van oorlogvoeren, maar ook van fanatiek nationalisme. Geen absolute topper, maar wel een beklijvende film over mensen die genegenheid hoog in hun vaandel hebben staan.

Qua verhaal en acteerprestatie van Melody Klaver verdient de film een ruime voldoende: 3½ *. Het geforceerde manipuleren met beeldformaten gaat echter al snel irriteren, omdat je te pas en te onpas tegen halve beelden (of nog minder) zit aan te kijken, zodat de andere acteurs en de omgeving niet of nauwelijks in beeld komen. Zodoende krijgt de camera al vrij snel de overhand over het verhaal en ik kan me niet voorstellen dat dat de bedoeling van de filmmakers is geweest. Het doet het verhaal en daarmee de film in ieder geval geen goed. En daarom een volle * in mindering.

Een niet onaardig idee wordt helemaal de nek omgedraaid door een irriterende montage en dito camerawerk. Echt vervelend.

Audrey Tautou doet haar best met haar grote, indringende ogen en een innemende glimlach, maar in haar eentje kan ze boel ook niet redden.

Mijn eerste film uit Ethiopië is mij goed bevallen. Het is het waargebeurde relaas van een feministische advocaat, die het tegen de stroom in opneemt tegen een rechterlijk systeem dat geleid wordt door tradities. Naast het beklijvende verhaal hebben ook het acteerwerk en de opnamen van het Ethiopische platteland indruk op mij gemaakt. Ik hou wel van dit soort films.

Afgezien van het gedegen acteerwerk (met name van Carey Mulligan) ben ik niet erg onder de indruk van deze reconstructie van een belangrijke archeologische vondst in Zuidoost Engeland aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Engelse degelijkheid is weliswaar troef, maar pas met de komst van Lily James komt er wat venijn in het verhaal. Het is evenwel te laat en te weinig.

Erg mooi romantisch drama over drie vrienden met totaal verschillende karakters en hun uiteenlopende liefdeservaringen. Begint een beetje kabbelend, maar wordt van lieverlee steeds boeiender. Uitstekend regiedebuut van Farhan Akhtar, aanzienlijk beter dan zijn veel te vet aangezette misdaadfilm Don (2006). Prima acteerwerk ook, vooral van Saif Ali Khan, Akshaye Khanna en Preity Zinta, die naar mijn mening in deze film helaas veel te weinig screentijd krijgt.

Na haar aanstekelijke komedie Zindagi Na Milegi Dobara (2011) weet Zoya Akhtar opnieuw aangenaam te verrassen met deze bij tijd en wijle hilarische komedie over een superrijke familie, die hun huwelijksjubileum ostentatief en deels uit berekening vieren met vrienden en bekenden. Intriges, roddel, achterklap en aanverwante zaken zorgen voor bijna drie uur kijkplezier.

Shefali Shetty steelt wat mij betreft als de moeder van het gezin de show met haar nuchtere, rake oneliners. En natuurlijk spat Priyanka Chopra zoals gewoonlijk weer van het scherm. Kort en goed: een heerlijke film.

Dit derde en laatste deel van Ratnam’s trilogie over terrorisme in India is niet de beste film van deze serie. Net als de voorgaande twee films heeft ook deze film twee gezichten, waarbij de romantische opbouw in het eerste deel gevolgd wordt door een veel grimmiger tweede deel. Het slot is redelijk heftig.

Shah Rukh Khan speelt een prima hoofdrol, maar de ster van de film is zonder twijfel de Nepalese actrice Manisha Koirala, die –evenals in deel 2 van de trilogie (Bumbai)– opnieuw laat zien dat ze een geweldige actrice is. De goedlachse Preity Zinta (Kal Ho Naa Ho) debuteert.

Ondanks de leuke liedjes en mooie balletten niet de beste Bollywood-musical, die ik ken. De belangrijkste reden is dat het op zich al voorspelbare verhaaltje ook nog eens flinterdun is. Bovendien heeft men naar mijn gevoel een fout gemaakt in de rolbezetting. Het zou voor de geloofwaardigheid van het verhaal beter zijn geweest Karima Kapoor (die er overigens positief uitschiet als Nisha) de rol van Pooja te geven, want de veelgeprezen Madhura Dixit is ondanks haar schoonheid inmiddels toch echt te oud voor die rol.

Aardig trouwens om een foto van de Bollenstreek te zien als achtergrond bij de dansauditie van Pooja.

Inmiddels befaamde Bollywood-klassieker, die sinds z’n première als bijna 17 jaar (!) lang onafgebroken elke middag te zien is in een filmtheater in Mumbai (India). Naast de romantiek zou het succes o.a. te wijten zijn aan het feit dat in de film op subtiele wijze kritiek geleverd wordt op aloude familietradities, zonder dat mensen aanstoot nemen aan die kritiek.

