Opinions

(K)luchtige film over een psychotherapeute, die Parijs verruilt voor Tunis om daar een eigen praktijk te beginnen. In een wereld met zowel westerse als Arabische invloeden levert haar confrontatie met cliënten en met autoriteiten een aantal hilarische taferelen op. Geen dijenkletser, maar wel leuk.

Wat actrices als Shailene Woodley en Kate Winslet te zoeken hebben in een film met een verhaal dat het niveau van een armetierig, clichématig jongensboek nauwelijks ontstijgt, is mij een raadsel. Matig, zeer matig en maar niet te veel woorden vuil maken aan deze baarlijke nonsens.

Tragikomedie over een gesofisticeerde vrouw, die haar overspelige man met gelijke munt terugbetaalt: “(…) I've balanced our accounts.”

De rol van assertieve echtgenote is de altijd wat chique Norma Shearer op het lijf geschreven. Het leverde haar een Oscar op. Voor het overige draagt het acteerwerk hier en daar nog wat sporen uit het stomme filmtijdperk, maar over het algemeen genomen heeft de film de tand des tijds goed doorstaan. Een van de betere films in dit genre uit de beginjaren '30.

"Commedia all'italiano" met heel mooie rollen van Marcello Mastroianni, de toen pas 15-jarige Stefania Sandrelli en Daniela Rocca (voorzien van hilarisch snorretje!).

Luchtige, grappige en gezellige film, die na 50 jaar nog niets van z'n charme heeft verloren.

Aantrekkelijke roadmovie over een vrijgevochten jongedame, die tijdens een tocht van het eiland Lesbos naar Istanbul v.v. de nodige wederwaardigheden ontmoet. Een geschakeerde film, variërend van een sensuele buikdans tot “oorverdovende” aandacht voor het actuele vluchtelingenprobleem op Lesbos.

De (h)eerlijke hoofdrol van Daphné Patakia heeft de nodige indruk op mij gemaakt. Een bijzonder aangename film met uitstekend acteer- en camerawerk en stemmige liedjes.

Puur artistiek gezien is Tarantino wellicht een genie. Maar het bedroevende is dat hij dat geniale misbruikt om zijn publiek te paaien door telkens weer op ingenieuze wijze met een overdonderende hoeveelheid gruwelijk geweld op de proppen te komen. Steeds hetzelfde kunstje, zij het in een andere verpakking. Nu in de vorm van een spaghettiwestern, een belachelijke keuze trouwens want het (wilde) westen van Amerika heeft nooit slavernij gekend. Maar ach, een kniesoor die daar op let.

Ik blijf mij erover verbazen dat er zoveel mensen zijn, die QT’s vulgaire obsessie met sadisme, wreedheden en nihilisme zien als een vorm van amusement. Toch zaken denk ik dan, waarvan je hoopt dat die nooit zullen doordringen tot je eigen leefwereld.

Naar verluidt wil Spike Lee om hem moverende redenen de film niet zien. Achteraf zeg ik: was ik ook maar zo verstandig geweest. Nu heb ik ‘m een minuut of twintig voor het einde vol walging afgezet. Na een korte onderbreking heb ik de rest van de avond genoten van Jeroen Krabbé’s Left Luggage. Wat een verademing.

Highschool films over scholieren die elkaars leven zuur proberen te maken, zijn er inmiddels te kust en te keur. Deze film voegt daaraan weinig nieuws toe. De protagonisten zien er veeleer uit als fotomodellen dan als studenten.

Een mooie reportage over een dag uit het (samen)leven in hartje Brooklyn, een smeltkroes van diverse etnische groeperingen. Jaren geleden heb ik een lang weekend mogen doorbrengen in een hotelletje niet zo ver van Stuyvesant Avenue, de straat waar de film zich afspeelt. Daarom zat ik met extra interesse de grote en kleine, humorvolle verhalen van de mensen daar te bekijken tot mijn rust plotseling wreed verstoord werd door de gewelddadige climax, waarin alle onderhuidse spanningen tot uitbarsting kwamen. Zonder twijfel heel erg realistisch, maar die climax gaf de film van het ene op het andere moment een totaal andere kleur. Toch wel jammer. Niettemin een prachtige film van Spike Lee met een geweldige rol van Danny Aiello.

