Opinions

Hartverscheurende film over Turkse asielzoekers, die door gewetenloze mensensmokkelaars eerst helemaal kaal geplukt worden en vervolgens in meer dan barre omstandigheden in het grensgebied tussen Italië en Zwitserland aan hun lot overgelaten worden. Een hemeltergend verhaal, geïnspireerd door ware gebeurtenissen. Schrijnende film met een imposante hoofdrolrol van Necmettin Çobanoğlu.
Versloeg destijds in de strijd om de oscar voor beste niet-Engelstalige film o.a. Ju Dou. Ik ben blij dat ik niet hoef te kiezen, want ook dat is een indrukwekkende film.

Prachtige verzameling korte filmpjes met als rode draad mensen die door het lint gaan met alle gevolgen van dien. Een kostelijke satire die hier en daar over de top gaat, maar van begin tot eind zeer vermakelijk is. Regisseur Szifrón heeft het beste voor het laatst bewaard. De episode over de bruiloft vond ik in al zijn absurditeit het leukst. Ik heb erg genoten.

Nogal gezapige highschool romcom met weliswaar redelijk acteer- en camerawerk, maar een weinig interessant verhaal. Net aan voldoende, maar het houdt niet over.

Na het zien van de remake uit 2013 met Pauline Etienne in de titelrol realiseerde ik mij dat ik vrijwel niets meer wist van de oorspronkelijke verfilming door Jacques Rivette. Nou is die naam alleen al voldoende om enigszins huiverig te zijn om opnieuw aan de film te beginnen. Helemaal onterecht bleek dat niet, want in mijn ogen haalt dit origineel het niet bij de remake, die ondanks zijn tekortkomingen een stuk meeslepender is.

Er zitten ook een paar opmerkelijke blunders in de film. Zo is het aangename “Plaisir d’amour” een kwart eeuw later geschreven dan het boek van Diderot en is het blonde kapsel van zuster Thérèse wel heel erg jaren ’60. Ondanks dat alles toch wel goed te doen.

Een pakkende film over de incidentrijke lijdensweg van een jong meisje, dat tegen haar wil door haar familie in een klooster wordt gedumpt. Het verhaal, dat in feite één grote aanklacht vormt tegen de toenmalige misstanden in nonnenkloosters, is gebaseerd op de klassieke roman van de Franse filosoof Diderot en eerder verfilmd door Jacques Rivette (met Anna Karina in de titelrol). Het is te lang geleden dat ik die film gezien heb om nog een vergelijking te kunnen maken.
Het optreden van Pauline Étienne in de titelrol is mij uitermate goed bevallen. Ik ben minder te spreken over de andere rollen. Vooral Isabelle Huppert, doorgaans toch een degelijke actrice, valt erg tegen met haar tamelijk ongeïnspireerde vertolking van een lesbische moeder-overste. Jammer ook dat de structuur van het verhaal met zich meebrengt dat al in het begin —en ook door ingelaste scènes— de ontknoping min of meer aangekondigd wordt en dus nauwelijks nog een verrassing vormt. In weerwil van deze tekortkomingen een meeslepend drama met mooi camerawerk en prachtige —zij het iets te chique— kostuums.

Film over (obsessieve) tienerromantiek, sexting en de voorspelbare gevolgen van cyberbullying. Het interessante thema wordt goeddeels de nek omgedraaid door matig acteer- en camerawerk. Hoewel enigszins een tegenvaller, toch wel aan te bevelen aan studenten en middelbare scholieren.

Het slot van de film slaat letterlijk en figuurlijk in als een bom. Daaraan vooraf gaat een tamelijk rustig voortkabbelend verhaal over de liefdesrelatie van twee jonge mensen, die op totaal verschillende wijze omgaan met een trauma uit hun verleden en de daaruit voortgesproten verhouding met hun vader. Niet erg opwindend allemaal, totdat het slot het hele verhaal in een totaal ander daglicht plaatst en de kijker geschokt achterlaat. Die laatste vijf minuten of zo tillen de film uiteindelijk naar een redelijk hoog niveau.

Ik wil de film nog een keer bekijken om te zien hoe het voelt, wanneer je de verrassende afloop kent.

De beproefde formule over de onwaarschijnlijke relatie tussen een aan lager wal geraakte jonge vrouw en een succesvolle carrièremaker, beide gevolgen van hun jeugd, levert in dit geval een heel aangename romcom op. Tegen het einde wat aan de sentimentele kant wellicht, maar prima te doen (zeker rond de kerstdagen) dankzij de goede vertolkingen van Stanwyck en MacMurray in de eerste van vier films, die ze samen gemaakt hebben.

Pretentieuze film met een troebel verhaal over een getroebleerde man, die in een deels verzopen wereld obsessief op zoek gaat naar een mysterieuze vrouw. Toch knap dat er mensen zijn die hier iets zinnigs van kunnen maken. Zo kunstig ben ik niet.