Nochtans vind ik dit een van de mindere Bollywood romcoms. Allereerst omdat het gedeelte voor de pauze niet alleen wat slapjes is, maar bovendien te veel beelden bevat over Zwitserland en de spoorwegen daar, die niet kloppen met de werkelijkheid. Maar ik kan best aannemen dat dat de bioscoopbezoeker in India niet opgevallen zal zijn.

Pas in het tweede deel komt de film echt op stoom, maar ook dan is de chemie tussen Shah Rukh Khan en Kajol veel minder dan in de latere films, waarin zij samenwerken: Kuch Kuch Hota Hai (1998), Kabhi Khushi Kabhi Gham (2001) en het wonderschone My Name Is Kahn (2010).

Ondanks deze minpunten is het nog steeds een zeer aangename, kleurrijke en vrolijke film, met een prachtige cinematografie en leuke liedjes, zoals we dat inmiddels van Bollywood wel kennen.

Francis Veber is een meester in het schrijven en maken van films met kolderieke ontwikkelingen, die veelal gebaseerd zijn op scherp geschreven, hilarische dialogen. Deze klucht bevestigt dat nogmaals. Het verhaal komt wat aarzelend op gang, maar vanaf het moment dat Jacques Villeret –in een rol die hem op het lijf geschreven is– aankomt bij zijn gastheer is het lachen, gieren, brullen. Net als in andere films van Veber komen de grappen en bruuske wendingen in sneltreinvaart voorbij.

Jammer, maar helaas... blijkbaar heeft iemand het nodig gevonden voor het Amerikaanse publiek een remake te maken. Wat een ramp...!

Een alleszins redelijk psychologisch drama, dat zichzelf tekortdoet door de oplopende spanning aan tafel telkens hinderlijk te onderbreken met beelden van de vreselijke gebeurtenis, die de aanleiding vormt voor het diner. Naar mijn gevoel zou het beter zijn geweest, die scènes helemaal in het begin —nog voor de openingscredits— te tonen, zodat de slag aan tafel ongestoord zijn gang had kunnen gaan.

Je ontkomt er volgens mij niet aan om voor jezelf een oordeel te vormen over de strijdende partijen. Ik was er voor mezelf vrij snel uit: ik ben allang blij dat ik niet zulke mensen als buren heb.

Een heerlijke komedie —met hier en daar wat dramatische accenten— over een pedant gezelschap dat door de streberige vrouw van een nagenoeg failliete scheepsmagnaat uitgenodigd wordt voor een chic diner. Verfilmd toneel en dat biedt de gerenommeerde cast de gelegenheid op de toppen van hun kunnen te acteren. Een echte acteursfilms (altijd een kolfje naar de hand van regisseur George Cukor) met vlijmscherpe dialogen en een aantal prachtige scènes. Erg mooi.
De laatste scène met Jean Harlow en Marie Dressler, terug te zien in menige Hollywood-compilatie, vormt de spreekwoordelijke kers op de spreekwoordelijke taart. Die mag je niet missen!

Zoals vrijwel altijd met Amerikaanse remakes van Europese en Aziatische films, is ook deze remake een regelrechte ramp. Iedereen die de originele, hilarische klucht Le Dîner de Cons heeft gezien, weet wat ik bedoel.

“Je wilt De Dirigent graag goed vinden” (NRC 23 oktober 2018).

Dat heeft wat mij betreft niets met “graag” te maken. Dit is doodgewoon een prachtige biografie over een van origine Nederlandse vrouw, van wie ik —zo moet ik wellicht tot mijn schande bekennen— tot het zien van deze film nog nooit gehoord had. Het is een meeslepend relaas over een assertieve en ambitieuze vrouw, die tegen de stroom in, in de eerste helft van de vorige eeuw haar plaats in een typische mannenwereld bevecht.

Ik realiseer me dat biopics vanwege dramatische effecten vaak wat aangedikt worden. Zelfs als dat met deze film ook het geval is, dan nog neem ik mijn hoed af voor regisseur Maria Peters. Het is naar mijn mening de beste Nederlandse film sinds jaren. Ik heb hier met volle teugen van genoten, niet in de laatste plaats door de fenomenale titelrol van Christanne de Bruijn. Door films als deze weet ik weer waarom ik al decennialang verzot ben op films.

De fraaie beelden van de spectaculaire westkust van Australië zijn één grote toeristische promotiefilm, die indruk maakt. Dat kan niet gezegd worden van het afstandelijke verhaal vol onwaarschijnlijk- en toevalligheden over een miskende vrouw, die op zoek gaat naar haar zwervende, nieuwste minnaar, die worstelt met traumatische herinneringen aan een jong nichtje (?!). Matig en dan ben ik nog mild in mijn oordeel.