Dit soort films struikelt vaak over zijn eigen voeten in een poging om het verhaal zo griezelig mogelijk te maken. Dikwijls leidt dat tot ontsporingen, die het verhaal eerder ridicuul dan spannend maken (wie loopt er nou opzichtig met een levensgrote bijl door de lange gang van een appartementengebouw?). Als er dan ook nog eens louche figuren onder bedden vandaan gaan kruipen, dan haak ik af. Ik heb daar in mijn prille jeugd nog wel eens in geloofd, maar sindsdien allang niet meer. Mijn waardering van deze film betreft dan ook enkel het eerste, enigszins mysterieuze deel wanneer je nog niet weet wat er feitelijk aan de hand is. Het laatste kwart is waardeloos.

Heftig en kwaadmakend misbruik- en rechtbankdrama, dat je niet in de koude kleren gaat zitten. Vooral de scènes met de jonge kinderen hakken er flink in dankzij het onwaarschijnlijk sterke acteerwerk van die kinderen, in het bijzonder van Hyeon-soo Kim als de vertederende Yeon-doo.

Film deed me denken aan Indictment: The McMartin Trial (1995), maar de kern van dát verhaal is een spiegelbeeld van deze film.

Indiana Jones-rip off over schatgravers in het hartje van Seoul. Op een aantal momenten wel vermakelijke avonturenfilm, maar het zwakke verhaal is er debet aan dat deze film geen blijvertje is. De beide dames Hye-sun Shin en Se-wan Park lijken enkel voor de versiering van de partij te zijn.

Weinig nieuws onder de zon in deze minderwaardige sequel van Hanyo over een puissant rijke familie, waar het streven naar macht en hebzucht hand in hand gaan met corruptie en decadentie. Film ziet er gelikt uit, maar een aantal merkwaardige scènes (los gestort geld, zelfmoord) doen in ernstige mate afbreuk aan de geloofwaardigheid van het verhaal, dat in zijn kern nogal sleets aandoet. Stukker minder dan zijn intrigerende voorganger.

Ik vind het knap dat er mensen zijn die nog wat kunnen maken van deze ongerijmde verzameling nonsens. Ik behoor helaas niet tot dat clubje “uitverkorenen”. Niet te veel woorden aan vuil maken derhalve, te meer niet omdat naast het belabberde script ook het camera- en acteerwerk bepaald niet denderend zijn.

De gelouterde actrice Mirjana Karanović is de absolute ster van deze film, niet alleen als protagoniste maar ook als debuterende regisseur van een zwaarmoedig psychodrama over een vrouw van middelbare leeftijd, die zich plotseling geconfronteerd ziet met twee uiteenlopende problemen. Enerzijds fysiek, anderzijds psychisch. Met beide moet zij op korte termijn in het reine zien te komen.

Dankzij haar sterke mimiek en lichaamstaal weet Karanović haar innerlijke gevecht op geloofwaardige wijze over te brengen op de toeschouwer. Een knappe prestatie, want het is zware kost.

Ik vind het nog altijd jammer dat de screwball comedies tijdens de oorlogsjaren van lieverlee uit de gratie zijn geraakt. Dit Loretta Young vehicle is een aardig voorbeeld van het onderhoudende karakter van het genre. Inhoudelijk stelt het natuurlijk weinig voor, maar ik kan daar als simpele filmconsument nog steeds heel erg van genieten.

De verfilming van Boris Pasternak's bekroonde boek door David Lean is in velerlei opzicht gedenkwaardig. Naast het dramatische verhaal trakteert de film de kijker op een spectaculaire en zeldzaam fraaie cinematografie én op de onvergetelijke muziek (Lara's Theme) van Lean's 'huiscomponist' Maurice Jarre.