Hartverwarmende film over een jongeman wiens leven op zijn kop gezet wordt, wanneer een klein meisje zich aan hem vastklampt na het overlijden van haar grootmoeder. Verrassend goedgevoel film pur sang met innemende acteerprestaties van het leidende duo. Fijn.

Zhangke Jia’s film over de transformatie van de Chinese samenleving naar een meer westers model levert een in mijn ogen wat onevenwichtige film op. Metaforen zijn soms een probaat middel om een boodschap over te brengen, maar je kunt ook overdrijven. Een overdaad aan metaforen maakt het moeilijker om het verhaal te doorgronden. Sommige critici zijn laaiend enthousiast over deze vroege Jia film. Ik ben dat een stuk minder.

Vroege Binoche film, waarin zij zich meer dan eens helemaal bloot geeft. Anders dan je zou verwachten bij een film, die zowel voor Juliette Binoche als ook voor regisseur André Téchiné de grote doorbraak in hun carrière markeerde, is het een weinig boeiende film die te pas en te onpas allerlei oninteressante zijpaden bewandelt. Ondanks de korte speelduur toch nog best een lange zit.

Matig drama over een buitenechtelijke affaire, uitmondend in chantage met noodlottige gevolgen. Afgezien van de mooie beelden van de fraaie omgeving en een handvol sensuele momenten een traag voortkruipende film met een weinig geloofwaardige twist op het einde.
Regisseur Antoinette Beumer heeft aanzienlijk betere films op haar conto staan.

Met gemak de meest waardeloze film, die ik in tijden gezien heb. In velerlei opzichten een aanfluiting. Zoals Ebenezer Scrooge ook al aangeeft, zonde van de tijd en moeite om daar veel woorden aan vuil te maken.

Ik ben door de bank genomen een liefhebber van de films van regisseur Oriol Paulo, maar deze film is mij niet meegevallen. Dat komt vooral door het zwabberende plot, dat iedere keer een andere kant uitschiet. Bovendien zijn een aantal patiënten in mijn ogen veel te dik aangezet. Dat werkt erg storend. Er zijn betere films gemaakt over een psychiatrische inrichting. Jammer.

Zoals het een film over een kunstenaar betaamt een verzameling schilderachtige plaatjes, vooral wanneer Christa Théret poseert. Het verhaal over haar relatie met Pierre-Auguste Renoir en diens zoon Jean, de latere filmregisseur, vond ik niet denderend. De soms feeërieke cinematografie maakt evenwel veel goed.

Politieke thriller over een omstreden onderzoek dat een Amerikaanse senaatscommissie destijds liet instellen naar de ondervragings- en martelpraktijken van de CIA na de aanslagen van 9/11. De film, die grotendeels gebaseerd is op een artikel in het tijdschrift Vanity Fair (juli 2007), richt zich vooral op de tegenwerkingen die de onderzoekers ondervonden bij de samenstelling en vervolgens de publicatie van het rapport.

Liefhebbers van politieke thrillers komen ruimschoots aan hun trekken. Ik vind het een informatieve en onderhoudende film met een toegankelijk verhaal en degelijk acteerwerk van Adam Driver en Annette Bening. Opmerkelijk dat de film de echte namen van alle betrokkenen gebruikt. Aandacht ook voor de slotcredits: een niet zo subtiel grapje van de filmmakers.

Ik kan me voorstellen dat de mensen van de Amerikaanse inlichtingendienst niet staan te glunderen bij het zien van deze film. Maar het is altijd raadzaam jezelf af en toe een spiegel voor te houden.

Een tekenend voorbeeld van de schizofrene verhouding tussen Israëlische autoriteiten en de Palestijnen. Door een samenloop van omstandigheden krijgt een eigenlijk tamelijk onschuldige buitenechtelijke relatie politieke dimensies, die niemand meer onder controle lijkt te hebben.

Een boeiende film, geïnspireerd door ware gebeurtenissen. Het plot zit knap in elkaar. De vier hoofdpersonages leveren eerste klas acteerwerk af, in het bijzonder Maisa Abd Elhadi.

Sensuele film over twee koppels, die een merkwaardige —want tegengestelde— karakterontwikkeling doormaken. Wat er aan verhaal in zit is amper te volgen, dus schat ik in dat de film primair gemaakt is met de bedoeling mooie plaatjes van mooie dames te tonen. Als dat inderdaad de bedoeling is, dan is de film wel geslaagd, maar dat wil niet zeggen dat ie ook een voldoende scoort.

Afgezien van zijn korte films was dit speelfilmdebuut de enige film van Joachim Trier die ik nog niet gezien had. Achteraf kom ik helaas tot de conclusie, dat ik daarmee weinig gemist heb. Het verhaal over twee tobbende en labiele aspirant-schrijvers wist mij op geen enkel moment te boeien. De acteerprestaties zijn niet slecht, maar daarmee is volgens mij alles gezegd.

