Opinions

Wat een film! Wat een relaas, dat een jong meisje haar ongeboren baby in haar buik vertelt over de gruwelijkheden, die zij als kindsoldaat in een rebellenleger heeft meegemaakt. Zonder meer groots de wijze, waarop de jonge en onervaren Rachel Mwanza haar centrale rol invult, mede gezien haar wel heel bijzondere achtergrond. Het soms overdonderende camerawerk geeft de film een extra dimensie. Treffende poster ook.

In meerdere opzichten een indrukwekkende, realistische film, die je op ongemakkelijke wijze confronteert met een hedendaagse, afschuwelijke werkelijkheid. Misschien niet de meest geëigende film om op kerstavond te bekijken, maar ik ben toch blij dat ik 'm heb opgezet. Ik werd er stil van en een moment van reflectie is op zo'n avond zeker zo gepast.

Coming-of-age film over twee jonge tieners, die in alles elkaars tegenpolen zijn. De jongen is opstandig en hardleers, het meisje voldoet gedwee —zij het met forse tegenzin— aan de wensen van haar vader. Tussen hen groeit langzaamaan wederzijds begrip en steun.

Er zitten een handvol ontroerende scènes in, maar de film brengt over het geheel genomen weinig nieuws. De ontknoping is naar mijn smaak ietwat te geforceerd.

Zo is het precies. Gewoon een leuke film zonder veel pretenties. De kinderen stalen de show.

3,0.

Bij vlagen spannende film noir met een paar aardige, nogal onverwachte wendingen. Helaas wordt de film naar het einde toe tamelijk oppervlakkig afgehaspeld, alsof de filmmakers niets beters konden bedenken dan de belagers van het familiegeluk maar uit de weg te ruimen. Voelt toch aan als een zwaktebod.
Joan Bennett en Jason Mason zijn uitermate gekipt voor dit soort drama’s, maar beiden hebben wel betere films op hun naam staan.

Een heel apart geconstrueerde film, die je al vrij snel aan je stoel kluistert. Een wonderlijk romantisch drama in de vorm van een psychologisch mysterie, dat alleen maar open einden kent. Erg mooi gedaan. Bovendien zeer fraaie rollen van Nikolaj Lie Kaas en een wonderschone Maria Bonnevie (die ik mij altijd zal herinneren om haar fenomenale huilscène in Izgnanie, maar dat terzijde).

Typisch zo'n film, die je na een tijdje nog een keer moet zien. Ik sluit niet uit dat mijn waardering dan omhoog gaat.

Ik herinner mij nog dat ik in november en december 2000 's avonds laat samen met mijn zoon ieder avond tot halverwege de nacht via CNN de ontwikkelingen in Florida probeerde te volgen. Wij vonden dat destijds beide superspannend.

Iets van die spanning is nog wel terug te vinden in de film, maar omdat de afloop bekend is, is het toch een stuk minder dan de werkelijkheid van toen. Niettemin een goede film met een topcast. Maar, zoals gezegd, je weet vooraf al hoe het verhaal eindigt en dat is best jammer.

Actiekomedie met een topbezetting en daardoor hoge verwachtingen, maar na een sterk begin kukelt de film van lieverlee nogal in.

Nog meer over de top dan deel 1 en daardoor een stuk leuker. De verhaallijn is enkel een excuus om een groot aantal kolderieke scènes aan elkaar te rijgen. De cast is in topvorm. Het plezier straalt er vanaf. Vooral de optredens van John Malkovich en Helen Mirren én de karakterontwikkeling van Mary-Louise Parker zijn hilarisch. Zoals papaEd hiervoor schrijft een heerlijke film om een verregende middag of avond door te komen.

Ik heb deze film altijd gezien als dé ultieme Jean Harlow-film. Daarin heeft deze herziening geen verandering gebracht. Gesteund door een uitbundig decolleté trekt Harlow heel de film naar zich toe met haar kostelijke, onbeschaamde en sarcastische oneliners: ”I suppose he asked you if he could use your lipstick.” De twee jaar later ingestelde Hays Code maakte tot halverwege de jaren ’60 dergelijke, seksueel geladen films zo goed als onmogelijk.

Clark Gable zou zijn rol decennia later nog een keer spelen in de vrij tamme remake uit 1953, Mogambo, met Ava Gardner in de Harlow-rol. Maar zoals vaak met remakes blijft die film ver verwijderd van het origineel.

Gezien het onderwerp –een onderzoek door de Zuid-Afrikaanse Waarheids- en Verzoeningscommissie– is de film zeker de moeite van het bekijken waard. Het acteerwerk is goed verzorgd. Vooral de interactie tussen Hendricks (Jamie Bartlett) en Mpondo (Chiwetel Ejiofor) zorgt voor een aantal boeiende scènes. Maar in weerwil van een aantal rauwe beelden vind ik het een nogal mat geheel. Jammer dat Hilary Swank nauwelijks een rol van betekenis heeft en naar mijn gevoel een beetje als beeldvulling wordt gebruikt.