Neem daarbij het sterke acteren van Omar Sharif, Julie Christie, Rod Steiger en Geraldine Chaplin (in een van haar eerste films) en je hebt een film, die ondanks zijn lengte (meer dan 3 uur), van begin tot eind boeit. Heel mooi.

Ik ben benieuwd naar de televisie-remake met Keira Knightley en Hans Matheson.

Niet slecht voor een miniserie, maar komt op alle fronten tekort ten opzichte van de film van David Lean uit 1965.

Dat geldt allereerst de rolbezetting. Waar Lean voornamelijk gebruik maakte van ervaren rotten, bestaat de cast van de remake vooral uit betrekkelijke nieuwkomers, met uitzondering van Sam Neill en Bill Paterson. Keira Knightley doet het niet slecht, maar was ten tijde van de opnamen van de serie nog veel te jong om de rol van Lara tot het einde toe geloofwaardig te kunnen maken.

De soundtrack van deze televisiefilm kan in de verste verte niet tippen aan de prachtige muziek van Maurice Jarre (Lara's Theme).

Meest opvallende verschil vind ik evenwel de cinematografie. De remake is vrij sober verfilmd, daar waar David Lean het publiek trakteert op prachtige en uitbundige beelden.

Daar staat tegenover dat regisseur Campiotti het boek van Pasternak beter volgt dan Lean destijds deed, hoewel ook hij zich de nodige vrijheden veroorloofd.

Al met al niet onaardig, maar eigenlijk een beetje overbodige remake.

Vermakelijke actiefilm over een high-tech dievenbende, waarvan de leden zonder uitzondering een dubbele agenda hebben. Film neemt zichzelf niet al te serieus en dat heb ik dus ook maar niet gedaan. De humor komt niet echt van de grond, maar aan geweld geen gebrek. De gelikte vormgeving en de aanwezigheid van een aantal erg mooie vrouwen zijn er mede debet aan dat ik de film toch een ruime voldoende geef.

Het commentaar van Spetie kan ik ten volle onderschrijven. Het is een onverslijtbaar huwelijksdrama over een echtpaar, dat door de leeftijdskloof langzaam maar zeker uit elkaar groeit. De film heeft in de loop van de tijd nauwelijks iets van zijn kracht verloren vanwege het boeiende en in feite tijdloze verhaal én de voortreffelijke acteerprestaties. Walter Huston (de vader van regisseur John Huston) zet een rol neer die staat als een huis. Voor Ruth Chatterton (in haar laatste film die ertoe doet) en Mary Astor geldt eigenlijk hetzelfde. De nog jonge David Niven komt ook nog even piepen in een vroege bijrol.
Gezien het geringe aantal stemmen een vergeten pareltje van meester-regisseur William Wyler, vrees ik. Prachtige poster trouwens!

Film bracht niet helemaal wat ik ervan verwachtte op basis van de synopsis. River Phoenix en Lili Taylor zijn weliswaar erg goed bezig, maar het verhaal wist mij niet echt te boeien. Misschien was ik niet in de juiste stemming en moet ik de film binnenkort maar eens een herkansing geven.

Boeiend drama met een ingetogen Donna Bae (Cloud Atlas) als alcoholistische politiechef, die zich ontfermt over een jonge tiener, die thuis door haar stiefvader en grootmoeder mishandeld wordt. Het verhaal kabbelt aanvankelijk vrij rustig voort, maar komt vanaf het moment dat duidelijk wordt dat de politiechef lesbisch is in een stroomversnelling vanwege de implicaties die haar verhouding met het jonge meisje heeft voor de buitenwereld. Valse verdachtmakingen, zeker ook vermeend kindermisbruik, kunnen verstrekkende gevolgen hebben.

Ana: “Nobody knows where I am. Not even me.”

Hartverscheurende televisiefilm over vrouwenhandel, gedwongen prostitutie en uitbuiting. Er gaat veel geld om in die handel en elke vorm van menselijkheid is de handelaren en hun trawanten vreemd. Eenmaal in handen van die gewetenloze beesten ben je kansloos.

