Opinions

Matige romcom over een slechte communicatieve relatie tussen een koppig vader en zijn halstarrige zoon en hoe Facebook tot een oplossing zou kunnen brengen. De protagonisten missen de uitstraling om een dergelijke film te kunnen dragen. Een film om snel vergeten.

Op zich een intrigerende film over een Thaise familie, die geteisterd wordt dramatische gebeurtenissen. De moeder (mooie rol van Sinjai Plengpanit) probeert de boel nog enigszins bij elkaar te houden. Regisseur Sakveerakul komt met een geschakeerd verhaal over adolescentie, traumaverwerking, homoseksualiteit en alcoholisme, maar blijft daarbij nogal aan de oppervlakte. Bovendien schenkt hij m.i. te veel aandacht aan het in mijn ogen niet bijzondere tienerbandje, terwijl de lotgevallen van de vermiste dochter en haar lookalike volgens mij een veel interessanter onderdeel van de film vormen. Mijn tweede kennismaking met Laila Boonyasak, een prima actrice wat mij betreft.

Na een nogal slapstickachtig begin ontwikkelt de film zich van lieverlee tot een serieus romantisch verhaal. Maar de rare zijsprongen —die vooral voor rekening komen van de twee collega’s van de vrouwelijke protagonist— blijven, waardoor de film als geheel nogal devalueert. Al dan niet opzettelijk bedoeld is het acteerwerk tamelijk over de top. Erg matig dus.

Van het handvol films, waarin Diane Ladd samen speelt met haar echte dochter Laura Dern, is dit met voorsprong de beste. Beiden zijn uitstekend op dreef in dit sfeervolle drama in het broeierige zuiden van Amerika tijdens de depressiejaren. Wonderlijk maar ook begrijpelijk dat beiden genomineerd werden voor een Oscar voor hun rol in deze film. Als ik had moeten kiezen zou mijn voorkeur uitgegaan zijn naar Diane Ladd, die hier als strijdvaardige feministe een sublieme rol wegzet.

De veel te jong gestorven Brittany Murphy is geen topactrice, maar ze is met haar karakteristieke pruilmondje altijd wel leuk om naar te kijken, vooral in onschuldige niemendalletjes als deze film. Het stelt meestal weinig voor, maar wel aangenaam tijdverdrijf op momenten dat er niets anders voorhanden is.

Schattige familiefilm met grappige dialogen. Een feel good-movie voor het hele gezin. Vooral Joey King (Ramona) is erg goed op dreef.

Aardige psychologische western met Veronica Lake in een ongebruikelijke rol, maar wel een die haar op het lijf geschreven is als de manipulatieve spin in het web. Verder niet erg bijzonder, maar de film kijkt best lekker weg. Arleen Whelan is een absolute schoonheid, die helaas in veel te weinig films te zien is.

Depressieve film over drie jonge mensen, die enigszins verloren in het leven staan. Als karakterstudie niet bijzonder geslaagd, want het verhaal vermijdt de echte pijnpunten en blijft te veel aan de oppervlakte. De cinematografie van de spectaculaire winterlandschappen tilt de film desondanks naar een redelijk niveau.

Film met twee gezichten. Het eerste deel over het maken van een documentaire deed me heel weinig. Vanaf het moment dat de (politieke) bewustwording van de jongeren na een traumatische ervaring op scherp gezet wordt, verdwijnt het liefelijke en vrolijke karakter van de film om plaats te maken voor een grimmig verhaal over verzet tegen corruptie en niets ontziend machtsmisbruik. Dat tweede deel is daarmee meteen een stuk interessanter. Knap hoe heden en verleden cinematografisch met elkaar verweven worden.

Het verhaal van deze film is nogal aan de magere kant. Er gebeurt niet zoveel en dat is jammer, want de scenery, de cinematografie en het acteerwerk zijn prachtig. Vooral Salameh Feyzi (in de rol van oma) springt eruit.

Ik ken nog niet zo veel films uit Iran. Ik heb er nu een paar gezien van Asghar Farhadi en van Bahman Ghobadi, maar wat ik gezien heb is van een uitzonderlijk niveau. Naar aanleiding van bovenstaand commentaar van @rokkenjager, ga ik nu naarstig op zoek naar Children of Heaven.

Weinig bijzondere Bollywood musical met een al te bekend en dus voorspelbaar verhaal. Urmila Matondkar straalt als altijd, maar ik zie haar toch liever in echte drama’s dan in dit soort bouquetreeksverhaaltjes.

In de loop van de eeuwen zijn er heel wat misdaden gepleegd uit naam van de Katholieke Kerk. Deze docudrama-achtige film van Marco Bellocchio vertelt het verhaal van de ontvoering (plus nasleep) van een joodse jongen op het moment dat de Kerkelijke Staat onder leiding van paus Pius IX door toedoen van Garibaldi c.s. op instorten staat. Het is een intrigerend drama dat jammer genoeg uitgaat als de spreekwoordelijke nachtkaars.