Een domme film over domme mensen. Allicht prikkelend bedoeld in een ietwat conservatieve samenleving, maar schiet zowel qua inhoud als qua uitvoering tekort. Mist een essentieel bestanddeel van komedies, t.w. leuke grappen. Gewoon zonde van de tijd.

Sinds Audrey Hepburn, Cary Grant e.a. in soortgelijke films speelden meer dan een halve eeuw geleden is het thema een beetje oudbakken en uitgemolken. Weinig verrassend derhalve. Maar het moet gezegd: de humor maakt wel wat goed.

Eerste deel van een tegenvallende trilogie over corruptie bij de politie in West Yorkshire. Het slordige script laat je met een onbevredigend gevoel achter, omdat het verhaal meer vragen oproept dan er antwoorden gegeven worden.

In deel twee van de trilogie over corruptie bij de politie in West Yorkshire gaat het nauwelijks over de zoektocht naar de beruchte Yorkshire Ripper, maar veeleer over de onderlinge animositeit van corrupte politiemensen, die het onderzoek op alle mogelijke manieren tegenwerken. Met zulke handhavers van de wet heb je geen onderwereldfiguren nodig...

In het laatste deel van de trilogie over corruptie bij de politie worden weliswaar een aantal losse eindjes, die blijven hangen waren uit de voorgaande delen, opgelost maar dat kan deze teleurstellende serie niet redden. Voornaamste minpunt: de diverse delen vergeten spannend te worden, terwijl dat volgens mij toch een basisvoorwaarde is voor een misdaadserie. Enig pluspunt: Sean Harris, die een aardige rol neerzet als het ultieme voorbeeld van een corrupte, niets en niemand ontziende inspecteur.

Ik lees in de diverse commentaren dat er kwaliteitsverschillen zouden zijn tussen de drie delen. Het zal wel aan mij liggen, maar die verschillen zijn mij niet opgevallen. Ik vind de drie episodes allemaal erg matig.

Als je deze trilogie vergelijkt met bv. het Zweeds/Deense Bron/Broen (2011), dan is dit drie keer niks.

Net als de voorgaande films van regisseur Sean Baker een bijtende karakterstudie, deze keer over Texanen, die min of meer leven aan de zelfkant van de samenleving en slechts met pijn en moeite het hoofd boven water kunnen houden zonder uitzicht op significante verbetering.

Geen topfilm maar wel een broeierige rollercoaster die van begin tot eind weet te boeien. Simon Rex zet een veelzijdige vertolking neer. Aangename kennismaking met Suzanna Son als zijn love-interest.

Emotioneel drama over een jonge moeder, die keer op keer te maken krijgen met tegenslagen. Gezien haar beproevingen is het geen verrassing dat de film eindigt in een tranendal.

Ik ben niet echt een balletliefhebber, maar naar de opvoering van “The Red Shoes” door Moira Shearer, Léonide Massine en Robert Helpmann heb ik toch gefascineerd zitten kijken. Erg mooi. De tweede opvoering van dat ballet met een hoofdrol voor de spotlight om de leemte in te vullen, is waarlijk een vondst. Om de balletscènes heen is een boeiend verhaal geweven over tiranniek perfectionisme, liefde en jaloezie, dat op zich eveneens de moeite waard is. Ook de settings en cinematografie zijn zonder meer top.

Kortom, opnieuw uitstekend werk van The Archers (P. & P.), die een hele serie indrukwekkende films op hun naam hebben staan.

Tegenvallende spionagethriller die liefhebbers van het genre mogelijk wel kunnen waarderen, maar ik werd er niet warm of koud van. De film heeft vooral in het begin en tegen het einde zo zijn momenten, maar zakt in het nogal gezapige middengedeelte regelmatig weg naar een bedenkelijk niveau. Met zo’n topcast had ik toch een veel betere film met meer spanning en intrige verwacht.

Pre-Hays Code film die helemaal gebouwd is rond Jean Harlow, die haar sexy uitstraling onbeschroomd gebruikt om op te klimmen op de sociale ladder. Zonder twijfel is Harlow een mooie vrouw, maar persoonlijk vind ik haar medespelers Leila Hyams en Una Merkel toch een stuk knapper. Dat men een stijve hark als Chester Morris de mannelijke hoofdrol laat spelen, doet de film geen goed.

Qua verhaallijn is deze film enigszins vergelijkbaar met Barbara Stanwyck’s Baby Face (1933), dat naar mijn smaak toch wel beter is, doodgewoon vanwege het feit dat Stanwyck een veel betere actrice is.

Zoals de titel al doet vermoeden een romantisch drama met een christelijk sausje over een vrouw, die na een traumatische jeugd als vanzelf in een bordeel belandt. Daar meldt zich ten tijde van de goudkoorts in het midden van de 19e eeuw haar redder in nood in de persoon van een arme boer, die eigenlijk te braaf is om waar te zijn. De rest van het verhaal laat zich raden.