Lekkere, aanstekelijke dansfilm, die zeker niet onderdoet voor het origineel.

De verhaallijn en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers is naar mijn mening zelfs beter dan in de eerste film.

Best aardig dat ze Patrick Swayze nog van stal gehaald hebben voor een bijrolletje.

Een echte meevaller.

Ik moet deze film destijds met de verkeerde muts op gekeken hebben, want hij is een stuk beter dan ik in mijn eerdere commentaar van 23 januari 2012 laat doorklinken. Ik heb mij tijdens deze herziening best vermaakt en mijn waardering dan ook verhoogd naar 3,0*.

Schrijnend psychodrama over een jonge, alleenstaande moeder die door een afgrijselijke wraakactie van haar ex-partner voor het leven getekend is. De serene verhaallijn tracht nergens valse sentimenten op te wekken. Dat én de indrukwekkende, ingetogen vertolking van Vicky Knight vormen de sterke punten van deze film, die aanzienlijk beter is dan de voorgaande films van Sacha Polak.

Uitgezonderd een handvol grappige scènes, een door de bank genomen platvloerse komedie, die mij niet erg kan bekoren. Best pijnlijk om te zien dat Robert de Niro —met zoveel mooie filmrollen op zijn naam— in zoiets banaals terechtgekomen is.

Aan het gedegen commentaar van @sean hierboven heb ik eigenlijk weinig toe te voegen. De voluptueuze Vidya Balan is ideaal gecast als de sensuele filmster, die de hypocriete fatsoensregels van de Zuid-Indiase filmindustrie in de jaren ’80 aan haar laars lapt om haar doel te bereiken.

Ik heb de veelzijdige Balan eerder aan het werk gezien in Guru (2007) en als protagonist in Kahaani (2012). Met name in deze laatste film laat zij zien op dit moment een van de allerbeste actrices van India te zijn. Haar sterke optreden in The Dirty Picture komt voor mij dus niet helemaal als een verrassing, maar dat maakt mijn waardering niet minder groot.

Onmiddellijk na het “Him”-verhaal deze “Her”-versie bekeken, hoewel ik daar eigenlijk weinig zin in had gelet op de inhoud van de eerste film. Meer van hetzelfde. Daar was ik vooraf al bang voor, terwijl ik hoopte dat deze kant van het verhaal over verdrietverwerking meer diepgang zou bevatten. Maar dat valt dus tegen, ondanks het prima werk van Jessica Chastain.

De beide films over Eleanor Rigby en haar man Conor vrijwel naadloos achter elkaar bekeken, beginnend met de “Him”-versie. Een bijzonder experiment van Ned Benson, maar dat wil niet zeggen dat de films bijzonder zijn. De verhalen kabbelen maar een beetje voort zonder veel hoogte- of dieptepunten. Het dagelijkse wel en wee van de beide protagonisten is in mijn ogen niet interessant genoeg om daar twee keer anderhalf uur een camera op te richten. Net aan een zesje, meer kan ik er niet van maken. Al met al wel een lange zit.

Het is dat James Franco c.s. het er met opzet duimendik bovenop legt, anders zou ik mij kunnen voorstellen dat dit de slechtste film aller tijden is. Vooral zijn vette geschmier —hoewel doelbewust— begon mij binnen de kortste keren te irriteren. Het split screen einde vind ik wel aardig. Ik weet nog niet of ik mij ooit aan “The Room” zal wagen.

In zijn speelfilmdebuut waarschuwt regisseur Rubin voor de gevaren, die schuilgaan achter het misbruik en/of het onverantwoord gebruik van sociale media. Zijn verhaallijnen over chatten, internetporno en identiteitsfraude zijn slechts losjes met elkaar verweven en bieden aan het eind de kijker ruimte om zelf zijn of haar conclusies te trekken. Vooruitgang is mooi, maar je moet er wel mee om kunnen gaan en beducht zijn voor het feit dat er heel wat kwaadwilligen rondlopen in de boze internetwereld.

Psychologisch drama over een lesbische relatie in een joods-orthodox milieu. Een echte acteursfilm met een solide verhaal en drie protagonisten, die de nodige overtuiging in hun vertolkingen weten te leggen. Prima film.

Helemaal niet slecht in zijn genre, maar had cinematografisch beter gekund. Sia LaBeouf speelde sterk en Sarah Roemer was een verrassing voor mij.

Remake (met genderwisseling) van de gelijknamige film uit 2000. Over het algemeen heb ik het niet zo op remakes, maar dit is een aangename romantische film met een forse scheut surrealisme. De film voegt op zich weinig toe en is per saldo dus eigenlijk overbodig.