Ook na herziening kan deze beroemde Kurosawa mij niet echt bekoren. De cinematografie en settings zijn verreweg het beste deel van deze film. Het verhaal over wat je denkt/wilt dat er gebeurd is, is niet erg bijzonder in mijn ogen en het acteerwerk vind ik ronduit veel te theatraal met als negatieve uitschieters de lachsalvo’s. Het zal door Kurosawa zo wel bedoeld zijn, maar bij mij schoten daarbij de veters uit mijn schoenen.

Overdrijven is een kunst. Jerry Zucker heeft eerder bewezen dat hij die kunst als een van de besten beheerst, zodat ook flauwe grappen vaak toch wel aankomen. Het is daarentegen jammer dat de film veel gelijkenissen vertoont met soortgelijke kluchten en op zich weinig nieuws te bieden heeft. Het stichtelijke einde is in mijn ogen een miskleun. Ongetwijfeld goed bedoeld, maar het past voor geen meter bij het kolderieke scènes die eraan voorafgaan.

Hafsia Herzi laat zich van haar beste zijde zien in dit psychodrama over een verloskundige, die zich na een opzichtige leugen tegen een one-night-stand de pasgeboren baby van haar beste vriendin toe-eigent. Een indrukmakende film met een ongemakkelijk verhaal.

Fascinerende biopic over Ray Charles, een van de meest invloedrijke Amerikaanse entertainers van na de Tweede Wereldoorlog. Ik ben vanaf eind jaren 50 al een fan van zijn muziek, maar ik heb nooit geweten dat hij privé zo’n turbulent leven heeft geleid. En het schijnt in werkelijkheid allemaal nog heftiger geweest te zijn dan de film laat zien.

Jamie Foxx kruipt in deze film echt in de huid van Ray Charles. Dat heeft hem terecht een Oscar opgeleverd. Maar het draait uiteindelijk natuurlijk om de fantastische, tijdloze muziek. In mijn jonge jaren heb ik zijn singeltjes grijs gedraaid. Nu nog kan ik daar met volle teugen van genieten.

Een foute politiekapitein, een empathische kampgevangene en een rechtlijnige SS-officier moeten ieder voor zich postuum verantwoording afleggen voor hun overwegingen en gedragingen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het levert een bijzonder oorlogsdrama op.
Door zijn aparte aanpak maakt de regisseur er als het ware een acteercontest van, die overigens niet geheel verrassend met verve gewonnen wordt door Konchalovskiy’s eigen vrouw Yuliya Vysotskaya. Hoewel de structuur van de film soms storend werkt op de voortgang van het verhaal, is het eindresultaat beklijvend genoeg dankzij een handvol indringende scènes.

Rustige karakterstudie over twee halfbroers, die al dan niet met de nodige tegenzin naar de begrafenis van hun gehate vader gaan. Bij die gelegenheid worden zij niet alleen geconfronteerd met verrassingen, maar vooral met hun eigen gevoelens jegens het verleden. Een mooi drama met aansprekende optredens van Ethan Hawke en Ewan McGregor. Ik hoop hen nog vaker tegen te komen in dit soort rollen.

Opnieuw een mooie verfilming van een Carrie Slee boek over huiselijk geweld en seksuele intimidatie op school. Helaas kent de verhaallijn over de mishandeling thuis een teleurstellende ontknoping. De confrontatie tussen vader en zoon is een afknapper en past op geen enkele wijze bij de opgebouwde spanning. Wonderlijk bovendien dat al zijn vrienden en ook zijn oma daarvan getuige zijn! Waar komen die plotseling allemaal vandaan?
Maar verder is er weinig mis met deze film. Het acteerwerk van de jongelui is prima en stukken beter bijvoorbeeld dan dat van hun leeftijdgenoten in veel van de Amerikaanse high school films.

Dramatisch liefdesverhaal met een ascetisch sausje. Tamelijk zware kost en niet helemaal mijn ding. Ik ben sowieso geen liefhebber van de boeken van W. Somerset Maugham.

Maar er wordt goed geacteerd en ook het einde is best de moeite waard.

Rauwe film over een beschadigde familie, die nog steeds lijdt onder de naweeën van de Tsjetsjeense oorlog. De grauwe, stoffige omgeving vormt een passend decor voor het donkere verhaal over een jonge vrouw, die als kind slachtoffer was van de terreuraanslag op een school in Beslan (Noord-Ossetië) en op latere leeftijd aarzelend probeert te ontsnappen aan de terreur van haar overbezorgde vader. Je wordt er niet vrolijk van.

Net als in veel andere landen heb je ook in Marokko aan de ene kant conservatieven (gesteund door de geestelijkheid), die weinig tot niets moeten hebben van de moderne, meer westerse denkbeelden aan de andere kant van de samenleving, dat hunkert naar meer vrijheden. In dit giftige klimaat werd Nabil Ayouch’s vorige film Much Loved (2015) over prostitutie in Marokko verboden.