Authentiek ogende film over de psychische teloorgang van een jonge vrouw, geïnspireerd door ware gebeurtenissen. Regisseur Schmid weet prima de verleiding te weerstaan om het schokeffect te verhogen met horrorelementen, zoals dat in andere films over “bezetenheid” vaak gebeurt. Zijn realistische aanpak komt de kwaliteit van de film ten goede. Temeer omdat het zo al schokkend genoeg is.

Mijn conclusie: hoed u —ongeacht de geloofsovertuiging die je aanhangt— voor priesters, dominees, imams en hun “beroepsgenoten”, die zich zonder noemenswaardige vakkennis gaan bemoeien met psychiatrische stoornissen. Hun interventies zijn vaak erger dan de kwaal.

Keiharde film waar je stil van wordt. Zou eigenlijk verplicht lesmateriaal moeten zijn op middelbare scholen.

Uiteraard hoort een flinke dosis spektakel bij een rampenfilm als deze, maar je kunt dat dermate overdrijven dat het lachwekkend wordt. Alsof dat nog niet genoeg is bewandelt de film ook nog een secundair verhaallijntje over een zeldzame hersenaandoening. Oftewel hoe kan ik zo veel mogelijk rampenscenario’s in één film stoppen. Grotesk.

Een tragikomedie over de gespannen relatie tussen een vader en een zoon wanneer een jonge vrouw plotseling ingrijpt in hun onderlinge verhouding en die van de ene op de andere dag op scherp zet. Op zich een aardig thema, maar het wordt jammer genoeg te weinig uitgediept. Niettemin best leuk, vooral dankzij de ervaren Hae-jin Yoo.

Ik weet niet of het aan Jesse Eisenberg ligt of aan mij, maar ik heb nog nooit een film van hem gezien (en dat zijn er inmiddels heel wat) waarover ik enthousiast kon worden. Deze film vormt daarop geen uitzondering. Normaal gesproken zijn films over het verzet of onderduiken tijdens de Tweede Wereldoorlog spekkie voor mijn bekkie. Van deze film werd ik evenwel warm noch koud.

Het vertelt een tamelijk onevenwichtig en afstandelijk verhaal over een beroemde mimeartiest, die zich tijdens de oorlog ontfermde over Joodse weeskinderen. Intrinsiek natuurlijk een aangrijpend verhaal, maar het komt naar mijn mening onvoldoende uit de verf. Jammer.

Gruwelijke film over het laatste levensjaar van Gwan-sun Yu, een verzetslegende in haar eigen land Korea. Als tiener belandt zij na een bloedig neergeslagen demonstratie tegen de Japanse bezetters in de gevangenis. Ongebroken ontpopt zij zich daar tot leidster van het verzet tegen de Japanners en tegen de inhumane behandeling van de gevangenen.

Bij het zien van sommige scènes liepen de rillingen over mijn rug. Een film die bij mij nog een tijdje nagalmde, mede door de indrukwekkende acteerprestatie van Ah-sung Ko.

Naar verluidt heeft Aretha Franklin zelf Jennifer Hudson aangewezen als de actrice, die haar moest spelen mocht er ooit een film over haar carrière gemaakt worden. Na het zien van deze film begrijp ik waarom. Het verhaal over het leven van A.F. is nogal formule-achtig, maar de muziek is betoverend. De beleving die Hudson in haar vertolkingen van de Franklin songs stopt, bezorgde mij menigmaal kippenvel. Er is uiteraard maar één “Queen of Soul”, maar Jennifer Hudson komt in deze film aardig in de buurt. Prachtig.

Het opmerkelijke regiedebuut van Mélanie Laurent levert een intense film op, waarin de onderhuidse spanningen —na een erg rustig begin— van lieverlee oplopen, culminerend in een heftige climax. Naast de knappe regie ook opvallend sterk acteerwerk van de beide protagonisten. Een uitstekend drama.

Een paar maanden geleden heeft Sofía Gala een enorme indruk op mij gemaakt met haar onbeschroomde rol in Alanis (2017).

Ook in dit romantische drama over een cliniclown met de nodige persoonlijke problemen is ze weer in vorm. In zijn kern is het een tragisch verhaal dat je ondanks de dramatische ondertoon met een goed gevoel achterlaat. Echt een film, die meer belangstelling verdient vanwege het verhaal én het acteerwerk.

Niet mijn ding. Dit soort zwarte humor met deels karikaturale personages en overmatig geweld ligt mij niet. Achteraf bezien vind ik dit eigenlijk toch een beetje zonde van mijn tijd. Typisch zo’n film die ik morgen alweer vergeten ben. Jammer, maar helaas.