Omdat Jean-Luc Godard bepaald niet tot mijn favoriete regisseurs gerekend mag worden, ben ik met de nodige scepsis aan deze film begonnen. Niet terecht blijkt achteraf, want Michel Hazanavicius komt met een verrassend sterke film over de kortstondige relatie tussen Godard en diens tweede vrouw Anne Wiazemsky, plus Godard’s transformatie tot een maoist. Dat alles gebaseerd op Wiazemsky’s autobiografische boek “Un An Après”. Mijn waardering voor deze film kan ook deels komen, omdat films over de revolutionaire meimaand van 1968 (nu 50 jaar geleden) mij bijzonder interesseren. Maar los daarvan schetst de film een scherp (niet erg positief) beeld van de zo lijkt het vaak raadselachtige, vrijwel altijd eigengereide regisseur.

Zoals mrklm hiervoor terecht opmerkt: "De beste film die Jean-Luc Godard nooit maakte."

Ik zal binnenkort —wellicht tegen beter weten in— toch nog eens wat films van Godard (opnieuw) bekijken. Met uitzondering van Vivre Sa Vie (1962) zijn die mij tot nu toe matig tot slecht bevallen, maar misschien moet ik mijn mening over hem herzien.

Epische film over de betrokkenheid van Amerikaanse intellectuelen bij de Russische Oktoberrevolutie van 1917.

Voor het eerste deel van de film moet je een beetje thuis zijn in Amerikaanse literaire kringen ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Hoewel ik bekend ben met enkele namen (Eugene O’Neill, Emma Goldman) ben ik te weinig daarin ingevoerd om dat deel van de film op waarde te kunnen schatten.

Voor mij werd de film daarom pas echt interessant vanaf de Russische revolutie: een enerverend verhaal, schitterend gefotografeerd en met prachtige rollen van Warren Beatty, Diane Keaton en Maureen Stapleton.

Nu is mij wel een beetje duidelijk geworden waarom deze revolutie geen poot aan de grond kreeg in de Verenigde Staten.

Rauwe gevangenisfilm, die er uit ziet als een mislukte reclameboodschap van “Victoria’s Secret” en “Beau Care”. Veel geweld, weinig verhaal en de meeste meiden zien er allesbehalve appetijtelijk uit. Kortom: rubbish!

Onopvallende Ozon met weliswaar fijne vertolkingen, maar het verhaal heeft te weinig vlees om de botten. François Ozon kan veel beter.

Deze smeltkroes van genres leidt tot een rare film, die alle kanten opschiet en uiteindelijk nergens landt. De som der dingen steekt nauwelijks boven de middelmaat uit en laat veel te veel vragen onbeantwoord. Een vage film.

’t Zal wel aan mij liggen, maar bij de drie films die ik van Jean Renoir gezien heb, is er niet één bij die mij kon boeien. Deze film gaat (denk ik) over de degeneratie van de aristocratie c.s. Hier en daar kom je wel een leuke scène tegen, maar verder is het vooral een warrig geheel met veel geschreeuw, drukdoenerij, zoutloze slapstick en halfgare partnerwisselingen alsof het een of andere ruilbeurs betreft. Ik heb met moeite het einde gehaald en pas voorlopig voor de andere werken van Renoir.

Film komt naar mijn mening wat moeizaam op gang. Maar geduld wordt beloond, want het tweede deel is een voltreffer. Vooral de scenes in de wachtkamer bij de psychiater en de verzoening met de schoonouders kwamen zeer echt en emotioneel over. Ik ben normaal gesproken geen Adam Sandler-fan, maar in deze film laat hij zich van zijn beste zijde zien. Ook de rest van de cast is in vorm. Wat Don Cheadle betreft vind ik dat geen verrassing, want die is vrijwel altijd goed.

Charlize Theron is zonder twijfel een van de mooiste Hollywoodsterren met acteertalent. Jammer genoeg is ze niet erg zorgvuldig met het uitkiezen van haar films. Reindeer Games is daar zo'n voorbeeld van. Gewoon een uiterst matige film over ... Ja, over wat eigenlijk?

Nou verwachtte ik er vooraf al niet veel van, want de meeste Affleck-films zijn maar moeizaam te pruimen, maar dan valt het nog tegen omdat ook regisseur Frankenheimer kwalitatief ver verwijderd blijft van zijn eerdere films. Zonde van mijn vrije avond.

Aardige politieke thriller over corruptie met Europese subsidiegelden. Het begin is nogal warrig, maar van lieverlee ontwikkelt het geheel zich tot een spannende film, zij het dat er hier en daar wat gaten en losse eindjes in het verhaal zitten.
De boodschappen aan het eind vormen min of meer een open deur. Ze laten enerzijds aan duidelijkheid niets te wensen over, maar voegen anderzijds weinig nieuws toe aan het verhaal.