In reactie komt daarop komt Ayouch met een film over het verzet van personages met diverse achtergronden om zich te bevrijden van de traditionele keurslijven, waarin zij zich bevinden. De film is ietwat onevenwichtig, maar de boodschap is duidelijk. Jammer is wel dat een van de oorzaken van de ellende —de standaardisering van het onderwijs zo’n 30 jaar geleden— wat vluchtig wordt afgedaan. Ayouch had mijns inziens meer werk moeten maken van de link tussen de impact, die die maatregel heeft gehad, en de huidige onvrede.

"As time goes by" (Casablanca, 1942). Heerlijke nostalgie.

Mooie, zorgvuldig opgebouwde film over de vèrstrekkende gevolgen van valse schaamte.

Kate Winslet heeft voor haar rol terecht een Oscar en de BAFTA Award gekregen. Ook Ralph Fiennes is goed op dreef.

P.S. De mening van AddictedToMovies (27 juni 2010) raakt kant noch wal. Het is een pseudo-analyse van iemand, die van de film totaal niets begrepen heeft.

Minutieuze reconstructie van een onderzoek door de FBI naar een gelekt document over de Russische bemoeienis met de Amerikaanse presidentsverkiezing in 2016. Hoewel er op zich niet zo veel gebeurt toch wel fascinerend om te zien hoe de onderzoekers te werk gaan. Er wordt echt niets aan het toeval overgelaten. Fraai om te zien hoe Sydney Sweeney als verdachte al haar emoties schijnbaar moeiteloos over het voetlicht brengt.

Een van Hitchcock's betere films, waarin de spanning heel langzaam opgebouwd wordt. In het begin gebeurt er eigenlijk heel weinig, maar naar het einde toe wordt het steeds spannender.

Natuurlijk is dit een "ouderwetse" film. Mind you, hij is 70 jaar oud. Maar het is wel degelijk een spannend meesterwerkje met voortreffelijke acteurs en actrices. De film ook die Joan Fontaine destijds qua populariteit deed uitstijgen boven haar oudere zuster Olivia "Gone with the Wind" de Havilland. Terecht, zelden iemand gezien die zo treurig kan kijken als de bijzondere knappe en innemende Joan Fontaine.

Overigens de beide zusters De Havilland leven nog, resp. 94 (Olivia) en 93 (Joan) jaar oud. Ze hebben al vanaf het begin van hun filmcarrières ruzie met elkaar (naijver) en naar verluidt hebben ze elkaar al sinds 1975 niet meer gesproken.

Je kunt je afvragen of het verstandig is een remake te maken van een klassieker van Alfred Hitchcock. De spannende roman van Daphne du Maurier leent zich heel erg voor verfilming, maar bij remakes ga je automatisch vergelijken. Dan schiet deze film schromelijk tekort ten opzichte van het meesterwerk uit 1940; een van Hitchcock's beste films.

Dat gaat niet alleen op voor het spanningsniveau, maar voor het acteerwerk over de hele linie. Kristin Scott Thomas heeft weliswaar goed gekeken naar de stijlvolle, uitermate kille vertolking van Judith Anderson in de Hitchcock-versie, maar zij kan daar bij lange na niet aan tippen. Mutatis mutandis geldt dat ook voor Lily James en Armie Hammer in vergelijking met de sublieme rollen van respectievelijk Joan Fontaine en Laurence Olivier.

Deze heftige film over radicalisering vertelt het verhaal over twee broers, die ieder voor zich in Syrië verstrikt raken in de bloederige tentakels van IS. De film ziet er realistisch uit met af en toe zeer schokkende beelden. Ik heb geen verstand van rapmuziek, maar de afsluiting vind ik wel mooi. Uitstekende vertolking van Aboubakr Bensaïhi. Het lijkt inmiddels haast onvermijdelijk om Lubna Azabal tegen te komen in films over het Midden-Oosten.

Biopic over de bekende, maar o zo eigengereide auteur J.D. Salinger. Afgezien van het sterke optreden van Nicholas Hoult in de titelrol vond ik het geen bijzonder boeiende film.

Het boek van Salinger over een dolende tiener, waaraan de filmtitel is ontleend, is zonder meer een stuk beter.

Film heeft z'n populariteit volgens mij vooral te danken aan de buitenproportionele waardering voor de erg korte carrière van James Dean - hij heeft maar 3 films gemaakt! - en aan de dramatische dood van de beide hoofdrolspelers. Als acteur vind ik James Dean niet echt opvallend. En dat geldt ook voor het verhaal van deze film. Destijds was het thema van weerbarstige pubers wellicht controversieel, maar inmiddels heeft dat nogal geleden onder de tand des tijds.

Je moet de film 'n keer gezien hebben, vanwege de hoofdrollen van twee filmlegendes, maar eigenlijk is dát het enige bijzondere aan deze film.