“We are everywhere,” verklaart Ana tegen de rechercheurs, “People only have to look.” Schokkend.

De gebeurtenissen, die ten grondslag hebben gelegen aan deze film, hebben in het Verenigd Koninkrijk voor het eerst in meer dan 200 jaar geleid tot nieuwe wetgeving inzake mensenhandel en uitbuiting.

Snel vervelend wordende film over een jong meisje, dat ontdekt verliefd te zijn op een veel oudere kennis van vroeger. Een interessant uitgangspunt, dat in deze film evenwel nauwelijks uit de verf komt. Het is veeleer een aaneenschakeling van weinig zeggende scènes. De samenhang is vaak ook ver te zoeken. Vooral saai dus. En de soundtrack met vrijwel uitsluitend jazz helpt ook al niet.

Film over de zelfreflectie van een geestelijk en lichamelijk gepijnigde filmmaker. Afgezien van de sterke rol van Antonio Banderas en de indrukwekkende monoloog van Asier Etxeandia deed de film mij niet zoveel. Almodóvar heeft meerdere films gemaakt die mij beter zijn bevallen.

Uitstekend psychologisch misdaaddrama met een formidabele rol van Kathy Bates, die voor zover ik mij kan herinneren eigenlijk nooit verzaakt. Ook Jennifer Jason Leigh is goed bezig in een bedachtzame rol. Regisseur Hackford neemt de tijd om het gelaagde verhaal rustig uit de doeken te doen. Door te spelen met koude en warme kleuren zet hij het wat onderkoelde heden af tegen het temperamentvolle verleden met zijn geregeld hoog oplopende emoties. Zonder meer een voortreffelijke film waar m.i. weinig op aan te merken valt of het moet zijn dat Bates zonder enige bescherming naar de zonsverduistering kijkt. Dat is wel erg onverstandig, dan wel onwaarschijnlijk.

Donkere film over een politieonderzoek op een afgelegen boerderij, waar begin jaren 80 drie lijken worden gevonden. De hoofdrol lijkt weggelegd voor het mateloos consumeren van wodka. Ik houd zelf ook wel van een borreltje op zijn tijd, maar dit wansmakelijke gedrag staat mij enorm tegen. Zozeer dat ik het achteraf een waardeloze film vind. De latere films van regisseur Wojciech Smarzowski spreken mij meer aan.

Kroniek over de dagelijkse beslommeringen van bewoners van een woonkazerne, voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Vanwege de tijdspanne een film met twee gezichten, die niet ten onrechte vaak vergeleken wordt met Letyat Zhuravli (1957). Zowel qua verhaal, als ook qua acteer- en camerawerk vind ik deze laatste evenwel een betere film. Nochtans is ook deze zeer de moeite waard in weerwil van de Sovjet-propaganda bij het uitbreken van de oorlog.

Soms werkt het heel goed en spanningverhogend wanneer de crux van een verhaal lang op zich laat wachten. Soms werkt dat echter averechts. Dat is hier het geval. Veel te laat komt de film met een enigszins plausibele verklaring voor het telkens weer spoorloos verdwijnen van het meisje. Daarnaast is het science fiction-achtige einde tenenkrommend. Achteraf afgezien is enkel het eerste deel van de film, waarin het meisje nog erg klein is, het leukst vanwege het kittige acteerwerk. Alles wat daarna komt is veeleer matig te noemen.

Meeslepend portret van een bont huishouden in een onvriendelijke omgeving. Er moeten met enige regelmaat noodverbanden worden aangelegd om de boel bij elkaar te houden. Een bruisende rollercoaster met een hoog knuffelgehalte. De cast is goed op dreef met de guitige Dżada Selim als uitblinkster.

Dartel en bijzonder grappig vervolg van de Doinel-serie, dat zijn komische hoogtepunt vindt in de verrassende cameo van Monsieur Hulot (Jacques Tati). Film is gevuld met leuke dialogen en geestige scènes, in het bijzonder de contacten met de buurtbewoners.